اتو فون بیسمارک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اتو فون بیسمارک
بیسمارک سال ۱۸۹۴
دومینصدراعظم آلمان
مشغول به کار
۲۱ مارس ۱۸۷۱ – ۲۰ مارس ۱۸۹۰
پس از ردلف هس
پیش از لئو فون کاپریوی
مین نخست‌وزیر پروس
مشغول به کار
۹ نوامبر ۱۸۷۳ – ۲۰ مارس ۱۸۹۰
پادشاه ویلهلم یکم
فریدریش سوم
ویلهلم دوم
پس از آلبرخت فون رون
پیش از لئو فون کاپریوی
مشغول به کار
۲۳ سپتامبر ۱۸۶۲ – ژانویه ۱۸۷۳
پادشاه ویلهلم یکم
پس از -
پیش از آلبرخت فون رون
صدراعظم کنفدراسیون آلمان شمالی
مشغول به کار
۱۸۶۷ – ۱۸۷۱
اطلاعات شخصی
تولد اتو ادوارد لئوپولد فون بیسمارک
همسر یوهانا فون پوتکامر
فرزندان یک فرزند
پیشه سیاستمدار
دین لوتریسم
امضاء

اتو ادوارد لئوپولد فون بیسمارک (به آلمانی: Otto Eduard Leopold von Bismarck) (زاده ۱ آوریل ۱۸۱۵، شونهاوزن (زاکسن-آنهالت امروزی) - درگذشته ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸، فریدریشسروه در نزدیکی هامبورگ)، زمام‌دار بزرگ دولت پروس، دوک لاونبورگ و دومین صدراعظم در تاریخ آلمان بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

Otto von Bismarck.JPG

بیسمارک در ۱ آوریل ۱۸۱۵ در شونهاوزن متوّلد شد. در گوتینگن به تحصیل حقوق پرداخت و پس از اینکه او به عنوان دیپلمات در یگانگی آلمان، در سن پترزبورگ و در پاریس مشغول بود، در سال ۱۸۶۲ به عنوان نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه پروس صدا زده شد.

بیسمارک، سال ۱۸۶۴ رهبری پروس را در جنگ آلمان-دانمارک بر سر اشلسویگ-هولشتاین، با اتّحاد به اتریش برعهده داشت. دو سال بعد هم وی، همین مسوًولیت را در جنگویش که به نابودی کنفدراسیون آلمان و در نهایت به بیرون راندن اتریش از امپراتوری آلمان انجامید، با موفقیت به پایان رسانید. سال ۱۸۶۷، کنفدراسیون آلمان شمالی تاًسیس شد که در آن بیسمارک به عنوان صدراعظم صدا زده شد. در پایان جنگ پروس-فرانسه در ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱، ویلهلم یکم در ورسای به عنوان امپراتور (آلمانی: Kaiser) خوانده شد و از این رو، بیسمارک توانست، با همت و تلاش خود امپراتوری آلمان را تاًسیس کند. خود وی، صدراعظم امپراتوری شد و لقب صدراعظم آهنین را بعدها از آن خود کرد.

۱۸۷۱-۱۸۷۷ بیسمارک در یک جنگ ننگی شدن دوباره نفوذ کلیسای کاتولیک انجامید. سال ۱۸۷۸ قانون سوسیالیستی تصویب شد که با اصلاحات سوسیال-سیاسیِ ۱۸۸۱-۱۸۸۹ همراه بود. ۱۸۷۱، توانست بیسمارک اتحاد دوگانه را با اتریش-مجارستان ببندد که با داخل شدن ایتالیا سال ۱۸۸۲ به [[اتحاد بیسمارک ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ در فریدریشسروه درگذشت و در آرامگاهی، کنار همسرش به خاک سپرده شد.

یادوآره[ویرایش]

بعد از اخراج در ۲۰ مارس ۱۸۹۰، توسط ویلهلم دوم، از بیسمارک به طور بی‌سابقه و بی مانند، تقدیر و ستایش به عمل آمد. این تقدیرها بیشتر در: «بناکردن یادبودها، نام‌گذاری میادین و خیابان‌ها، دادن لقب‌های افتخاری شهروندی و در برخی موارد محصولات و تولیدات صنعتی» خلاصه می‌شدند.[نیازمند منبع]

بیسمارک در سال ۱۸۹۵ میلادی، به عنوان شهروند افتخاری هایدلبرگ منصوب شد و یکی از بهترین میادین شهر به نام وی نام‌گذاری شد.[۱]

پانویس[ویرایش]


منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Otto von Bismarck»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲ می۲۰۱۱).
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Otto von Bismarck»، ویکی‌پدیای آلمانی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۹ دی ۱۳۹۱).