اریک رومر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اریرک رومر
زادروز ۲۰ مارس ۱۹۲۰
نانسی، فرانسه
درگذشت ۱۱ ژانویه ۲۰۱۰ در سن ۸۹ سالگی
پاریس، فرانسه
ملیت فرانسوی
پیشه کارگردان
صفحه در وب‌گاه IMDb

اریرک رومر (به فرانسوی: Éric Rohmer) (زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۲۰ - درگذشتهٔ ۱۱ ژانویه ۲۰۱۰) کارگردان نامی موج نو فرانسوی بود.

زندگی و کارنامه[ویرایش]

اریک رومر با نام اصلی موریس هنری در سال ۱۹۲۰ در شهر نانسی فرانسه در خانواده‌ای کاتولیک به دنیا آمد، بعدها به پاریس نقل مکان کرد و ابتدا به تدریس ادبیات فرانسه و سپس روزنامه‌نگاری پرداخت. رومر در سال ۱۹۴۶ اولین و تنها رمان خود با عنوان «الیزابت» را منتشر کرد. اریک رومر بعدها با ورود به عرصه نقد سینمایی قدم به جهان فیلم و سینما گذاشت. او در دو نشریه سینمایی فعالیت داشت.

در همین زمان بود که او نام «اریک رومر» را تحت تاثیر اریک فون اشتروهایم کارگردان اتریشی‌تبار، و ساکس رومر رمان‌نویس انگلیسی، برای خود برگزید.

رومر نقدنویسی را با نشریه «گازت دو سینما» آغاز کرد و بعدها این کار را در نشریه معتبر کایه دو سینما دنبال کرد و به همراه سه همکارش، ژان لوک گدار، ژاک ریوت، و فرانسوا تروفو به نقد سینمایی پرداخت. سینمای «موج نو فرانسه» زاده همین همکاری‌ها و نقدهاست.

اریک رومر در طول پنج دهه فعالیت خود بیش از پنجاه فیلم کوتاه و بلند کارگردانی کرد. اولین فیلم او «علامت شیر» نام دارد که در سال ۱۹۵۹ تولید شد.

از فیلم‌های بلند رومر می‌توان به «عشق در بعدازظهر»، «پولین در ساحل»، «ازدواج خوب» و «همسر خلبان» اشاره کرد. فیلم‌های او بارها جوایز جشنواره‌های جهانی از جمله جشنواره برلین، ونیز و کن را به خود اختصاص دادند.

رومر خود فیلم‌هایش را به رمان شبیه می‌دانست. از ویژگی‌های بارز فیلم‌های او، شخصیت‌محوری و استفاده از دیالوگ‌های طولانی غالباً متکی بر پیچیدگی‌های روابط زن و مرد است.

در فیلم‌های رومر، به طور کلی زندگی افرادی به تصویر کشیده شده‌است که علی‌رغم هوش و مهارت سخنوری همواره در دستیابی به امیال خود ناموفق هستند. تضاد میان رفتار و گفتار افراد از دیگر خصوصیات بارز فیلم‌های رومر است.

فیلم‌های رومر در مقایسه با آثار گدار و تروفو ساده و عاری از زرق و برق هستند، اما کارهای او نیز همچون این دو همواره پیرامون روابط انسانی می‌گردد و با روایاتی از عشق و خیانت درهم آمیخته‌است.

آخرین فیلم اریک رومر با عنوان «داستان عاشقانه آستریا و سلادون» در سال ۲۰۰۷ در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد.

جوایز و افتخارات[ویرایش]

رومر در سال ۲۰۰۱ جایزه شیر طلایی جشنواره ونیز را برای دستاوردهای طول عمرش به دست آورد.

فیلم‌ها[ویرایش]

شب من در منزل موئاد Ma Nuit Chez Maud در سال ۱۹۶۹ نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلمنامه شد

زانوان کلر Le Genou de Claire در سال ۱۹۷۰ جایزه بهترین فیلم جشنواره سن‌سباستین را برد

عشق در بعدازظهر L'Amour l'Apres-midi موقعیت رومر را به عنوان استاد به تصویر کشیدن پرمایه تفکر و احساس تثبیت کرد

حرکت‌های شبانه ۱۹۷۵

نشانه اسد Le Signe du Lion اولین فیلم سینمایی‌اش را در سال ۱۹۵۹

شش قصه اخلاقی که افرادی را نشان می‌دهد با افتادن به دام وسوسه، با بحران‌های اخلاقی روبه رو می‌شوند

کمدی‌ها و ضرب‌المثل‌ها ۱۹۸۰

یک قصه بهاری Conte de Printemps ۱۹۹۰ در سن ۷۰ سالگی

قصه پاییزی Conte d'Automne ۱۹۹۹ در سن ۷۹ سالگی

منابع[ویرایش]

http://en.wikipedia.org/wiki/Éric_Rohmer http://cafeclassic.ir/thread-153.html