ام‌البنین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فاطمه کلابیه معروف به‌ام‌البنین (زادهٔ ۵ قمری، کوفه - درگذشته ۷۰ قمری)، همسر امام اول شیعیان، علی بن ابی طالب و دختر حزام بن خال است. پس از درگذشت فاطمه زهرا، علی با معرفی برادرش عقیل با فاطمه کلابیه ازدواج کرد.

او را بخاطر داشتن چهار پسر به نام‌های: عباس، عبدالله، جعفر و عثمان، ام البنین (مادر پسران) خواندند. هر چهار فرزند او در کربلا کشته شدند.

ام البنين در واقعه كربلا حضور نداشت، به نقل مشهور هنگامى كه بشير به مدينه بازگشت و ام البنين را ملاقات كرد، خواست تا خبر کشته شدن فرزندانش را به وى دهد ام البنين گفت: «رگ قلبم را پاره كردى بچه ‏هايم و آنچه زير آسمان است فداى اباعبدالله عليه السلام، از حسين برايم بگو.»

منابع[ویرایش]