سیتروئن ژیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سیتروئن ژیان
Citroen Dyane 6.jpg
دید کلی
شرکت سیتروئن
1967–1983
مونتاژ Rennes, France
سایپا, Iran
بدنه و شاسی
کلاس سوپرمینی (B)
شکل بدنه 5-door هاچ‌بک
طرح‌بندی خودروهای موتور جلو-محور جلو
Related Citroën 2CV
سیتروئن آکادیان
سیتروئن امی
سیتروئن مهاری
Citroën FAF
سیتروئن بیجو
انتقال قدرت
موتور 425 cc Flat-2
435 cc Flat-2
602 cc Flat-2
ابعاد
فاصله
بین محورها
۹۴٫۵ اینچ (۲٬۴۰۰ میلیمتر)
طول ۱۵۳٫۵ اینچ (۳٬۸۹۹ میلیمتر)
عرض ۵۹ اینچ (۱٬۴۹۹ میلیمتر)
Curb weight ۱٬۳۱۰ پوند (۵۹۴ کیلوگرم) (approx)
گاه‌شمار
جانشین سیتروئن ویزا
سیتروئن اکسل
ژیان
ژیان
Dyane Drive Classic retro.JPG

سیتروئن ژیان (در انگلیسی: Dyane) یکی از خودروهای کوچک است که توسط سیتروئن، از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۳ تولید می‌شد.

تاریخچه[ویرایش]

این خودرو بر پایه مدل مشهور سیتروئن ۲CV بوده و ۱٫۹ میلیون دستگاه از آن تولید شده‌است.

سیتروئن دایان پاسخ سیتروئن به مدل رنو 4CV بود که از اتاق مدرن تری نسبت به سیتروئن 2CV بهره می‌برد. سیتروئن دایان یا ژیان یکی از معدود سیتروئن‌هایی بود که طراحی بدنه آن توسط خود سیتروئن صورت نگرفت و طراحی آن به شرکت پنهار سپرده شد. هدف تولید دایان همانند 2CV ساخت خودرویی متناسب با شهرها و نیازهای خانواده و با حداقل قیمت و هزینه نگهداری بود.

تولید خانواده سیتروئن 2cv از سال 1948 آغاز و با گذشت زمان تغییراتی در شکل ظاهری و قسمت‌های فنی آن ایجاد شد که باعث ادامه روند تولید آن و عرضه در مدل‌های گوناگون گشت که دایان یا همان ژیان نیز یکی از آنهاست.

این خودرو اولین بار در اتوشوی پاریس ۱۹۴۸ رونمایی شده و گفته می‌شود تا سال ۱۹۹۰ که در مدل‌های مختلفی که تولید کرده حدود ۵میلیون دستگاه فروش داشته‌است.

از مدل‌های آن می‌توان dyane، Ami، Mehari و یک نسخه اِستیشِن با نام سیتروئن آکادیان را نام برد این خودرو حتی مدل ۴wd هم داشته که به اسم ۲CV Sahara تولید شده‌است. مدل مهاری نیز به عنوان یک خودرو اسپرت آفرود مناسب برای سفرهای تفریحی به صورت نسخه 2 دیفرانسیل قابل سفارش بود که از ترمزهای دیسکی در چهار چرخ سود می برد. مدل موجود در ایران Dyane است که در طول دهه ۷۰ میلادی تولید می شد.

محبوبیت فراوان این خودرو بیشتر به خاطر قیمت ارزان و مصرف بسیار کم بنزین آن است.

این اتومبیل مانند cv۲ از موتور دو سیلندری که توسط هوا خنک می‌شود بهره می‌برد. موتور این اتومبیل در ابتدا همانند cv۲ از حجم ۴۳۵ سی سی برخوردار بود اما در ادامه تولید آن حجم موتور به ۶۰۲ سی سی افزایش یافت که موجب تولید قدرت و سرعت بیشتر اتومبیل شد.

گفته می شود که در آن زمان مجموعاً 5 میلیون دستگاه از مدل های مختلف ژیان در جهان تولید شده است.

مشخصات فنی[ویرایش]

  • حجم موتور: ۶۰۲ سی‌سی هواخنک، ۲ سیلندر و ۴ زمانه
  • قدرت موتور: معادل ۳۵ اسب بخار در دور موتور ۵۷۵۰
  • بیشترین سرعت: ۱۱۸ کیلومتر در ساعت
  • وزن: معادل ۵۷۰ کیلوگرم
  • مصرف بنزین: حدود ۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر و حدود ۳۰ لیتر سوخت را هم می‌تواند حمل کند
  • گیرباکس: 4 دنده در جلو و یکی عقب
  • انتقال حرکت: دیفرانسیل جلو است و ترمز دستی هم بر روی چرخهای جلو قرار دارد.
  • سیستم تعلیق: تعلیقی که در ژیان استفاده شده‌است، نسبت به زمان خود بی نظیر است: تعلیق Suspention این خودرو بصورت دو استوانه‌است که در زیر خودرو قرار دارد، در واقع نوعی کمک فنر که در طول خودرو قرار می‌گیرد و هر کدام از میله‌ها به یکی از چرخ‌ها متصل می‌شود. ضربه گیر هم یک واحد مجزاست.

جالب است بدانید که یک مهره در آن وجود دارد که با شل و سفت کردن آن (بصورت دستی) می‌توان ارتفاع خودرو را تنظیم کرد. (بسیاری آن را با سیستم تعلیق هیدرونیوماتیک مشهور سیتروئن اشتباه میگیرند). بخاطر استفاده از همین سیستم تعلیق است که در موانع و دست اندازها تا این حد نرم و راحت است.

  • سیستم ترمز: بصورت چهار چرخ کاسه‌ای فاقد بوستر و عجیب این است که ترمزهای محور جلوی آن برای کاهش جرم فنربندی به جای پشت چرخ‌ها، روی پلوس‌ها و در کاپوت قرار دارد. البته در مهاری دو دیفرانسیل ترمزهای 4 چرخ دیسکی بوده و نمونه های تولیدی سالهای آخر 2CV نیز از ترمزهای دیسکی در محور جلو و روغن LHM به عنوان روغن ترمز سود میبرند.
  • از جمله دیگر ویژگیهای جالب ژیان، سیستم جرقه زنی آن است که همانند بسیاری از خودروهای امروزی از نوع کوئل دوبل بوده و فاقد دلکو است. پیشرانه دو سیلندر آن از نوع باکسر با فشار روغن و جریان هوا خنک می شود و شاتون های آن بر روی میل لنگ پرس شده است. همانند بسیاری از خودروهای فرانسوی دیفرانسیل جلوی آن دوره، مجموعه پیشرانه و گیربکس به صورت طولی نصب شده است. جالب است بدانید که ژیان حتی دارای پیچ تنظیم ارتفاع چراغ های جلو از داخل کابین بوده است. بخاری آن نیز با حرارت اگزوز کار میکند. ژیان را میتوان حتی با هندل هم روشن کرد و به دلیل نوع آبکاری دیواره سیلندرها و نسبت تراکم آن، موتور حتی با گازوییل و نفت هم قادر به کارکردن است.

ژیان در ایران[ویرایش]

ژیان خودروی کوچکی بود که متناسب با ترددهای درون شهری و برای تامین نیاز یک خانواده کم جمعیت با حداقل قیمت و هزینه نگهداری طراحی شده بود. محبوبیت زیاد این خودرو به دلیل قیمت ارزان و مصرف بسیار کم بنزین آن بود.

تولید این خودرو در ایران از اواخر دهه ۱۳۴۰ در شرکت سهامی سیتروئن ایران (سایپا) آغاز شد. ژیان برای سال ها در یک مدل و به صورت سواری هاچ بک تولید می شد اما پس از سال ۱۳۵۳ بر تنوع مدل ژیان های تولیدی افزوده شده و مدل وانت این خودرو با نام "ژیان مهاری" و "ژیان پیکاپ " (وانت اتاق دار ) تولید شد

این خودرو به نوعی رقیب "پیکان" تولیدی در شرکت ایران خودرو بود. البته ژیان کوچک تر از پیکان بوده و به دلیل حجم موتور پایین تر، قیمت کمتری نیز نسبت به پیکان داشت. در اوایل تولید این خودروها در ایران، پیکان به قیمت حدود ۱۷ هزار تومان و ژیان به قیمت حدود ۱۲ هزار تومان به فروش می رسید.

پایین بودن حجم (قدرت) موتور ژیان موجب شده بود که این خودرو از توان لازم برای حرکت در خیابان های سربالایی برخوردار نباشد به همین دلیل خانواده هایی که از وضع مالی مناسب تری برخوردار بودند پیکان را به ژیان ترجیح می دانند به ویژه آنکه ژیان چندان مناسب تردد در جاده های بین شهری نبود.

البته یکی از ویژگی های مثبت ژیان، سیستم تعلیق منحصر به فرد این خودرو در مقایسه با تکنولوژی روز آن زمان بود. سیستم تعلیق این خودرو بصورت دو استوانه است که در زیر خودرو قرار دارد. در واقع این دو استوانه حکم نوعی کمک فنر را داشت که در طول خودرو قرار گرفته و هر کدام از استوانه ها به یکی از چرخ ها متصل می شود.

بخاطر استفاده از همین سیستم تعلیق، سواری ژیان در موانع و دست اندازها تا حد زیادی نرم و راحت بود و از تکانه های شدید خودرو در جاده های ناهموار خبری نبود. ویژگی منحصر به فردی که البته در پیکان تولیدی آن زمان وجود نداشت.

با وجود مزایای ژیان تولید این خودرو پس از سال ۱۳۵۷ به تدریج متوقف شد به گونه ای که شرکت سایپا رنو 5 را جایگزین این خودرو کرد. پس از آن نیز پراید جایگزین رنو 5 شد.[۱]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]