پرچم آلمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پرچم آلمان
}}
نام Bundesflagge und Handelsflagge
استفاده غیر نظامی و پرچم استان و غیر نظامینشان غیر نظامی و پرچم استان و غیر نظامی نشان اشکال پرچم‌شناسی
تناسب ۳:۵
پذیرفته‌شده ۲۳ مه ۱۹۴۹
طرح A horizontal tricolour of سیاه، سرخ، and yellow.
}}
گونه دیگر از پرچم آلمان
نام Bundesdienstflagge und Kriegsflagge
استفاده پرچم و نشان استان و جنگپرچم پرچم و نشان استان و جنگپرچم اشکال پرچم‌شناسی IFIS Mirror.svg
تناسب ۳:۵
پذیرفته‌شده 01950-06-07 ۷ ژوئن ۱۹۵۰
}}
گونه دیگر از پرچم آلمان
نام Seekriegsflagge und Gأ¶sch
استفاده نشان نیروی دریایی نشان نیروی دریایی اشکال پرچم‌شناسی IFIS Mirror.svg
تناسب ۳:۵
پذیرفته‌شده ۹ مه ۱۹۵۶
پرچم کنونی آلمان

پرچم آلمان یک پرچم سه رنگ افقی متشکل از سه رنگ سیاه، قرمز و طلایی است.

این پرچم اولین بار در انقلاب ۱۸۴۸ معرفی شد و در هنگام جدا سازی دو آلمان هم به این شکل بود؛ ولی در آلمان شرقی نمادهای کمونیسم به آن اضافه شد.

این پرچم همیشه به این رنگ نبوده است؛ مثلاً در سال ۱۸۶۶ در جنگ پادشاهی پروس و اتریش به سفید-سیاه و قرمز تغییر می‌کند؛ و تا سال ۱۹۱۸ به همین شکل بود، ولی در سال ۱۹۳۳ به قدرت گرفتن حزب نازی و تبدیل شدن آلمان به آلمان نازی دوباره سه رنگ سفید سیاه و قرمز بازگشت.

طراحی[ویرایش]

مجزاسازی بخش‌های پرچم

سه رنگ این پرچم در قانون اساسی آلمان و در ماده ۲۲ مطرح شده‌است؛[۱] مشخصات زیر توسط (غرب) دولت آلمان در سال ۱۹۵۰ تعیین شدند، پرچم سه ردیف با پهنای یکسانی را نشان می‌دهد و نسبت عرض به طول آن ۳:۵ است[۲] که البته در زمانی که پرچم جمهوری وایمار بوده‌است نسبت آن ۲:۳ بوده‌است.[۳]

رنگ سیاه قرمز طلایی
RAL ۹۰۰۵
Jet black
۳۰۲۰
Traffic red
۱۰۲۱
Cadmium yellow
HKS ۰, ۰, ۰ 5.0PB ۳٫۰/۱۲ 6.0R ۴٫۵/۱۴
CMYK ۰٫۰٫۰٫۱۰۰ ۰٫۱۰۰٫۱۰۰٫۰ ۰٫۱۲٫۱۰۰٫۵
پانتون سیاه ۴۸۵ ۷۴۰۵
کد شانزدهی اچ‌تی‌ام‌ال #000000 #FF0000 #FFCC00
کد ده‌دهی اچ‌تی‌ام‌ال ۰٬۰٬۰ ۲۵۵٬۰٬۰ ۲۵۵٬۲۰۴٬۰

طلائی یا زرد؟[ویرایش]

پرچم شناسی به ندرت بین طلائی و زرد تمایز قائل می‌شود. در نشان خانوادگی، هر دوی آن‌ها با هم هستند. برای پرچم آلمان، چنین ارجحیتی وجود دارد: رنگ استفاده شده در پرچم طلائی است، نه زرد. زمانی که پرچم سه رنگ قرمز-سیاه-طلائی توسط جمهوری وایمار به عنوان پرچم خود به تصویب رسید، توسط محافظه کاران conservatives، سلطنت طلبان monarchists و سمت راستی‌ها far right که به پرچم با نام‌های مستعار معاند نظیر سیاه- قرمز- زرد، سیاه-قرمز-خردل یا حتی سیاه-قرمز-رنگ مدفوع اشاره می‌ کردند، مورد حمله واقع شد.[۴] هنگامی که نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسیدند، رنگ‌های سیاه-سفید-و قرمز امپراطوری آلمان قبل از ۱۹۱۸، سریعاً دوباره روی کار آمدند؛ و ماشین تبلیغاتی آنان به بی اعتبار ساختن سیاه-قرمز-طلائی با استفاده از الفاظ توهین آمیز قبل که سلطنت طلبان به کار می‌بردند ادامه داد.[۵] در ۱۶ نوامبر سال ۱۹۵۹، دیوان عدالت فدرال آلمان اظهار کرد که استفاده از «سیاه-قرمز-زرد» و شبیه آن «سراسر، سال‌های آشفتگی نازی‌ها را به همراه داشت، به مفهوم تهمت‌های مخربی بر علیه نمادهای دموکراتیک دولت دست یافت» و در آن هنگام جرم محسوب نمی‌شد. همانگونه که در سال ۱۹۶۸ توسط Arnold Rabbow خلاصه شد «رنگ‌های آلمان سیاه-قرمز-زرد هستند اما آن‌ها سیاه-قرمز- طلائی خوانده می‌شوند».[۶] استفاده از رنگ خالص و خنثی زرد بدون کمترین اثری از نارنجی اشتباه تلقی می‌شود، با وجود آن در پرچم‌های غیررسمی نظیر آن‌هایی که توسط طرفداران در رویدادهای ورزشی نشان داده می شوندبه حد کافی عمومیت دارد.

تاریخ[ویرایش]

دوره ی قرون وسطی[ویرایش]

14th century
15th–19th century

امپراتوری مقدس روم، (قرن دهم-1806)، شناخته شده به عنوان امپراتوری مقدس رمِ مردم آلمان پس از (1512) پرچم ملی نداشت، اما سیاه و طلائی به عنوان رنگ های امپراتوری رم مقدس استفاده و در پرچم های امپریالیستی پررنگ شدند: عقابی سیاه بر روی پس زمینه ای طلائی. پس از اواخر قرن 13 و اوایل قرن 14، پنجه و منقار عقاب به رنگ قرمز درآمد. از اوایل قرن 15، یک عقاب دو سر مورد استفاده قرار گرفت.[۷] در سال 1804، ناپلئون بناپارت امپراتوری اول فرانسه را اعلام کرد. در پاسخ به این امر، امپراتور مقدس روم فرانسوای دوم دودمان هابسبورگ محدوده ی خود برای امپراتوری اتریش بودن را اعلام کرد و فرانسوای اول اتریش شد. با توجه به رنگ های پرچم امپراتوری روم مقدس، پرچم امپراتوری اتریش سیاه و طلائی بود. فرانسوای دوم آخرین امپراتور روم مقدس بود، که با ناپلون مجبور به انحلال امپراتوری در سال 1806 شد. پس از این مرحله، این رنگ ها در پرچم اتریش تا سال 1918 مورد استفاده قرار گرفت.

پرچم جنگی امپراتوری روم مقدس (13th–14th century)

رنگ های قرمز و سفید نیز در این دوره قابل توجه بود. زمانی که امپراتوری روم مقدس در جنگ های صلیبی شرکت کرد، یک پرچم جنگ در کنار پرچم سیاه-طلائی امپریالیستی به چرخش درآمد. این پرچم، به عنوان پرچم مقدس جورج شناخته شد، صلیبd سفید بود بر روی پس زمینه ی قرمز: وارونه ی صلیب مقدس جورج، و مشابه پرچم دانمارک به عنوان پرچم انگلستان مورد استفاده واقع شد [۸] . همچنین، قرمز و سفید رنگ های اتحادیه ی بازرگانان بود ( قرن 13 تا 17 ). کشتی های تجاری بازرگانان توسط پرچم های قرمز سفید خود قابل شناسایی بودند، و اغلب شهر های بازرگانان، قرمز و سفید را به عنوان رنگ های شهر خود اتخاذ نمودند. هنوز قرمز و سفید به عنوان رنگ بسیاری از شهرهای سابق بازرگانان مانند هامبورگ یا برمن نشان داده می شد.

در ایتالیای شمالی، در طول نبرد Guelph و Ghibelline از قرن 12 تا 14، ارتش گوبلین طرفدار امپراتوری، پرچم جنگ امپراتوری روم مقدس را برای خود به تصویب رسانید ( صلیب سفید بر روی قرمز )، در حالی که گوئلف ضد امپریالیستی، رنگ ها را معکوس کرد ( قرمز بر روی سفید ). این دو طرح در اصالت خانوادگی شهرهای ایتالیای شمالی برتر هستند و شاخصی آشکار از گرایش های جناحی گذشته ی خود باقی ماندند. بطور سنتی، شهرهای گیبلین مانند پاویا، نوارا، کومو، و آسته همچنان به بازی با صلیب گبلین ادامه دادند. صلیب خلیج در ارتش مدنی شهرهای سنتی خلیج مانند جنوا، میلان، ورسلی، آلساندریا، رجیو، و بولونیا یافت می شد.

جنگ های ناپلئون[ویرایش]

دانش آموزان ینا در لشگر آزاد لوتزو، نقاشی توسط Ferdinand Hodler (1909).

با پایان امپراتوری روم مقدس در سال 1806، بسیاری از دوک و شاهزادگان آن به کنفدراسیون راین که کنفدراسیونی از ایالات دولت ناپلئون بود ، پیوستند. این کشورها ترجیح دادند که از پرچم خود استفاده کنند. کنفدراسیون پرچمی برای خود نداشت؛ در عوض به جای آن از پرچم آبی-سفید-قرمز فرانسه (پرچم فرانسه) و نشان با شکوه محافظ آن،ناپلئون استفاده نمود [۹]. در طول جنگ های ناپلئونی، مبارزه ی آلمان بر علیه نیروهای اشغالگر فرانسوی به طور قابل توجهی بوسیله ی رنگ های سیاه، قرمز و طلائی نمادینه شده و پس از استفاده در لشکر آزاد لوتزو، تیمی داوطلب از ارتش پروس، محبوب گشت. این تیم یونیفرم هایی به رنگ سیاه با پوشش قرمز و دکمه های طلائی داشتند. انتخاب رنگ ریشه های واقع گرا داشت. با این وجود سیاه-قرمز-طلائی رنگ های سابق بودند که توسط امپراتوری روم مقدس مورد استفاده قرار گرفت [۱۰] . اعضای لشگر نیاز داشتند که لباس های خود را مجهز کنند: به منظور ارائه ی یک یونیفرم آسانتر بود که تمامی لباس ها به رنگ سیاه باشد. دکمه های رنگ طلائی به طور گسترده ای در دسترس بود، و پرچم دم چلچله ای در رنگ های قرمز و سیاه توسط نیزه اندازها در واحدها استفاده شدند. در آن زمان، رنگ ها نشان دهنده ی:

از سیاهی ( سیاه ) بردگی و رعیتی از طریق جنگ های خونین ( قرمز ) به طلائی ( طلا ) نور آزادی [۱۱].

به عنوان اعضای این واحد که از سراسر آلمان آمدند و عمدتا دانش آموزان و دانشگاهیان بودند، لشگر آزاد لوتزو و رنگ آن ها توجه قابل مطرحی را در میان مردم آلمان بدست آورد [۱۰].

کنفدراسیون آلمان[ویرایش]

کنگره وین 1815 تا 16 منجر به ایجاد کنفدراسیون آلمان، اتحادیه بی پایه ای از تمامی دولت های آلمانی باقی مانده از جنگ های ناپلئون، گشت. کنفدراسیون به عنوان جایگزینی برای امپراتوری در حال منقرض روم مقدس با فرانسوای اول اتریش_ آخرین امپراتور روم مقدس_ به عنوان رئیس جمهور آن تشکیل شد. کنفدراسیون پرچمی برای خود نداشت، هر چند که سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی در برخی مواقع به اشتباه به آن نسبت داده می شود[۱۲].

Hambach جشنواره (May 1832), contemporary lithograph

به محض برگشت از جنگ، سربازان کارآزموده لشگر آزاد لوتزو، برادری دانشجویی را در ینا در ژوئن 1815 تاسیس نمودند. برادری دانشجویی نهایتا پرچمی را با سه ردیف مساوی افقی اتخاذ کردند که متشکل از قرمز، سیاه، و قرمز با طلائی پاک و یک شاخه بلوط طلائی در امتداد ردیف سیاه، متعاقب رنگ های لشگر آزاد بود[۱۳]. از آنجایی که دانش آموزان خدمت گذار لشگر آزاد لوتزو از ایالت های مختلف آلمان می آمدند، ایده ی دولت آلمان واحد به همراه برادری دانش آموزی شروع به شتاب گرفت و اخوت مشابه، پس از آن در سراسر کنفدراسیون شکل گرفت. در 18 اکتبر سال 1817، چهارمین سالگرد نبرد لایپزیک، صدها تن از اعضای برادری و دانشگاهیان سراسر ایالات کنفدراسیون در وارتبورگ در Saxe-Weimar-Eisenach همدیگر را ملاقات کردند و ندای ملت آلمان واحد و آزاد را سر دادند.

پرچم طلائی-قرمز-سیاه برادری ینا در این جشنواره ی وارتبوگ به طور برجسته ای نشان داده شد، و بطوری که در نهایت، رنگ های سیاه، قرمز و طلائی سمبلی از خواست آنان برای دولت آلمان واحد شد. اتریش، در عزم خود برای حفظ وضع موجود[۱۴]، احکام کارلزبد 1819 که تمامی تشکل های دانشجوئی را ممنوع می کرد را وضع کرد، و رسما به اخوت پایان داد.

در ماه می سال 1832، حدود 300.000 تن در جشنواره ی Hambach برای آزادی، اتحاد، و حقوق مدنی تظاهرات کردند. رنگ های سیاه، قرمز و طلائی نمادی پابرجا برای لیبرال، دموکرات و جنبش جمهوری خواه در ایالات آلمان از سال جشنواره ی وارتبوگ شده است و پرچم ها در این رنگ ها در فستیوال وارتبورگ یک دفعه به چرخش در آمدند. در حالی که تصاویر معاصر استفاده ی برجسته از سه رنگ طلائی-قرمز- و سیاه ( نسخه ی وارونه ی پرچم امروزی آلمان ) را نشان دادند، پرچم های بازمانده از این رویداد، سیاه-قرمز-طلائی بودند. به عنوان مثال می توان به Ur-Fahne پرچم آویزان از قلعه ی Hambach Castle در طول جشنواره اشاره نمود: سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی که ردیف قرمز شامل Deutschlands Wiedergeburt ( تولد دوباره ی آلمان ) می شد. در حال حاضر، این پرچم در معرض نمایش دائمی در قلعه می باشد[۱۵].

انقلاب و پارلمان فرانکفورت[ویرایش]

پرچم جنگی Reichsflotte

در فصل بهار زمان انقلاب ۱۸۴۸ انقلابیون با سه رنگ به خیابان‌ها ریختند. لیبرال‌ها به قدرت رسیدند و پس از یک مشورت طولانی یک مجلس ملی تدوین گشت. پارلمان فرانکفورت سیاه-قرمز-طلائی را به عنوان رنگ رسمی آلمان اعلام کرد و قانونی را که بیان کنندهٔ نشان یا پرچم مدنی آن سه رنگ سیاه-قرمز-زرد بود را تصویب نمود.[۱۶] در سال ۱۸۵۹، پارلمان فرانکفورت سقوط کرد، و کنفدراسیون آلمان که اقدامات پارلمان شکست خوردهٔ فرانکفورت را سرکوب می‌کرد تحت ریاست جمهوری اتریش مسترد گردید. پس از آن، مبرم‌ترین مسئله این بود که آیا آیندهٔ ملت آلمان اتریش را شامل خواهد بود یا نه، همانگونه که وضعیت اتریش به عنوان یک امپراطوری چند ملیتی، رؤیای یک متحد آلمان بزرگ را بغرنج می‌ساخت. متناوباً، آلمان صغیر (kleindeutsch) وجود داشت، راه حل برای یک آلمانی که تنها زمین‌های آلمان را دارا و محروم از اتریش بود. دوگانگی پروسی-اتریشی در داخل کنفدراسیون در نهایت به جنگ اتریش و پروس در سال ۱۸۶۶ منجر شد. در طول جنگ، ایالات متحدهٔ جنوبی با اتریش سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی را به عنوان پرچم خود اتخاذ نمود، و نیز سپاه ارتش آلمان بازوبندهای سیاه-قرمز طلائی پوشید.[۱۷] پادشاهی پروس و متحدان شمال آلمان آن عمدتاً، اتریش را شکست داده و راه را برای تحقق آلمان صغیر راه حل چند سال بعد هموار ساخت.

کنفدراسیون آلمان شمالی و امپراتوری آلمان (۱۸۶۶–۱۹۱۸)[ویرایش]

به دنبال انحلال کنفدراسیون آلمان، پروس جانشین غیررسمی خود، کنفدراسیون آلمان شمالی را، با امضای پیمان کنفدراسیون در اوت ۱۸۶۶ و پس از آن قانون اساسی ۱۸۶۷ را تشکیل داد. این ائتلاف شامل پروس، بزرگترین کشور عضو و ۲۱ ایالت آلمانی شمال بود.

Flag of the North German Confederation (1866–71) and the German Empire (1871–1918). In use at the beginning of the Weimar Republic (1918–1919), by the foreign services (1922–33), and by the Nazi regime from March 1933 until August 1935.

اولین بار این پرسش که کدام پرچم باید توسط کنفدراسیون جدید به تصویب برسد، توسط حمل و نقل مطرح شد و آنان خواست خود را برای داشتن یک هویت بین المللی قابل شناخت بیان نمودند. تقریبا تمامی حمل و نقل بین المللی که به کنفدراسیون تعلق داشت، هم از پروس و هم از سه بازرگان سابق شهرهای ایالات برمن، هامبورگ و لوبک نشات می گرفت. بر این اساس، آدولف سوئتبر، دبیر اتاق بازرگانی هامبورگ، در روزنامه Bremer Handelsblatt در 22 سپتامبر 1866 پیشنهاد کرد که در هر پرچم طرح شده باید سه رنگ پروس ( سیاه و سفید ) با رنگ های بازرگانی ( قرمز و سفید ) ترکیب شود. در سال بعد، قانون اساسی کنفدراسیون آلمان شمالی به تصویب رسید، که یک سه رنگی افقی سیاه-سفید-قرمز هم به عنوان پرچم مدنی و هم به عنوان پرچم جنگ اعلام گردید.[۱۸] پادشاه ویلهلم اول پروس با انتخاب رنگ ها راضی شد: قرمز و سفید برای نشان دادن Margraviate of Brandenburg دولت انتخاب کننده امپریال که جد پادشاهی پروس بود[۱۹] .غیبت طلا از پرچم نیز روشن ساخت که این دولت آلمان شامل "سیاه و طلائی" سلطنت اتریش نمی شود. پس از جنگ فرانسه و پروس باقی دولت های آلمان جنوبی، با کنفدراسیون آلمان شمالی متحد شدند که منجر به اتحاد آلمان و ترفیع سلطنت پروس به امپراتور این دولت در سال 1871 شد. در قانون اساسی آن، امپراتوری آلمان، سیاه، سفید و قرمز را به عنوان رنگ های ملی خود حفظ کرد[۲۰] ، سه رنگ قبلی که توسط کنفدراسیون آلمان شمالی استفاده می شد آن ها را در سال 1892 رسما به عنوان پرچم خود انتخاب نمود. سه رنگ سیاه-سفید-قرمز در پرچم آلمان تا انتهای امپراتوری آلمان در سال 1918، در آخرین روزهای جنگ جهانی اول باقی ماند.

جمهوری وایمار (۱۹۱۸–۱۹۳۳)[ویرایش]

پرچم آلمان وایمار- 33-1919

پس از اعلام جمهوری آلمان در سال ۱۹۱۸، و متعاقب آن دورهٔ انقلاب، به اصطلاح جمهوری وایمار در اوت ۱۹۱۹ تأسیس شد. به منظور شکل دادن به پیوستگی بین جنبش غیر استبدادی قرن ۱۹ و جمهوری دموکراتیک جدید، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی قدیم به عنوان پرچم ملی آلمان در قانون اساسی وایمار در سال ۱۹۱۹ تعیین گردید.[۲۱] . تنها شاهزادگان کوچک آلمانی Reuss-Greiz, Reuss-Gera, and Waldeck-Pyrmont و جانشین جمهوری خواه آن سنت را حمایت کرده و همیشه به استفاده از رنگ های آلمانی سیاه، قرمز و یا ( طلائی ) در پرچم خود ادامه داده اند. به عنوان یک پرچم مدنی، سه رنگ سیاه-سفید-قرمز با وجود سه رنگ جدید در بالای گوشه ی سمت چپ حفظ گردید.

"اجازه بدهید پرچم ها به پرواز در آیند"، انتخاب پوستر برای سلطنت طلبان و ناسیونالیست ها، DNVP, 1932

این تغییر توسط بسیاری از مردم در آلمان که این پرچم جدید را به عنوان سمبلی از تحقیر پس از جنگ جهانی اول می دیدند مورد استقبال واقع نشد. در Reichswehr (دفاع سلطنتی) رنگ های قدیمی همچنان استفاده می شد. بسیاری از محافظه کاران خواستشان برگشت رنگ های قدیمی بود، در حالی که سلطنت طلبان و سمت راستی ها به مراتب بیشتر با عدم توافق خود هم صدا بودند و به پرچم خود با نام های موهن اشاره می کردند (ببینید طلائی یا زرد؟ بالا را). به عنوان یک مصالحه، پرچم قدیمی سیاه-سفید-قرمز بار دیگر در سال 1922 برای نشان دادن ماموریت های دیپلماتیک آلمان در خارج معرفی گردید. نمادهای امپراتوری آلمان، نمادهای سلطنت طلب و اعتراض ناسیونالیستی شد و بارها توسط سازمان های سلطنت طلب و ناسیونالیست استفاده شد. این شامل پرچم جنگی رایش Reichskriegsflagge می شد که در حال حاضر برای استفاده ی مشابه احیا شده بود. بسیاری از احزاب سیاسی ملی گرا در طول دوره ی وایمار_نظیر حزب ملی خلق آلمان و حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان (حزب نازی)_ رنگ های امپریالیستی را استفاده نمودند، عملی که امروزه با حزب دموکرات ملی آلمان ادامه دارد. در 24 فوریه ی 1924، سازمان Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold (پرچم سیاه-قرمز-طلائی رایش) در ماگدبورگ توسط عضو احزاب ائتلاف وایمار و اتحادیه های کارگری تاسیس گردید. این سازمان به منظور حفاظت از جمهوری دموکراسی ضعیف و شکننده ی وایمار که تحت فشار مداوم هر دو سمت راستی ها و چپی ها بود تشکیل شد. از طریق این سازمان، پرچم سیاه-قرمز-طلائی نه تنها نمادی از دموکراسی آلمان نشد، بلکه همچنین مقاومت در مقابل افراط گرایی سیاسی شد.این توسط اولین رئیس سازمان، Otto Hörsing، که وظیفه ی خود را به عنوان مبارزه علیه صلیب شکسته و ستاره ی شوروی توصیف کرد خلاصه شد.[۲۲]. در مواجهه با درگیری های فزاینده خشونت بین کمونیست ها و نازی ها، قطب در حال رشد مردم آلمان و فاکتورهای مختلف دیگر، عمدتا غرق شدن شدید اقتصادی، تورم شدید و فساد جمهوری، منجر به این شد که جمهوری وایمار در سال 1933 سقوط کرده و نازی ها قدرت را به دست بگیرند و آدولف هیتلر به عنوان صدر اعظم آلمان منتصب گردید.

آلمان نازی و جنگ جهانی دوم (1933-1945)[ویرایش]

پرچم ملی آلمان (1933-1935)، مشترکا با پرچم صلیب شکسته.
پرچم بین المللی آلمان و مارین جک آلمانی (1935–45)

پس از آن که حزب نازی قدرت را در 30 ژانویه ی 1933 به دست گرفت، پرچم سیاه، قرمز، طلائی سریعا کنار گذاشته شد، یک حکم در 12 مارس دو پرچم ملی قانونی را مقرر نمود: سه رنگ سیاه-سفید-قرمز امپریالیستی و پرچم حزب نازی دوباره روی کار آمدند.[۲۳][۲۴] در 15 سپتامبر 1935، یک سال پس از مرگ رئیس جمهور پاول فون هیندنبورگ و ترفیع هیتلر به موقعیت پیشوا، تنظیم پرچم دو گانه، با استفاده انحصاری از پرچم نازی ها به عنوان پرچم ملی آلمان به پایان رسید. یک دلیل ممکن است به خاطر حادثه ی برمن 26 جولای 1935 بوده باشد، که در آن یک گروه تظاهر کنندگان در شهر نیویورک سوار بر اس‌اس برمن (۱۹۲۹)، پرچم نازی را از پرچم میله ی پاره نموده، و آن را به رود هادسون پرت کردند. زمانی که سفیر آلمان اعتراض کرد، مقامات ایالات متحده پاسخ دادند که، پرچم آلمان آسیبی ندیده و تنها نمادی حزب سیاسی بوده است.[۲۵] قانون پرچم جدید [۲۶] در تجمع حزب سالانه در نورنبرگ [۲۷] اعلان شد، که در آن هرمان گورینگ در حال افتخار اظهار کرد که پرچم قدیمی سیاه-سفید-قرمز، نمادی از دوران گذشته و در معرض خطر، توسط مرتجعین استفاده شد.[۲۸]

طراحی پرچم نازی ها توسط هیتلر به عنوان پرچم حزب در اواسط 1920 نشان داده شد: یک پرچم با پس زمینه ی قرمز، یک دیسک سفید صلیب شکسته ی سیاه در وسط آن. هیتلر در کتاب نبرد من، فرایندی که با آن طراحی پرچم نازی انجام شد را توضیح داد: استفاده از رنگ های یکسان همانند امپراتوری آلمان ضروری می باشد، زیرا در نظر هیتلر آن ها، "رنگ های محترم پر از مفهوم بیعت ما به گذشته ی با شکوه است و زمانی افتخار بسیاری را برای ملت آلمان به ارمغان آورد." مهمترین نیاز آن بود که "پرچم به عنوان پوستر بزرگ تاثیر گذار در می آمد" چرا که "در صدها هزار مورد، تنها یک نماد واقعا قابل توجه ممکن است علت اول علاقه به بیداری در یک جنبش باشد." تبلیغات نازی ها نماد پرچم را روشن ساخت: رنگ قرمز، برای اجتماع واقع بود، سفید برای تفکر ملی جنبش و صلیب شکسته برای پیروزی مردم آریایی بر یهودیان.[۲۹]. چندین طرح توسط تعدادی از مولفان مطرح گردیدند، اما در نهایت طرح شخصی هیتلر انتخاب شد.[۳۰] . آلبرت اسپیر در خاطرات خود بیان کرد که "تنها در دو طرح او (آدولف هیتلر) مراقبتی را که مشابه مراقبت برای خانه اوبر سالزبرگ خود انجام داد اجرا نمود: پرچم رایش جنگ و رئیس دولت استاندارد خود."[۳۱] پرچم صلیب شکسته با محوریت دیسک به عنوان پرچم مدنی (کشوری یا غیر نظامی) در کشتی های غیر نظامی آلمان استفاده شد و به عنوان پرچم میله در Kriegsmarine (نامنیروی دریایی آلمان ، 1933-45) ناوگان جنگی مورد استفاده واقع شد.[۳۱] . پرچم برای استفاده در دریا دارای ابتدا و انتها بود، به طوری که تصویر چپ نما و راست نما هر کدام در یک طرف ارائه شدند در حالی که پرچم ملی در هر دو طرف راست نما بود.[۳۲] از سال 1933 حداقل تا 1938، نازی ها در برخی مواقع پرچم صلیب شکسته را بوسیله لمس کردن آن ها با Blutfahne پرچم خون تقدیس می کردند، پرچم صلیب شکسته بوسیله ی شبه نظامیان نازی در طول شکست کودتای مونیخ سال 1923 استفاده شد. این مراسم در هر کنوانسیون ملی حزب انجام می شد. مشخص نیست که آیا این سنت پس از آخرین کنوانسیون ملی حزب در سال 1938 ادامه یافته است یا خیر. در پایان جنگ جهانی دوم، اولین قانون مصوب توسط شورای کنترل متفقین تمامی نمادهای نازی ها را منسوخ و همه ی قوانین مربوطه را لغو نمود.[۳۳] . در اختیار داشتن پرچم صلیب شکسته در بسیاری از کشورهای غربی از آن زمان به بعد ممنوع بوده، واردات و یا نمایش آن ها به ویژه در آلمان ممنوع می باشد.

پس از جنگ جهانی دوم (1945-1949)[ویرایش]

The C-Pennant 1946–49

پس از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم، این کشور تحت مدیریت نیروهای متفقین درآمد. اگرچه هیچ دولت آلمان ملی و پرچم آلمانی وجود نداشت، کشتی های آلمانی توسط قوانین بین المللی مستلزم داشتن برخی انواع پرچم ملی بودند. به عنوان یک پرچم موقتی ملی و غیر نظامی آلمانی، پرچم سه گوش بین المللی چارلی که نشان دهنده ی حرف C خاتمه یافته در دم پرستو بود به عنوان C-Pennant شناخته شد. شورا حکم داد که "هیچ مراسمی نباید این پرچم را بپذیرد و نباید در ادای احترام نظامی به کشتی های جنگی یا تجاری از هر ملیتی، پایین آورده شود".[۳۴]. به طور مشابه، پرچم غیر نطامی ژاپن استفاده شده بلافاصله به دنبال جنگ جهانی دوم، پرچم نشان دار برای حرف E بود که ختم به دم پرستو می شد، و پرچم غیر نظامی Ryūkyūan حرف D با دم پرستو به صورت پرچم سه گوش بود.

غرب خط اودر-نایز، ایالات آلمان در امتداد خطوط مناطق اشغالی بار دیگر سازماندهی شدند، و دولت های ایالتی تاسیس شدند. در منطقه ی آمریکا، نیمه های شمالی ایالات سابق ورتمبرگ و بادن در سال 1946 به صورت وورتمبرگ-بادن با هم ادغام شدند. به عنوان پرچم خود، وورتمبرگ بادن، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی را اتخاذ نمود[۳۵]. انتخاب این رنگ ها بر اساس استفاده ی تاریخی نبود، بلکه ضمیمه ای بی آلایش از رنگ طلائی به رنگ های قرمز و سیاه وورتمبرگ بود[۳۶]. تصادفا، رنگ های بادن قرمز و زرد بودند، بنابراین، انتخاب رنگ برای ترکیبی از دو پرچم می تواند اشتباه تلقی گردد. در سال 1952، وورتمبرگ-بادن بخشی از ایالات آلمان مدرن بادن-وورتمبرگ که پرچم سیاه و طلائی داشت شد.

دو ایالت دیگر که بعد از جنگ بوجود آمدند، راینلاند-فالتس ( منطقه ی فرانسه ) و نیدرزاکسن ( منطقه ی انگلیس )، تصمیم به استفاده از سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی به عنوان پرچم خود گرفتند، با پوشش سلاح شکل دیگری پیدا کرد [۳۷][۳۸]. این دو ایالات، از بخش هایی از کشورهای دیگر شکل گرفتند، و هیچ ترکیب رنگی از این ایالات سابق به عنوان پرچم ایالت جدید پذیرفته نشد. این منجر به استفاده ی از سیاه-قرمز-طلائی برای دو دلیل شد: رنگ ها ارتباطی به هیچ یک از ایالات سابق نداشت، و استفاده ی پرچم قدیمی از دولت وایمار به عنوان سمبلی از دموکراسی جدید تعیین شد[۳۹][۴۰].

تقسیم آلمان (1949-1989)[ویرایش]

پرچم آلمان
پرچم جمهوری دموکراتیک آلمان ( 1959-90 )
دو طرح "مقاومت" متفاوت 1944 جوزف وایرمر، توسط برادرش ارنست ایجاد شد.
این پرچم توسط احزاب محافظه کار به عنوان پرچمی برای آلمان غربی ارائه شد. ( 1948 )
Flag of the Unified Team of Germany, as used from the 1960 to 1968 Olympics

با وخامت مناسبات بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا، سه متفقین غربی در مارس سال 1948 ملاقاتی را ترتیب دادند تا نواحی اشغالی خود را ادغام کرده و اجازه ی شکل گیری چیزی که جمهوری فدرال آلمان شد را بدهند، اغلب به عنوان آلمان غربی شناخته می شد. در همین حال، نواحی شرق شوروی، جمهوری دموکراتیک آلمان شده، و اغلب با عنوان آلمان شرقی شناخته شد. در طول آماده سازی قانون اساسی جدید برای آلمان غربی، بحث راجع به نمادهای ملی آن، طی جلسه ای در Herrenchiemsee در اوت سال 1948 بالا گرفت. اگر چه مخالفت هایی در رابطه با ایجاد یک پرچم ملی قبل از الحاق با شرق وجود داشت، با این حال تصمیم به ادامه گرفته شد. این تصمیم در درجه ی نخست بوسیله ی قانون اساسی مطرح و پیشنهادی شرقی SED در نوامبر سال 1946 انگیخته شد[۴۱]، که در آن سیاه-قرمز-طلائی به عنوان رنگ هایی برای جمهوری آلمان آتی پیشنهاد شد[۴۲].

در حالی که پیشنهادهای دیگری برای پرچم جدید آلمان غربی وجود داشت [۴۳]، انتخاب نهایی بین دو طرح بود، که هر دو سیاه-قرمز-طلائی استفاده می کردند. سوسیال دموکرات ها، معرفی دوباره ای از پرچم قدیمی وایمر را پیشنهاد کردند، در حالی که احزاب محافظه کار نظیر CDU/CSU و حزب آلمان پیشنهادی را توسط ارنست وایمر، عضوی از شورای پارلمانی، و مشاور آینده ی صدر اعظم کنراد آدناور دادند. وایمر پیشنهاد نوعی از پرچم مقاومت 1944 را داد (با استفاده از طرح سیاه-قرمز-طلائی درالگوی صلیب نوردیک) که توسط برادرش و همدستش در 20 جولای طراحی شد[۴۴]. در نهایت سه رنگ، تا حد زیادی برای نشان دادن پیوستگی میان جمهوری وایمار و این دولت جدید آلمان انتخاب شد. با تصویب قانون اساسی آلمان، در 23 می 1949 سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی به عنوان پرچم جمهوری فدرال آلمان انتخاب شدند[۴۵] .

GDR flag at a 1955 boxing international

در سال 1955، ساکنان اداره ی فرانسه ی تحت الحمایه ی سار، برای پیوستن به آلمان غربی رای دادند[۴۶]. از زمان تاسیس آن به عنوان قیمومت جداگانه ی فرانسه، در سال 1947، سار یک صلیب نوردیک سفید روی پس زمینه ی آبی و قرمز را به عنوان پرچم خود داشت[۴۷]. برای نشان دادن تعهد سار برای بخشی از آلمان غربی بودن، پرچم جدیدی در 9 جولای سال 1956 اتخاذ شد: سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی با پوشش های جدید سلاح در همان روز ارائه شد[۴۸]. این پرچم در 1 ژانویه ی 1957 پس از استقرار سارلند به عنوان ایالتی از آلمان غربی به اجرا در آمد.

در حالی که استفاده از سیاه-قرمز-طلائی در منطقه شوروی در سال 1946 پیشنهاد شده بود، کنگره دوم خلق در سال 1948 تصمیم گرفت سه رنگ قدیمی سیاه-سفید-قرمز را به عنوان پرچم ملی برای آلمان شرق اتخاذ نماید. این انتخاب بر اساس سه رنگ استفاده شده توسط کمیته ی ملی برای یک آلمان آزاد بود[۴۹]، سازمان آلمان ضد نازی که در اتحاد جماهیر شوروی در دو سال آخر جنگ فعالیت می کرد. در سال 1949، به دنبال پیشنهاد Friedrich Ebert junior ، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی جایگزینی برای پرچم جمهوری دموکراتیک آلمان به مجرد تشکیل این دولت در 7 اکتبر 1949 اتخاذ شد[۵۰]. از سال 1949 تا سال 1959، پرچم های هر دو آلمان شرق و غرب یکسان بود. در 1 اکتبر سال 1959، دولت آلمان شرق پرچم خود را با نشان ملی تغییر داد[۵۱]

1989 به بعد[ویرایش]

تماشاچیان ورزش دوست فوتبال آلمان در جام جهانی 2006، همانطوری که اینجا می توان مشاهده کرد بعضی از پرچم ها دارای نشان ملی می باشند.
پرچم آلمان 1990 به بعد

بعد از سقوط دیوار برلین در نوامبر سال 1989، بسیاری از آلمانی های شرق نشان ملی خود را از روی پرچم برداشتند همان گونه که مجارها در سال 1956 و همینطور رومانی ها در سقوط چائوشسکو این کار را انجام دادند[۵۲]. عمل شایع حذف نشان ملی از پرچم آلمان شرقی، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی ساده را به عنوان نمادی برای آلمان متحد و دموکراتیک اشاره نمود. در نهایت، در 3 اکتبر سال 1990، به محض این که منطقه جمهوری دموکراتیک آلمان در جمهوری فدرال آلمان جذب شد، سه رنگ سیاه-قرمز-طلائی پرچم یک آلمان متحد شد. در سال 1998، بنیاد ارزیابی دیکتاتوری SED تشکیل شد. وظیفه این سازمان، به طور مستقیم مسئول دولت فدرال، این است که به بررسی عواقب ناشی از رژیم سابق آلمان شرق بپردازد. به عنوان آرم خود، پایه و اساسی که پرچم آلمان شرق با نشان ملی کمونیست استفاده کرد برداشته شد[۵۳] سه رنگ قدیمی سیاه-سفید- قرمز امپراتوری آلمان هنوز توسط سلطنت طلبان و اعضای خانواده ی سلطنتی آلمان مورد استفاده قرار می گیرد[۵۴]. استفاده از پرچم های قدیمی تا حدودی کاملا با استفاده ی متداول سمت راستی ها تحت اشعاع قرار می گیرد؛ از زمانی که صلیب شکسته در آلمان غیر قانونی شد، سمت راستی ها مجبور به چشم پوشی از هر پرچم نازی شدند و در عوض از سه رنگ که نازی ها خودشان آن را در 1935 ممنوع کرده بودند استفاده کردند.

در آلمان، استفاده از پرچم و سمبل های ملی دیگر، برای اغلب زمان های جنگ جهانی دوم کم بوده- واکنشی در برابر استفاده ی گسترده از پرچم های حزب نازی و خشم ناسیونالستیک نازی ها در کل بوده است [۵۵].

در طول جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶، که در آلمان برگزار شد، استفاده عمومی از پرچم ملی به طور چشمگیری افزایش یافت[۵۶]. اگر چه این انفجار در محبوبیت پرچم در ابتدا توسط بسیاری از آلمانی ها با تعجب و دلهره همراه بود[۵۷] ، ترس چند دهه ای که اهتزاز پرچم آلمان و غرور ملی به طور جدایی ناپذیری با گذشته ی نازی ها همراه شده بود، با پایان مسابقات توسط آلمان ها و غیر آلمانی ها خاتمه یافت[۵۸].

منابع[ویرایش]

  1. Germany Constitution (23 May 1949). German version and English version (December 2000) (PDF). See Article 22. Retrieved on 24 February 2008.
  2. (آلمانی) Federal Government of Germany. „Anordnung über die deutschen Flaggen“. ویرایش documentArchiv.de. 1950-07-07.  Retrieved on 2007-08-09.
  3. (آلمانی) Government of the German Reich. „Verordnung über die deutschen Flaggen“. ویرایش documentArchiv.de. 1921-04-11.  Retrieved on 2007-08-09.
  4. ,Flags of the Weimar Republic,3-17.
  5. Federal Court of Justice of Germany (16 November 1959)
  6. Rabbow, Arnold (1968). "Schwarz–Rot–Gold oder Schwarz–Rot–Gelb?".Neue Heraldische Mitteilungen / Kleeblatt-Jahrbuch (in German) (Hanover) 6+7: 30–32
  7. "Holy Roman Empire". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008. Jump up ^ "Unidentified 'Rhine Republic' Flag 1806 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008.
  8. Holy Roman Empire". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008.
  9. Unidentified 'Rhine Republic' Flag 1806 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ Rabbow, Arnold (2007). "Schwarz-Rot-Gold: Einheit in Freiheit" [Black-Red-Gold. Unity in Freedom]. Der Flaggenkurier [The Flag Courier] (in German) 25: 41–45.
  11. (German) Scheidler, Karl Hermann (5 August 1865) Illustrierte Zeitung, Leipzig, 98
  12. "German Confederation". Flags of the World. Retrieved 2 March 2008.
  13. Rabbow, Arnold (2007). "Schwarz-Rot-Gold: Einheit in Freiheit" [Black-Red-Gold. Unity in Freedom]. Der Flaggenkurier [The Flag Courier] (in German)
  14. Austria: The Age of Metternich". Encyclopædia Britannica Online. 2008. Retrieved 5 March 2008.
  15. "The Hambach Festival". Official website of Hambach Castle. 2007. Archived from the original on 19 August 2004. Retrieved 24 February 2008.
  16. Frankfurt Parliament (12 November 1848). "Gesetz betreffend die Einführung einer deutschen Kriegs- und Handelsflagge" [Act concerning the introduction of a German navy and merchant flag]. documentArchiv.de (in German). Retrieved 9 August 2007.
  17. German Confederation Flags of the World. Retrieved 2 March 2008.
  18. Constitution of the North German Confederation . 27 June 1867. Retrieved 24 February 2008.
  19. Rabbow, Arnold (2007). "Schwarz-Rot-Gold: Einheit in Freiheit" [Black-Red-Gold. Unity in Freedom]
  20. "Constitution of the Weimar Republic". 11 August 1919. Retrieved 24 February 2008
  21. "Constitution of the Weimar Republic". documentArchiv.de (in German). 11 August 1919. Retrieved 24 February 2008.
  22. State government of Rhineland-Palatinate (2007). "Symbol für Freiheit, Einheit und Demokratie" [Symbol for Freedom, Unity and Democracy] (in German). Retrieved 10 January 2008
  23. von Hindenburg, Paul (12 March 1933)
  24. Fornax. "The German Swastika Flag 1933–1945". Historical flags of our ancestors. Retrieved 17 July 2010.
  25. Brian Leigh Davis: Flags & standards of the Third Reich, Macdonald & Jane's, London 1975, ISBN 0-356-04879-9
  26. Government of the German Reich (15 September 1935). "Reichsflaggengesetz" [Reich Flag Act]
  27. GERMANY: Little Man, Big Doings, TIME Magazine, 23 September 1935
  28. Statement by Hermann Göring, quoted in the Völkischer Beobachter (17 September 1935) (in German)
  29. Nazi propaganda pamphlet "The Life of the Führer
  30. Hitler, Adolf (1926). Mein Kampf, volume 2, chapter VII.
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ Speer, Albert (1970). Inside the Third Reich. New York: Macmillan. ISBN 0-684-82949-5.
  32. overnment of the German Reich (20 December 1933). "Verordnung über die vorläufige Regelung der Flaggenführung auf Kauffahrteischiffen". documentArchiv.de (in German). Retrieved 23 December 2007.
  33. Allied Control Council (30 August 1945). "Law N° 1 from the Control Council for Germany: Repealing of Nazi Laws". European Navigator. Retrieved 23 December 2007.
  34. Allied Control Council (30 November 1946). "Law No. 39 of the Allied Control Commission". Flags of the World. Retrieved 26 February 2008
  35. "Constitution of Württemberg-Baden". Verfassungen der Welt. 30 November 1946. Retrieved 24 February 2008.
  36. "Württemberg-Baden 1947–1952 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 24 February 2008. Contains quotation from discussion of the constitution committee.
  37. "Constitution of Rhineland-Palatinate". Verfassungen der Welt (in German). 18 May 1947. Retrieved 24 February 2008
  38. "Preliminary constitution of Lower Saxony". Verfassungen der Welt (in German). 13 April 1951. Retrieved 24 February 2008.
  39. "Rhineland-Palatinate (Germany)". Flags of the World. Retrieved 3 March 2008.
  40. "Lower Saxony (Germany)". Flags of the World. Retrieved 3 March 2008
  41. Friedel, Alois (1968). Deutsche Staatssymbole [German state symbols] (in German). Athenäum-Verlag. ISBN 978-3-7610-5115-3.
  42. "SED-proposed constitution of the German Democratic Republic". documentArchiv.de. 14 November 1946. Retrieved 24 February 2008.
  43. "Proposals 1944–1949 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 24 February 2008.
  44. Rabbow, Arnold (May–August 1983). "A Flag Against Hitler. The 1944 National Flag Proposal of the German Resistance Movement". Flag Bulletin 100
  45. Basic Law for the Federal Republic of Germany (23 May 1949). German version and English version (December 2000) (PDF). Retrieved on 24 February 2008. Archived 27 February 2008 at the Wayback Machine.
  46. "The Saar referendum". European Navigator. 23 October 1955. Retrieved 24 February 2008.
  47. "Constitution of the Saarland". documentArchiv.de. 15 December 1947. Retrieved 24 February 2008
  48. "Constitution of the German Democratic Republic". documentArchiv.de (in German). 7 October 1949. Retrieved 24 February 2008
  49. Proposals 1944–1949 (Germany)". Flags of the World. Retrieved 24 February 2008. Jump up ^
  50. "Constitution of the German Democratic Republic". documentArchiv.de (in German). 7 October 1949. Retrieved 24 February 2008.
  51. Government of the German Democratic Republic (1 October 1959). "Gesetz zur Änderung des Gesetzes über das Staatswappen und die Staatsflagge der Deutschen Demokratischen Republik". documentArchiv.de (in German). Retrieved 24 February 2008.
  52. Guibernau, Montserrat (26 July 2013). Belonging: Solidarity and Division in Modern Societies. Polity Press. p. 95. ISBN 978-0745655079.
  53. Information pamphlet by the Foundation for the Reappraisal of the SED Dictatorship.
  54. Home page of monarchist organisation Tradition und Leben. See German section for more detailed text
  55. Sontheimer, Michael (29 June 2006). "Dr. Strangelove: How Germans Learned to Stop Worrying and Love the Flag". Spiegel Online.
  56. Young, Marc (14 June 2006). "Germany flies the flag". Spiegel Online.
  57. Bernstein, Richard (14 June 2006). "In World Cup Surprise, Flags Fly With German Pride". The New York Times.
  58. Crossland, David (10 July 2006). "Germany's World Cup Recovery: From Humorless to Carefree in 30 Days". Spiegel Online.

پیوند به بیرون[ویرایش]