ام‌البنین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فاطمه کلابیه معروف به‌ام‌البنین (زادهٔ ۵ قمری، کوفه - درگذشته ۷۰ قمری)، همسر امام اول شیعیان، علی بن ابی طالب و دختر حزام بن خال است. پس از درگذشت فاطمه زهرا، علی با معرفی برادرش عقیل با فاطمه کلابیه ازدواج کرد.

او را بخاطر داشتن چهار پسر به نام‌های: عباس، عبدالله، جعفر و عثمان، ام البنین (مادر پسران) خواندند. هر چهار فرزند او در کربلا کشته شدند.

ام البنین در واقعه کربلا حضور نداشت، به نقل مشهور هنگامی که بشیر به مدینه بازگشت و ام البنین را ملاقات کرد، خواست تا خبر کشته شدن فرزندانش را به وی دهد ام البنین گفت: «رگ قلبم را پاره کردی بچه‌هایم و آنچه زیر آسمان است فدای اباعبدالله علیه السلام، از حسین برایم بگو.» بنابر روایات[کدام؟] شمری ذی جوشن هم قبیله ام‌البنین (بنی کلاب) است.

منابع[ویرایش]