عبدالرحمن بن عوف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عبدالرحمن پسر عوف زهری قریشی، از اصحاب محمّد پیامبر اسلام بود. نام او در ابتدا، عبدعمرو (یا عبدالکعبه) بود.[۱]

اسلام آوردن عبدالرحمن[ویرایش]

او از اولین اسلام آورندگان بود و در هجرت به مدینه و هجرت به حبشه حضور داشت. او در جنگ بدر و دیگر جنگها حاضر بود. او فرماندهٔ سپاهی بود که محمد برای مقابله با دومه الجندل فرستاد و پس از فتح آنجا، با دختر شاهزاده اش ازدواج کرد. طبق روایات مسلمانان، او جزو ۱۰ نفری است که محمد به آنها بهشت را وعده داد.[۲]

عبدالرحمن در زمان خلفای نخستین[ویرایش]

او درآمد قابل توجهی از راه تجارت کسب کرد و شخصیت بانفوذی محسوب می‌گردید. پس از مرگ عمر، او جزو شورای ۶ نفره تعیین خلیفه بود. او با کنار کشیدن خود به عنوان مدعی خلافت، برای عثمان رای جمع آوری نمود. او در سال ۳۱ هجری (۶۵۲ میلادی) درگذشت.[۳]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]