اریک رومر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اریرک رومر
Eric Rohmer cinematheque 2004-04.jpg
زادروز ۲۰ مارس ۱۹۲۰
نانسی، فرانسه
درگذشت ۱۱ ژانویه ۲۰۱۰، در ۸۹ سالگی
پاریس، فرانسه
ملیت فرانسوی
پیشه کارگردان
صفحه در وب‌گاه IMDb


اریرک رومر (به فرانسوی: Éric Rohmer) (زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۲۰ - درگذشتهٔ ۱۱ ژانویه ۲۰۱۰) کارگردان نامی موج نو فرانسوی بود. رومر در طول پنج دهه فعالیت هنری، ۲۴ فیلم سینمایی کارگردانی کرد.[۱]

زندگی و کارنامه[ویرایش]

اریک رومر با نام اصلی موریس هنری در سال ۱۹۲۰ در شهر نانسی فرانسه در خانواده‌ای کاتولیک به دنیا آمد، بعدها به پاریس نقل مکان کرد و ابتدا به تدریس ادبیات فرانسه و سپس روزنامه‌نگاری پرداخت. رومر در سال ۱۹۴۶ اولین و تنها رمان خود با عنوان «الیزابت» را منتشر کرد. اریک رومر بعدها با ورود به عرصه نقد سینمایی قدم به جهان فیلم و سینما گذاشت. او در دو نشریه سینمایی فعالیت داشت.

در همین زمان بود که او نام «اریک رومر» را تحت تأثیر اریک فون اشتروهایم کارگردان اتریشی‌تبار، و ساکس رومر رمان‌نویس انگلیسی، برای خود برگزید.

نقدنویسی[ویرایش]

رومر نقدنویسی را با نشریه «گازت دو سینما» آغاز کرد و بعدها این کار را در نشریه معتبر کایه دو سینما دنبال کرد و به همراه سه همکارش، ژان لوک گدار، ژاک ریوت، و فرانسوا تروفو به نقد سینمایی پرداخت. سینمای «موج نو فرانسه» زاده همین همکاری‌ها و نقدهاست. اریک رومر در طول پنج دهه فعالیت خود بیش از پنجاه فیلم کوتاه و بلند کارگردانی کرد. اولین فیلم او «علامت شیر» نام دارد که در سال ۱۹۵۹ تولید شد.

از فیلم‌های بلند رومر می‌توان به «عشق در بعدازظهر»، «پولین در ساحل»، «ازدواج خوب» و «همسر خلبان» اشاره کرد. فیلم‌های او بارها جوایز جشنواره‌های جهانی از جمله جشنواره برلین، ونیز و کن را به خود اختصاص دادند.

سبک و مضمون[ویرایش]

رومر خود فیلم‌هایش را به رمان شبیه می‌دانست. از ویژگی‌های بارز فیلم‌های او، شخصیت‌محوری و استفاده از دیالوگ‌های طولانی غالباً متکی بر پیچیدگی‌های روابط زن و مرد است. در فیلم‌های رومر، به طور کلی زندگی افرادی به تصویر کشیده شده‌است که علی‌رغم هوش و مهارت سخنوری همواره در دستیابی به امیال خود ناموفق هستند. تضاد میان رفتار و گفتار افراد از دیگر خصوصیات بارز فیلم‌های رومر است. فیلم‌های رومر در مقایسه با آثار گدار و تروفو ساده و عاری از زرق و برق هستند، اما کارهای او نیز همچون این دو همواره پیرامون روابط انسانی می‌گردد و با روایاتی از عشق و خیانت درهم آمیخته‌است. فیلم‌های رومر با تصویر کردن لحظات عاشقانه، مثلث‌های عشقی و جوانان خوش سیما، داستانی به ظاهر ساده از زندگی روزمره مردم عادی تصویر می‌کرد اما در لایه‌های زیرین این روایت، مفاهیمی عمیق و جدی وجود داشت.[۲] آخرین فیلم اریک رومر با عنوان «داستان عاشقانه آستریا و سلادون» در سال ۲۰۰۷ در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد.

درگذشت[ویرایش]

اریک رومر در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۰ در بیمارستانی در پاریس درگذشت.[۳]

جوایز و افتخارات[ویرایش]

رومر در سال ۲۰۰۱ جایزه شیر طلایی جشنواره ونیز را برای دستاوردهای طول عمرش به دست آورد.[۴]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

  • شب من در منزل موئاد در سال ۱۹۶۹ نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلمنامه شد
  • زانوی کلر در سال ۱۹۷۰ جایزه بهترین فیلم جشنواره سن‌سباستین را برد
  • عشق در بعدازظهر
  • حرکت‌های شبانه ۱۹۷۵
  • نشانه اسد ۱۹۵۹
  • شش قصه اخلاقی
  • کمدی‌ها و ضرب‌المثل‌ها ۱۹۸۰
  • پرتو سبز (۱۹۸۶)
  • یک قصه بهاری ۱۹۹۰
  • قصه پاییزی ۱۹۹۹

پانویس[ویرایش]

  1. نجفی، علی امینی. «‮اریک رومر؛ مرگ ادیب سینما‬». بی‌بی‌سی فارسی‬‬. ۲۰۱۰-۰۱-۱۰. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۳-۲۱. 
  2. مختلف، زبانهای. «درگذشت اریک رومر، پدرسینمای شاعرانه و موج نوی فرانسه». صدای آمریکا. ۲۰۱۰-۰۱-۱۳. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۳-۲۱. 
  3. «اریک رومر درگذشت». خبرگزاری مهر. ۲۰۱۰-۰۱-۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۳-۲۱. 
  4. «اریک رومر، فیلمساز موج نوی فرانسه، درگذشت». همشهری آنلاین. ۲۰۱۷-۰۳-۲۱. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۳-۲۱. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Éric Rohmer»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ مارس ۲۰۱۷).

پیوند به بیرون[ویرایش]