راه‌های افتخار (فیلم)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
راه‌های افتخار
کارگردان استنلی کوبریک
نویسنده استنلی کوبریک، كالدر ويلينگهام، جيم تامپسن
بازیگران كرك داگلاس، رالف ميكر، جرج مكريدي، وين موريس، ريچارد آندرسن، جوزف توركل
موسیقی جرالد فراید
تاریخ انتشار ۱۹۵۷
مدت زمان ۸۷ دقیقه
زبان انگلیسی
بودجه ۹۳۵ هزار دلار
صفحه در وب‌گاه IMDb

راه‌های افتخار (به انگلیسی: Paths of Glory) فیلمی است به کارگردانی استنلی کوبریک و محصول سال ۱۹۵۷ است.

نمایش این فیلم بخاطر ترسیم چهره منفی از ارتش فرانسه، در این کشور ممنوع شد.[۱] در اسپانیا نیز بخاطر نگرش ضد نظامی اش از سوی ژنرال فرانسیسکو فرانکو ممنوع شد و در سال ۱۹۸۶ در حالیکه ۱۱ سال از مرگ فرانکو می گذشت منتشر شد. در آلمان بخاطر حفظ روابط با فرانسه به مدت دو سال از نمایش فیلم جلوگیری به عمل آمد.

در جریان فیلمبرداری، استنلی کوبریک با کریستین کوبریک (آن زمان کریستین هارلن) که اجرای خوانندگی انتهای فیلم را بر عهده داشت آشنا شد. او از دومین همسر خود جدا شده بود و با استنلی ازدواج کرد و تا پایان عمر او یعنی سال ۱۹۹۹ همراه او بود. _______________________________________________________________________________________________________________________________ خلاصه

زمستان 1916 است و ارتش آلمان درست بیرونِ دروازه هاي پاريس، مقابل نيروهاي فرانسوي در سنگرهايشان، در گل گير کرده است. اگرچه تلفات بالا نيست ولي خاکي هم تسخير نمي شود. در حالي که فشار از سوي سياستمدارها بالا گرفته تا به هر ترتيب، پيشرفت هايي در جبهه جنگ صورت گيرد، دو ژنرال خودمحور فرانسوي، برولار (آدولف منژو) و ميرو (جرج مک کردي) نقشه حمله اي را طرح مي ريزند که از همان ابتدا محکوم به شکست است. سرهنگ دکس (کرک داگلاس) به اين فرمان اعتراض مي کند ولي مي داند که اعتراض اش راه به جايي نمي برد. در شب حمله، دکس، سروان روژه (وين موريس) را به اتفاق گروهبان پاريس (رالف ميکر) و سرباز وظيفه لوژن (کن ديبس) به مأموريت شناسايي مي فرستد. روژه وحشت کرده و با پرتاب نارنجکي باعث مرگ لوژن مي شود. پاريس مصمم است تا اين موضوع را گزارش دهد. روز بعد، کشتار وحشتناکي راه مي افتد و نيروهاي دکس، بلافاصله پس از بيرون آمدن از سنگر، به مسلسل بسته مي شوند. وقتي آخرين نفرات، گيج و آشفته به سنگرهايشان عقب نشيني مي کنند، ميرو آن ها را مي بيند و فرمان مي دهد تا به رويشان آتش گشوده شود. اين فرمان نشنيده گرفته مي شود. اين جاست که ميرو فرمان مي دهد تا همه آن ها را به خاطر نافرماني، تيرباران نمايند. دکس از اين موضوع تکان خورده، اما ژنرال پير را بايد يک جوري آرام کرد. از هر لشکر، سه نفر را به صورت اتفاقی انتخاب مي کنند تا در دادگاه نظامي محاکمه شوند. در دادگاهي صحرايي، دکس از آن ها در مقابل دادستاني انتقام جو (ريچارد آندرسن) دفاع مي کند. حکمي که صادر مي شود، يک مضحکه است. در حالي که لحظه تيرباران نزديک مي شود، دکس به اين اميد که بتواند رأي برولار را تغيير دهد، او را تهديد و ماجرای دستور میرو را افشا می کند ولی موفق نمی‌شود . نهایتاً سربازان اعدام می شوند ولی ژنرال برولار پس از مراسم اعدام میرو را توبیخ می کند و به دکس پیشنهاد سمت او را می دهد که وی قبول نمی‌کند و برولار را به فساد متهم می کند . در صحنه آخر جمعی از سرباران در کافه نشسته اند و دختری آلمانی برایشام آواز می خواند در ابتدا با نگاه خوس آلودی او را می نگرند اما نهایتاً تحت تاثیر آواز دختر متاثر می شوند. نهیه میکاییل

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]