سیدنی شلدون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

برای دیگر کاربردها، شلدون را ببینید.

سیدنی شلدون
نام اصلی Sidney Schechtel
زادروز ۱۱ فوریهٔ ۱۹۱۷(۱۹۱۷-02-۱۱)
شیکاگو، ایلینوی
مرگ ۳۰ ژانویه ۲۰۰۷ (۸۹ سال)
رانچو مایراج، کالیفرنیا
ملیت آمریکایی
علت مرگ عوارض ناشی از ذات الریه
پیشه رمان‌نویس
سال‌های نویسندگی ۲۰۰۷-۱۹۶۹
همسر(ها) جین کافمن هادینگ (۱۹۴۸-۱۹۴۵)
جورجا کرترایت (۱۹۸۵-۱۹۵۱)
آلکساندرا شلدون (۲۰۰۷-۱۹۸۹)
فرزندان یک فرزند از همسر دوم
صفحه در دادگان فیلم‌ها

سیدنی شلدون (به انگلیسی: Sidney Sheldon) (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۱۷ - درگذشته ۳۰ ژانویه ۲۰۰۷) رمان‌نویس معروف آمریکایی بود. شلدون پیش از روی‌آوردن به رمان‌نویسی، فیلمنامه‌ها و نمایشنامه‌هایی نوشت که او را برنده جایزه‌هایی همچون اسکار بهترین فیلمنامه‌نویسی و جایزه نمایشنامه‌نویسی تونی کردند. او در رمان‌نویسی بسیار موفق بود و در مدتی کوتاه تبدیل به یکی از پرفروش‌ترین و معروف‌ترین نویسندگان داستان‌های مردم‌پسند جهان شد.[۱]

او افزون بر انتشار بیش از ۳۰ فیلمنامه، ۲۵۰ فیلمنامه تلویزیونی، ۱۰ نمایشنامه و ۱۸ رمان نوشت.[۲] آثار شلدون در بیشتر کشورهای دنیا منتشر شده و عنوان نویسنده‌ای را که رمان‌هایش بیشترین ترجمه جهانی را داشته، به‌دست آورد. ناشر آثارش، برآورد کرده‌است که تا زمان مرگ شلدون ۲۷۵ میلیون نسخه از کتاب‌های او در بازار کتاب دنیا مورد خرید و فروش قرار گرفته‌است.[۳]

زندگی‌نامه[ویرایش]

شلدون در سال ۱۹۱۷ در شیکاگو زاده شد. والدین‌اش هر دو کم‌سواد بودند. او در ۱۷ سالگی به اجبار به لس‌آنجلس رفت و در استودیوی فیلم‌سازی یونیورسال به کار مشغول شد. شلدون در دهه ۱۹۳۰ برای کمک به خانواده‌اش، مشاغلی مانند گویندگی تئاتر، فروشندگی کفش و حتی گارسونی در رستوران را تجربه کرد. او تحصیل در دانشگاه نورثوسترن را نیمه‌تمام رها کرد و در جریان جنگ جهانی دوم در نیروی هوایی آمریکا خدمت کرد و در پایان جنگ در استودیوی فاکس قرن بیستم به‌عنوان فیلمنامه‌نویس مشغول به‌کار شد. او در سال ۱۹۵۱ ازدواج کرد. او همسر اول خود را در سال ۱۹۸۵ از دست داد و در سال ۱۹۸۹ برای بار دوم ازدواج کرد.[۴] شلدون سرانجام در بیمارستانی در نزدیکی پالم اسپرینگز کالیفرنیا در اثر ذات‌الریه درگذشت.[۵]

حرفه[ویرایش]

شلدون در سال ۱۹۴۷ به‌خاطر نوشتن مرد مجرد و بابی بوکسور جایزه اسکار بهترین فیلمنامه‌نویسی را به‌دست آورد. شلدون با نوشتن فیلمنامه‌های دیگری همچون رژه عید پاک به شهرت دست یافت. در سال ۱۹۵۹ با نوشتن نمایشنامه تلویزیونی سرخ‌موی برادوی، جایزه تونی را کسب کرد. پس از آن نگارش نمایشنامه‌هایی دیگر برای تئاتر برادوی، بر شهرت‌اش افزود. شلدون در سال ۱۹۷۰ و در سن ۵۲ سالگی نخستین رمان خود به نام صورت عریان را انتشار داد. این رمان جایزه ادگار آلن پو را برای او به‌همراه داشت. رمان بعدی او، آن سوی نیمه شب (۱۹۷۴) موقعیت او را به‌عنوان یک نویسنده آثار پرفروش تثبیت کرد.[۶] تاکنون بیش از نیمی از رمان‌های شلدون مورد اقتباس فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی قرار گرفته‌اند.[۷]

آثار[ویرایش]

رمان‌ها[ویرایش]

مجموعه داستان‌های کوتاه[ویرایش]

  • معجزه‌ها و رازهای سیدنی شلدون

خودزندگی‌نامه[ویرایش]

  • سوی دیگر من (۲۰۰۵)

گزیده نمایشنامه‌ها[ویرایش]

  • سرخ‌موی برادوی (۱۹۵۹)
  • پتی دوک
  • من زنی را خواب می‌بینم
  • آلیس در خدمت نظامی
  • بیوه شادمان
  • فشفشه

گزیده فیلمنامه‌ها[ویرایش]

  • مرد مجرد و بابی بوکسور (۱۹۴۷)
  • رژه عید پاک

پانویس[ویرایش]

  1. «سیدنی شلدون رمان نویس آمریکایی درگذشت»(فارسی)‎. رادیو فردا، ۱۲ بهمن ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۸۸. 
  2. خزائل ۱۳۸۴، ص ۲۷۹۹ (=صفحات کتاب در جلد ۴)
  3. «دنیا برای "سیدنی شلدون" به آخر رسید»(فارسی)‎. خبرگزاری مهر، ۱۱ بهمن ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۸۸. 
  4. خزائل ۱۳۸۴، ص ۲۷۹۸ (=صفحات کتاب در جلد ۴)
  5. «سیدنی شلدون درگذشت»(فارسی)‎. کتاب نیوز، ۱۱ بهمن ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۸۸. 
  6. خزائل ۱۳۸۴، ص ۲۷۹۹ (=صفحات کتاب در جلد ۴)
  7. «سیدنی شلدون رمان نویس آمریکایی درگذشت»(فارسی)‎. رادیو فردا، ۱۲ بهمن ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۸۸. 
  8. خزائل ۱۳۸۴، ص ۲۷۹۹ (=صفحات کتاب در جلد ۴)

منابع[ویرایش]

  • خزائل، حسن، فرهنگ ادبیات جهان. چاپ اول تهران: نشر کلبه، ۱۳۸۴

پیوند به بیرون[ویرایش]