دین‌یشت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از دین یشت)
پرش به: ناوبری، جستجو

دین یشت شانزدهمین بخش یشت‌ها در کتاب اوستا است که دارای هفت کرده و بیست بند است و در بنام دین سروده شده است.واژه دین که در زبان عربی هم بهمین مفهوم بکار می‌رود در زبان اوستایی دو مفهوم دارد.یکی دین که بصورت دئنا عنوان می‌شده و دیگری به مفهوم وجدان.هرچند که نام این یشت در وضف دین است اما از دین نامی برده نشده و بیشتر این یشت به ستایش ایزدبانوی دانش و معرفت چیستا می‌‍پردازد.

محتویات

نمونه هایی از دین یشت [ویرایش]

کرده یکم بندهای اول تا چهارم [ویرایش]

راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.
زرتـُشت از جای برخاست و شتابان به بیرون از خانه روان شد و دانش را چنین ستود :
ای راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اشَوَن !
اگر تو پیش از من می روی، چشم به راه من بمان.
اگر تو از پی ِمن می آیی، به من بپیوند.


بشود که آشتی بهره ی ما شود، چنان که راه ها را پایانی خوش است؛ در کوه ها گذرگاه های ِخوب توان یافت؛
از جنگل ها آسان توان گذشت و رودهای ناوتاک را به خوشی توان پیمود.
پاداش و آوازه و نیایش و توانایی از آن ِما باد !


برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»،
با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
یَنگهـِه هاتَم ..

جستارهای وابسته [ویرایش]

منبع [ویرایش]