مردم‌شناسی فلسفی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

مردم‌شناسی فلسفی یا فلسفه سرشت انسان موضوعی بحث برانگیزی بین فلاسفه، خصوصاً فلاسفه سیاسی، بوده است. چهار سؤال مهم و هنوز کاملاً حال نشده در این موضوع اینها هستند که: (۱) آیا ماهیت انسان تغییر پذیر و شکل و فرم گیر است یا اینکه ثابت و غیر قابل تغییر می‌باشد؟ (۲) تا چه حد سرشت بشر ناشی از وضعیت بدنی و فیزیکی او بوده و چقدر آن ناشی از تأثیرات اجتماعی و فرهنگی می‌باشد؟ جواب به این سؤال چه نتایجی برای تدوین فلسفه سیاسی می‌تواند داشته باشد؟ (۳) آیا سرشت انسان و انگیزه‌های او بیشتر تحت تأثیر شرایط واقعی شخصی بوده یا اینکه بر عکس مقایسه‌ای که شخص با اطرافیانش انجام می‌دهد مهم تر می‌باشد؟ (۴) آیا ممکن است که بتوان فلسفه سیاسی را طوری بیان و پایه گذاری کرد که فارغ از انجام هرگونه فرض جدال آمیز درباره سرشت انسان باشد؟ هر چند فلاسفه موفق به جواب نهایی به این چهار سؤال نشده اند، ولی پیشرفت هایی در زمینه نحوه تفکر منظم و سیستماتیک درباره آنها داشته اند.^[۱]

[ویرایش] تغییر پذیری سرشت انسان

فلاسفه معتقد به کمال انسان

از مهمترین فلسفه این گروه ارسطو می‌باشد که بین ماهیت انسان به شکل تربیت نشده اش و ماهیت انسان پس از تغییر و تحول درونی و کسب آگاهی اش نسبت به ذات درونی اش تمایز قائل می‌شود. در نظر ارسطو این تحول درونی به کمک علم اخلاق می‌تواند انجام پذیرد.^[۱]

آن دسته از فلاسفه که معتقد به کمال انسان هستند خود به دو دسته تقسیم می‌شوند: طبیعت گرا ها و ضد طبیعت گرا ها.^[۱]

فلاسفه معتقد به تغییرناپذیری سرشت انسان

تمامی فلاسفه معتقد به تغییرناپذیری سرشت انسان طبیعت گرا هستند.^[۱]

[ویرایش] جستارهای وابسته

• مردم‌شناسی

[ویرایش] پی نوشت

‎