سن قانونی رابطه جنسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سن رضایت یا سن قانونی رابطه جنسی سنی است که در آن شخص به لحاظ قانونی مجاز است تا به اختیار خود رابطه جنسی داشته باشد. در نتیجه این قانون، یک فرد بالغ که با شخص زیر سن قانونی رابطه جنسی برقرار کرده، نمی‌تواند ادعا کند که فعالیت جنسی اش مبتنی بر رضایت فرد بوده و ممکن است چنین فعالیت جنسی‌ای سوءاستفاده جنسی از کودکان یا تجاوز قانونی قلمداد شود. فرد زیر حداقل سن قربانی محسوب می‌شود و شریک جنسی بزرگتر هم به عنوان مجرم تلقی می‌گردد، مگر اینکه هر دو زیر سن قانونی باشند. هدف از تعیین سن رضایت، محافظت از یک فرد زیر سن قانونی است.

اصطلاح سن رضایت به ندرت در اساسنامه قانونی آورده می‌شود.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. Waites, Matthew (2005). The Age of Consent: Young People, Sexuality and Citizenship. Palgrave Macmillan. ISBN 1-4039-2173-3. OCLC 238887395.