اتو فون بیسمارک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اتو فون بیسمارک
Bundesarchiv Bild 146-1990-023-06A, Otto von Bismarck.jpg
بیسمارک سال ۱۸۸۱
نخستین صدراعظم آلمان
مشغول به کار
۲۱ مارس ۱۸۷۱ – ۲۰ مارس ۱۸۹۰
پس از وجود نداشت
پیش از لئو فون کاپریوی
نخست‌وزیر پروس
مشغول به کار
۹ نوامبر ۱۸۷۳ – ۲۰ مارس ۱۸۹۰
در زمانِ ویلهلم یکم
فریدریش سوم
ویلهلم دوم
پس از آلبرخت فون رون
پیش از لئو فون کاپریوی
مشغول به کار
۲۳ سپتامبر ۱۸۶۲ – ژانویه ۱۸۷۳
در زمانِ ویلهلم یکم
پس از -
پیش از آلبرخت فون رون
صدراعظم کنفدراسیون آلمان شمالی
مشغول به کار
۱۸۶۷ – ۱۸۷۱
اطلاعات شخص
زاده اتو ادوارد لئوپولد فون بیسمارک
۱ آوریل ۱۸۱۵(۱۸۱۵-04-0۱)
شونهاوزن (زاکسن-آنهالت امروزی)، پروس
درگذشت ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ میلادی (۸۳ سال)
فریدریشسروه، در نزدیکی هامبورگ
حزب سیاسی مستقل
همسر(ان) یوهانا فون پوتکامر
فرزندان سه فرزند
محل
تحصیل
دانشگاه گوتینگن
شغل سیاستمدار
مذهب لوتریسم
امضا

اتو ادوارد لئوپولد فون بیسمارک (به آلمانی: Otto Eduard Leopold von Bismarck) (۱ آوریل ۱۸۱۵ – ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸)، زمام‌دار بزرگ دولت پروس، دوک لاونبورگ و نخستین صدراعظم در تاریخ آلمان بود. وی به «صدر اعظم آهنین» معروف بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

بیسمارک در ۱ آوریل ۱۸۱۵ در شونهاوزن متوّلد شد. در گوتینگن به تحصیل حقوق پرداخت و پس از اینکه مدتی به عنوان دیپلمات در سن پترزبورگ و در پاریس مشغول بود، در سال ۱۸۶۲ از سوی ویلهلم اول صدراعظم و وزیر امور خارجه پروس برگزیده شد. ویلهلم درنظر داشت ارتش پروس را گسترش دهد و این امر با مخالفت مجلس ایالتی (رایشتاگ) روبرو بود و بیسمارک تنها کسی بود که می‌توانست از عهده مقابله با رایشتاگ بر بیاید.

وحدت آلمان[ویرایش]

در سال ۱۸۶۴ بیسمارک با اتریش متحد شد و در جنگ آلمان-دانمارک ایالت اشلسویگ-هولشتاین را متصرف شد. دو سال بعد جنگ پروس-اتریش را آغاز کرد که به نابودی کنفدراسیون آلمان و در نهایت بیرون راندن اتریش از شهریارنشین‌های آلمانی انجامید. سال ۱۸۶۷، کنفدراسیون آلمان شمالی تاًسیس شد که در آن بیسمارک به عنوان صدراعظم منصوب گشت. در پایان جنگ پروس-فرانسه و با شکست ناپلئون سوم در ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱، ویلهلم یکم در ورسای به عنوان امپراتور (آلمانی: Kaiser) خوانده شد و از این رو بیسمارک توانست با همت و تلاش خود امپراتوری آلمان را تاًسیس کند. بیسمارک صدراعظم امپراتوری شد و لقب صدراعظم آهنین را از آن خود کرد.

سیستم بیسمارک[ویرایش]

در ۱۸۷۱، بیسمارک توانست اتحاد دوگانه را با اتریش-مجارستان ببندد که با داخل شدن ایتالیا سال ۱۸۸۲ به اتحاد سه‌گانه تبدیل شد. یکی از دستاوردهای بزرگ بیسمارک در سیاست‌های خارجی‌اش عقد قرارداد ضمانتی سال ۱۸۸۷ با روسیه بود که به انزوای بیش از پیش دشمن آلمان یعنی فرانسه انجامید.

دیگر اقدامات[ویرایش]

۱۸۷۱-۱۸۷۷ بیسمارک در یک جنگ فرهنگی (آلمانی: Kulturkampf) با کلیسای کاتولیک درگیر بود، که به کمتر شدن دوباره نفوذ کلیسای کاتولیک انجامید. سال ۱۸۷۸ قانون سوسیالیستی تصویب شد که با اصلاحات سوسیال-سیاسیِ ۱۸۸۱-۱۸۸۹ همراه بود.

برکناری[ویرایش]

Otto von Bismarck.JPG
کاریکاتوی معروفی که برکناری بیسمارک توسط قیصر ویلهلم دوم را به اخراج کاپیتان از کشتی تشبیه می‌کند.

نظریات[ویرایش]

بیسمارک با این مسئله که می‌توان قدرت را با اصولی برتر به بند کشید مخالف بود. تفکرات وی، سبب رشد و گسترش این تفکر شد که می‌توان با به تکامل رساندن مؤلفه‌های صحیح قدرت، به امنیت دست‌یافت.[۱] وی معتقد بود: سیاست احساساتی، به مقابله‌به‌مثل معتقد نیست … هر دولتی تلاش می‌کند تا صرفاً بر اساس منافع خودش عمل کند، هرچند که ممکن است ظاهراً به اعمالشان مشروعیت بدهند اما واقعیت این است که تمام کشورهای دنیا فقط به دنبال کسب منفعت خودشان هستند. … تنها اصل سیاسی صحیح، سیاست حفظ منافع ملی است و تنها از این راه می‌توان قدرتمند شد… باسیاست‌های احساسی و بچه‌بازی‌های مسخره نمی‌توان راه به‌جایی برد… کسی به خاطر قدرشناسی و اعتماد، به نفع کشوری دیگر وارد نبرد نمی‌شود، فقط ترس از قدرت است که سبب می‌شود تا دیگران به راه ما بیایند؛ به شرطی که بتوانیم از این ترس محتاطانه و با ماهرانه استفاده کنیم … سیاست هنر ممکن کردن است … سیاست علمی نسبی است.[۲]

یادبودها[ویرایش]

بعد از اخراج در ۲۰ مارس ۱۸۹۰، توسط ویلهلم دوم، از بیسمارک به طور بی‌سابقه و بی مانند، تقدیر و ستایش به عمل آمد. این تقدیرها بیشتر در: «بناکردن یادبودها، نام‌گذاری میادین و خیابان‌ها، دادن لقب‌های افتخاری شهروندی و در برخی موارد محصولات و تولیدات صنعتی» خلاصه می‌شدند.[نیازمند منبع]

بیسمارک در سال ۱۸۹۵ میلادی، به عنوان شهروند افتخاری هایدلبرگ منصوب شد و یکی از بهترین میادین شهر به نام وی نام‌گذاری شد.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. World Order: Reflections on the Character of Nations and the Course of History
  2. A sentimental policy knows no reciprocity”: Briefwechsel des Generals Leopold von Gerlach mit dem Bundestags-Gesandten Otto von Bismarck (Berlin, 1893), 334.
  3. هایدلبرگ شهر دانشجویی که استادانش جایزه نوبل را درو کرده‌اند، دویچه وله فارسی

منابع[ویرایش]