عبدالرحمن پسر عوف زهری قریشی، از اصحاب حضرت محمّد پیامبر اسلام بود. نام او در ابتدا، عبدعمرو (یا عبدالکعبه) بود.[۱]
اسلام آوردن عبدالرحمن [ویرایش]
او از اولین اسلام آورندگان بود و در هجرت به مدینه و هجرت به حبشه حضور داشت. او در جنگ بدر و دیگر جنگها حاضر بود. او فرماندهٔ سپاهی بود که حضرت محمد برای مقابله با دومه الجندل فرستاد و پس از فتح آنجا، با دختر شاهزاده اش ازدواج کرد. طبق روایات مسلمانان، او جزو ۱۰ نفری است که حضرت محمد به آنها بهشت را وعده داد.[۲]
عبدالرحمن در زمان خلفای نخستین [ویرایش]
او درآمد قابل توجهی از راه تجارت کسب کرد و شخصیت بانفوذی محسوب میگردید. پس از مرگ عمر، او جزو شورای ۶ نفره تعیین خلیفه بود. او با کنار کشیدن خود به عنوان مدعی خلافت، برای عثمان رای جمع آوری نمود. او در سال ۳۱ هجری (۶۵۲ میلادی)در 74سالگی درگذشت.[۳]
