خالد بن ولید
 |
برای اثباتپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائهشده بهدرستی ارجاع داده نشدهاند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکیپدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بیمنبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. |
 |
مجموعهای از گفتاوردهای مربوط به خالد بن ولید در ویکیگفتاورد موجود است. |
خالد بن ولید بن مغیره مخزومی ملقب به «سیفالله» (شمشیر خدا)، از صحابهٔ محمد، پیامبر اسلام و از بزرگان قریش است.
خالد یکی از معدود فرماندهای نظامی تاریخ است که در تمام طول عمر خود شکست نخورد.[نیازمند منبع] او در بیش از یکصد جنگ شرکت داشت که بسیاری از آنها در مقابل نیروهای از نظر عددی برتر امپراتوری بیزانس شاهنشاهی ساسانی و متحدانشان و همچنین قبیلههای عرب دیگر انجام شدند.
دستاوردهای استراتژیک او شامل اشغال شبهجزیره عربستان، بین النهرین ایرانی و سوریه رومی از سال ۶۳۲ تا ۶۳۶ میلادی میشود.
او در جنگ احد با مسلمانان جنگید و در سال ۷ هجری قمری پس از صلح حدیبیه اسلام آورد و در جنگ موته رهبری سپاه مغلوب مسلمانان را تا مدینه بهعهده داشت. ابوبکر به او لقب «سیف الله» داد. وی در همان سال در عملیات فتح مکه شرکت کرد.
در دوران ابوبکر با هدف مسلمانکردن اهالی تمیم به آنجا رفت. در آنجا با وجود اینکه مالک بن نویره تسلیم او شده بود، وی را کشت و بدون اینکه عده نگه دارد. با همسر او ازدواج کرد و همبستر شد. ابوبکر بخاطر قتل مالک و همبستری با همسر وی، او را توبیخ نمود ولی با وجود اینکه عمر، ابوبکر را به خاطر انتخاب خالد به فرماندهی سپاه نکوهش میکرد، خالد در سمت خود باقی ماند.[۱] وی در دفع شورش اهل ردّه از فرماندهان مورد اعتماد سپاه ابوبکر بود.[نیازمند منبع] کمی بعد از این رویدادها ابوبکر او را به جنگ با مسیلمه و سپس جنگ با ایرانیان فرستاد. در ربیعالاول ۱۲ ه.ق یا چند ماهی بعد، حیره را تسخیر کرد و اندکی بعد ناحیهٔ فرات را گرفت. سال بعد برای فتح شام عازم شد و با شکست رومیان، دمشق را گرفت.
با به قدرت رسیدن عمر از فرماندهی لشکر شام، عزل شد. او در شهر حمص سوریه مُرد.
یادواره [ویرایش]
- ورزشگاهی ۳۰ هزار نفری در شهر حمص سوریه به افتخار او ، ورزشگاه خالد بن ولید نامگذاری شدهاست.
- مهمترین تانک جنگی ارتش پاکستان (محصول مشترک چین و پاکستان) به یاد وی الخالد یا امبیتی-۲۰۰۰ نام گرفتهاست.[نیازمند منبع]
پانویس [ویرایش]
- ↑ مصاحب
منابع [ویرایش]
- تاریخ صحابه، مهدی اخوانی، چاپ سوم، مشهد، ۱۳۳۹
|
||||||||||||||||||||
