سیستم تعلیق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیستم تعلیق یا فنربندی (به انگلیسی: suspension) قسمتی از خودرو است که باعث می‌شود نوسانات حاصل از حرکت خودرو بر روی سطوح ناهموار به جرم معلق که شامل اتاق، شاسی، متعلقات و سرنشینان وارد نشود. سیستم تعلیق از جرم فنربندی شده، فنر، کمک‌فنر و جرم فنربندی نشده تشکیل شده‌است.

سیستم تعلیق خودرو دو وظیفهٔ مهم را بر عهده دارد که یکی جذب نوسانات و ارتعاشات وارد به چرخ‌ها در اثر ناهمواری‌های جاده و دیگری تماس موثر لاستیک چرخ‌ها با سطح جاده‌ است. در سیستم تعلیق خودرو همیشه دو مقوله مورد بحث بوده یکی کیفیت سواری دادن و دیگری قابلیت هدایت و کنترل که این دو مرتبا در تضاد با یکدیگرند، به عبارت دیگر بهبود یکی باعث بروز اشکال در دیگری می‌شود.[۱]


انواع سیستم تعلیق[ویرایش]

سیستم های تعلیق متداول از عقب به ترتیب :
  • Live axle with Watt bar
  • Suspension like on a bike fork
  • Swing axle
  • دوجناقی
  • مک فرسون
این دیاگرام کامل نیست و شماتیک است.


بطور کلی سیستم های تعلیق بصورتهای زیر طبقه بندی می شوند:

طبقه بندی از نظر استقلال:

1- تعلیق های مستقل

2- تعلیق های صلب و وابسته

3- تعلیق های نیمه مستقل

و طبقه بندی از نظر محرک بودن

1- تعلیق محرک

2- تعلیق غیر محرک

و طبقه بندی از نظر

1- کاربری در جلو

2- کاربری در عقب

منابع[ویرایش]

  • The Automotive Chassis: Engineering Principles SECOND EDITION Prof. Dipl.-Ing. Jörnsen Reimpell Dipl.-Ing. Helmut StollProf. Dr.-Ing. Jürgen W. Betzl
  1. صافی، سید محمود، تكنولوژی شاسی و جلوبندی خودرو. تهران: انتشارات ماندگار. ۱۳۸۷. شابک: 978-964-5778-26-0