افسر (ارتش)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

افسر (پارسی میانه: [afsar] Error: {{Lang}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما) < پارسی باستان: [*abi-sara(h)-] Error: {{Lang}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما))[۱] کسی که در نیروهای نظامی و انتظامی دارای درجۀ افسری و سمت فرماندهی باشد ، به افرادی که دارای تحصیلات نظامی گری در دانشگاه های نظامی ( دانشکده یا دانشگاه افسری )می باشند افسر میگویند .

در نیروهای مسلح ایران به درجات ستوان سوم تا سروان افسر جزء، و به درجات سرگرد، سرهنگ دوم و سرهنگ افسر ارشد می‌گویند. رده افسری بالاتر از درجه دار و پایین تر رده امیری است. این عنوان در دورهٔ رضا شاه پهلوی از روی واژهٔ «افسر» در زبان فارسی به معنی «تاج» برای معادل واژهٔ Officer در انگلیسی ساخته شد.[۲][۳][۴][۵]

درجه‌های افسری در نیروهای مسلح ایران (به غیر از نیروی دریایی) به ترتیب از بالاترین درجه تا پایین‌ترین درجه عبارتند از:

درجه‌های افسری در نیروی دریایی ایران به ترتیب از بالاترین درجه تا پایین‌ترین درجه عبارتند از:

جستارهای وابسته

درجه‌های نظامی ایران

منابع

  1. حسن‌دوست، محمد. فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی. تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی، نشر آثار، 1393، ISBN: 978-600-6143-55-2. جلد اول, ص. 244.
  2. شفاف، سایت خبری تحلیلی. «عکس/آشنایی با درجه های نظامی». fa.
  3. «شرایط جذب درجه دار و افسر دانش آموخته در سال 97». سایت رسمی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران.[پیوند مرده]
  4. «دانشگاه افسری امام علی». پورتال اطلاع رسانی ارتش جمهوری اسلامی ایران.
  5. «شرایط استخدام در دانشگاه‌های افسری ارتش اعلام شد». ایسنا. ۲۰۱۶-۱۱-۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۵-۰۹.