جنگ‌های اشکانیان و رومی‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ‌های اشکانیان و رومی‌ها
بخشی از جنگ‌های ایران و روم
Rome-Seleucia-Parthia 200bc.jpg
اشکانیان زرد درکنار سلوکیان (آبی) و جمهوری روم (بنفش) ۲۰۰ سال پیش از میلاد
تاریخ ۶۶ (پیش از میلاد)۲۱۷ (میلادی)
مکان جنوب شرق آناتولی، ارمنستان، جبهه جنوب شرق روم (اسروئن، سوریه، میان‌رودان)
نتیجه وضع موجود قبل از جنگ
تغییرات
قلمرو
ایران و روم بر سر حاکمیت ارمنستان به توافق رسیدند. قرار شد پادشاه ارمنستان یک فرد ایرانی که توسط روم تأیید می‌شود باشد
طرفین درگیر
جمهوری روم، بدنبال امپراتوری روم و ایالت‌های زیر مجموعه اشکانیان و زیر مجموعه‌ها
فرماندهان و رهبران
لوکولوس،
پومپه،
کراسوس،
مارکوس آنتونیوس،
Publius Ventidius Bassus
Gnaeus Domitius Corbulo
تراژان،
Statius Priscus
اویدیوس کاسیوس
Statius Priscus
سپتیموس سوروس
Julia Domna
فرهاد سوم،
سورنا،
فرهاد چهارم
اردوان سوم
بلاش یکم
خسرو (اشکانی)
بلاش چهارم

جنگ‌های اشکانیان و رومی‌ها (۶۶ پیش از میلاد – ۲۱۷ پس از میلاد) مجموعه‌ای از درگیری‌های بین امپراتوری اشکانی و رومیان بود. این اولین سری از جنگ‌های ۷۱۹ ساله ایران و روم بود. تهاجم اولیه توسط رومی‌ها در برابر اشکانیان به ویژه در جنگ حران دفع شد. طی جنگ غیرنظامی آزادی‌خواهان روم در قرن اول پیش از میلاد، اشکانیان از بروتوس و کاسیوس حمایت کرده و سرزمین شام (لوانت) را تصرف کردند. با این حال، نتیجه‌ای که جنگ دوم غیرنظامی روم به بار آورد، احیای قدرت رومی‌های در غرب آسیا بود.[۱]

در سال ۱۱۳ میلادی، تراژان امپراتور روم، شرق را فتح و بر استراتژی فرسایشی پارتی‌ها غلبه کرده[۲] و با موفقیت توانست پایتخت اشکانیان یعنی تیسفون را تصرف و پارتاماسپاتس را به حکمرانی آنجا منصوب سازد.

آدریانوس، جانشین تراژان، بر عکس سیاست‌های وی تصمیم به احیای دوباره فرات گرفت. با این حال، بلاش چهارم در سال ۱۶۱ میلادی به ارمنستان لشکر کشید و رومیان را در آنجا شکست داد. رومیان در حمله‌ای تلافی جویانه، تحت فرماندهی استاتیوس پریسکوس توانستند اشکانیان را در ارمنستان شکست داده و کاندید مورد نظر خود را بر تخت پادشاهی ارمنستان نصب کنند. حمله به میان رودان در سال ۱۶۵ میلادی با حمله به شهر تیسفون و غارت آن به اوج خود رسید. در نهایت سلسله اشکانیان نه توسط رومیان، بلکه با ورود اردشیر بابکان به تیسفون در سال ۲۲۶ میلادی، سقوط کرد. در زمان اردشیر و جانشینان وی، جنگ‌های ایران و روم میان پادشاهی ساسانی و رومیان ادامه یافت.

منابع[ویرایش]

  1. Bivar (1968), 57
  2. Lightfoot (1990), 115: "Trajan succeeded in acquiring territory in these lands with a view to annexation, something which had not seriously been attempted before [...] Although Hadrian abandoned all of Trajan's conquests [...] the trend was not to be reversed. Further wars of annexation followed under Lucius Verus and Septimius Severus."; Sicker (2000), 167–168

پیوند به بیرون[ویرایش]