سنگ‌نگاره آنوبانی‌نی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۴°۲۷′۴۸″ شمالی ۴۵°۵۲′۰۶″ شرقی / ۳۴.۴۶۳۲۵۹° شمالی ۴۵.۸۶۸۳۴۹° شرقی / 34.463259; 45.868349

ملکه و پادشاه غالب بر لولوبیان و ستاره ایشتار

نقش‌برجسته آنوبانی‌نی یکی از نقش‌برجسته‌های متعلق به یکی از چهار عنصر قومی زاگروس نشین در هزارهٔ سوّم پ. م. بنام لولوبیان است. که پیش از آریایی‌ها در این محل سکونت داشتند. نقش برجستهٔ آنوبانی‌نی در ۱۲۰ کیلومتری کرمانشاه و در نزدیکی سرپل ذهاب قرار دارد و در ۴۵۰۰ سال پیش تراشیده شده است.[۱]

مشخصات اثر[ویرایش]

آنوبانی‌نی که الههٔ نشاط و عشق از او یاد می‌شود بنام آشوری، ایشتار و در فرهنگ سومری از آن به اینانا یاد می شود. این نقش برجسته، آنوبابانی‌نی به همراه پادشاه لولوبیان و ۹ تن پیشوای اسیر را به تصویر می کشد. این اثر شباهت زیادی به سنگ‌نبشته بیستون که در ۲۰۰۰ سال پس از آن ساخته شده دارد و به عقیدهٔ برخی محققان داریوش بزرگ سنگ نبشته بیستون را با الهام از این اثر ساخته است.

دو نفر از اسیران که بزرگتر از سایر اسیران تصویر شده‌اند در پشت الهه نی‌نی قرار دارند و دیگر اسیران در صف زیرین قرار گرفته‌اند و همگی برهنه که دستانشان از پشت بسته شده است. در زیر پای پادشاه اسیری دیگر لگدکوب شده. کتیبه ای به زبان اکدی با این مضمون نقل شده است :[۲]

آنوبانی‌نی پادشاه توانا، پادشاه لولوبی نقش خود و نقش الهه ایشتار را در کوه باتیر رسم کرده است. آن کس که این نقوش و این لوح را محو کند، به نفرین و لعنت آنو، آنوتروم، بعل، بلیت، رامان، ایشتار، سین و شمش گرفتار و با دو نسل او برباد رواد[۳].

نگارخانه[ویرایش]

یک طراحی از نقش‌برجسته آنوبانی‌نی که توسط پاسکال کوست در سال ۱۸۴۰ م کشیده شده است. این اثر امروزه در داخل یک دبستان دخترانه در شهر سرپل ذهاب، در ارتفاع ۱۶ متری و بر صخره ای به نام میان‌کل قرار دارد.

پانویس‌ها[ویرایش]

  1. بی‌نا. «نقش برجسته "آنوباني‌ني" به عنوان الحاقيه کتيبه بيستون بايد ثبت جهاني شود»(فارسی)‎. خبرگزاری میراث فرهنگی، ۱۵ مرداد ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰. 
  2. بی‌نا. «نقش برجسته آنوبانی نی؛ تصویری از تمدن هزاران ساله کرمانشاه»(فارسی)‎. ایسنا، کرمانشاه، ۱۰ فروردین ۱۳۸۹. بازبینی‌شده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰. 
  3. این ترجمه غلط است، چون آنوبانی‌نی الهه است و کسی که روبروی الهه قرار دارد پادشاه است نه خود الهه.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]