آنی هال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پوستر فیلم آنی هال

آنی هال (به انگلیسی: Annie Hall) فیلمی رومانتیک و کمدی به کارگردانی وودی آلن و ساخته شده در سال ۱۹۷۷ است. فیلم در سال ۱۹۷۷ موفق به دریافت چهار جایزه اسکار از جمله «بهترین فیلم» شد. آلن فیلم نامه این فیلم را به همراه مارشال بریکمن نوشته است. این فیلم در گیشه نیز موفق بوده و یکی از بهترین آثار آلن به شمار می‌آید. دایان کیتون به خاطر بازی در این فیلم موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین هنرپیشه زن شد. گفته می شود، آلن، فیلم نامه این فیلم را مشخصاً برای دایان کیتون نوشته که نام واقعی او دایان هال است. مارشال مک‌لوهان، فیلسوف و متفکر کانادایی، در صحنه کوتاهی از فیلم در نقش خودش بازی می کند.[۱]

داستان فیلم[ویرایش]

داستان فیلم مربوط به زندگی الوی سینگر (وودی آلن) است که یک بازیگر طنز و یک شو من (Show Man) می‌باشد. الوی سینگر سعی دارد بفهمد چرا رابطه اش با دختری به نام آنی هال (دایان کیتون) که یک خواننده است یک سال قبل قطع شده است. سینگر در یک خانواده یهودی در نیویورک بزرگ شده است. او از طریق راب، دوست صمیمی اش با آنی هال در زمین تنیس آشنا می شود. این دو خیلی زود دلباخته همدیگر می شوند و با هم زندگی می کنند. اما مشکلات عصبی سینگر و مشکلات روابط جنسی بین آن دو باعث می شود آنی از این رابطه خارج شود و به لس آنجلس برود. در آن جا آنی وارد رابطه ای با تونی لیسر (پل سایمون) تهیه کننده صفحات موسیقی اش می شود. سینگر به لس آنجلس می آید تا آنی را متقاعد کند رابطه‌شان را دوباره از سر گیرند، اما موفق نمی‌شود. در صحنه آخر، سینگر و آنی در کافه ای در نیویورک ملاقات دوستانه ای دارند، در حالی که هرکدام وارد رابطه جدیدی شده اند.

در سکانس آغازین فیلم، الوی سینگر به معرفی خود و دیدگاهش نسبت به زندگی می‌پردازد، که به نوعی بازگو کننده نظرات وودی آلن است؛ او می گوید: «زندگی پر از درد و رنج و سختیه، تازه با همه اینا زمانی هم که بهت میدن خیلی کمه.»

قسمتی از متن فیلم[ویرایش]

“دیگر دیر شده بود، و هر دوی‌مان مجبور بودیم برویم، ولی دیدن دوباره آنی بسیار عالی بود. فهمیدم که او چه آدم فوق‌العاده‌ای است و صرف آشنایی با او چقدر لذت‌بخش می‌تواند باشد و … یاد یک جوک قدیمی افتادم: "فردی پیش یک روانپزشک می‌رود و بهش می‌گوید: دکتر برادرم خل شده؛ فکر می‌کند که یک مرغ است." دکتر می‌گوید خوب چرا برای درمان نمی‌آوریش؟ و طرف می‌گوید: “می‌خواستم؛ اما به تخم‌مرغ‌هایش نیاز دارم!”. خب، گمان می‌کنم این کاملاً همان احساسی است که من الآن در مورد روابط [زن و مرد] دارم؛ می‌دانی… [روابط] خیلی غیرمنطقی، احمقانه و پوچ و … هستند ولی، اِ…، من حدس می‌زنم داخل رابطه‌ها می‌مانیم چون، اکثر ما … به تخم‌مرغ‌هایش نیاز داریم.“[۲]

منابع[ویرایش]

  1. احسان شاه قاسمی (1391). فلسفه رسانه از نگاه اینیس و مک لوهان. وب سایت مرکز آموزش های رسانه ای همشهری. http://www.hamshahritraining.ir/news-3660.aspx
  2. http://web.archive.org/20090829214840/philophil.wordpress.com/2009/07/17/271/ وب نوشتی در باب هیچ چیز و همه چیز

پیوند به بیرون[ویرایش]

آنی هال در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)