قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مطابق این قطعنامه سرزمین فلسطین به دو کشور عبری و فلسطینی تقسیم می‌شد و ۵۵ درصد اراضی سرزمین فلسطین به اسرائیل تعلق می‌گرفت

قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد که به طرح تقسیم فلسطین نیز موسوم است، قطعنامه‌ای است که در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ (برابر با ۱۸ آذر ۱۳۲۶ خورشیدی) [۱] با ۳۳ رای موافق در برابر ۱۳ رای مخالف، یک غایب و ۱۰ ممتنع در مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شد.[۲][۳] مطابق این قطعنامه سرزمین فلسطین به دو کشور عبری و فلسطینی تقسیم می‌شد و ۵۵ درصد اراضی سرزمین فلسطین به اسرائیل تعلق می‌گرفت [۴] و مقرر شد شهر بیت‌المقدس (اورشلیم) به صورت بین‌المللی اداره شود.[۵]

ترکیب آرا[ویرایش]

قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با ۳۳ رای موافق در برابر ۱۳ رای مخالف، یک غایب و ۱۰ ممتنع در تصویب شد که ترکیب رای دهندگان به قرار زیر بود:

۳۳ کشور موافق (۵۸٪) عبارت بودند از:استرالیا، بلژیک، بولیوی، برزیل، بلاروس، کانادا، کاستاریکا، چکسلواکی، دانمارک، جمهوری دومینیکن، اکوادور، فرانسه، گوآتمالا، هائیتی، ایسلند، لیبریا، لوکزامبورگ، هلند، نیوزلند، نیکاراگوئه، نروژ، پاناما، پاراگوئه، پرو، فیلیپین، لهستان، سوئد، آفریقای جنوبی، اوکراین، آمریکا، شوروی، اروگوئه و ونزوئلا.

۱۳ کشور مخالف (۲۳٪) عبارت بودند از:افغانستان، کوبا، مصر، یونان، هند، ایران، عراق، لبنان، پاکستان، عربستان سعودی، سوریه، ترکیه و یمن.

۱۰ کشور ممتنع (۱۷٪) عبارت بودند از:آرژانتین، شیلی، جمهوری چین، کلمبیا، السالوادور، اتیوپی، هندوراس، مکزیک، بریتانیا و یوگسلاوی.

۱ کشور غایب (۲٪) عبارت بود از:تایلند.

واکنش‌ها[ویرایش]

تصویب این طرح در مجمع عمومی سازمان ملل متحد موافقت سران اسرائیل را در پی داشت اما فلسطینیان و دولت‌های عرب منطقه بی درنگ آن را رد کردند و مخالفت خود را با تقسیم سرزمینی که زعم ایشان تماماً به آن‌ها تعلق داشت با مردمانی ناشناس که به قصد بر پا کردن کشوری جدید به فلسطین آمده بودند اعلام کردند و به هر وسیله مقدور در برابر آن مقاومت می‌کردند.طرح تقسیم ۱۹۴۷ بارها از سوی ناظران به عنوان بهترین شانس طرف فلسطینی که در زمان خود از دست رفته، معرفی شده‌است.[۶] هرچند شورای ملی فلسطین سرانجام طرح مذکور، حق موجودیت اسرائیل و قطعنامه‌های شماره ۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت را در دسامبر ۱۹۸۸ پذیرفت و خشونت را نفی کرد و همین مسئله موجب آغاز مذاکراتی میان ایالات متحده آمریکا و سازمان آزادی‌بخش فلسطین گردید.[۷]

پانویس[ویرایش]

  1. «ایران و رژیم صهیونیستی در دوره پهلوی دوم(۲)»(فارسی). بازبینی‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸. 
  2. «صدور قطعنامه ناعادلانه تقسیم فلسطین»(فارسی). بازبینی‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸. 
  3. «اسرائیل؛ خاطی ترین عنصر تحمیل شده به نظام جهانی و ناقض قوانین بین‌الملل (خبرگزاری مهر)»(فارسی). بازبینی‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸. 
  4. «۶۰ سال اشغالگری: جنگ ژوئن، اشغال کامل فلسطین (قسمت نهم)»(فارسی). بازبینی‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸. 
  5. «امروز در آینه تاریخ (۲۹ نوامبر)، مرکز اطلاع رسانی موسسه فرهنگی هنری شهید آوینی»(فارسی). بازبینی‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸. 
  6. «'یوم النکبه'؛ روایت روزهای آغازین تاسیس یک کشور (بی‌بی‌سی فارسی)»(فارسی). بازبینی‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸. 
  7. «گاه شمار صلح خاورمیانه (پل اطلاعاتی ایران-آمریکا)»(فارسی). بازبینی‌شده در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۸.