جنگ ایران و روم (۶۴–۵۴)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ ۶۳-۵۸
بخشی از جنگ‌های ایران و روم
زمان ۵۸ تا ۶۳ بعد از میلاد
مکان ارمنستان
نتیجه سلسله ارشاکونی تحت‌الحمایه امپراتوری روم بر تخت سلطنت ارمنستان نشست
علت جنگ برای به دست گرفتن کنترل ارمنستان
تغییرات سرزمینی قلمروها فرقی نکرد
جنگندگان
امپراتوری پارتیان
پادشاهی ارمنستان
امپراتوری روم
سوفون
ارمنستان کوچک
ایبری قفقازی
کوماژن
پنتوس
فرماندهان
بلاش یکم
تیرداد یکم
جنائوس دومیتیوس کوربولو
لوسیوس کاسنیوس پیتوس

جنگ ۶۳-۵۸ بخشی از مجموعه جنگ‌های ایران و روم است که در زمان اشکانیان اتفاق افتاد. این جنگ بین سالهای ۵۸ تا ۶۳ بعد از میلاد روی داد و در نهایت منجر به تسخیر ارمنستان و قدرت گرفتن سلسله ارشاکونی در این منطقه شد.

شرح جنگ[ویرایش]

این جنگ ها نیز از جنگ های بین ایران و روم برسر ارمنستان است که در سال های 58-63 رخ داد. بلاش برای افزایش نفوذ خود و خاندانش در ارمنستان برادرش تیرداد را برای پادشاهی ارمنستان معرفی کرد سرانجامﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺑﺎ ﯾﺎﺭﯼ ﺑﺮﺧﯽ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﯾﯽ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﺑﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﯾﯽ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﯾﺒﺮ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻼﺵ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻭﯼ ﺑﻪ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦﻫﺎﯼ ﺷﺮﻗﯽ ﻫﯿﺮﮐﺎﻧﯽ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﮐﺎﺳﭙﯽ، ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ، ﺳﺮﺩﺍﺭﺑﺮﺟﺴﺘﮥ ﺭﻭﻡ، ﺍﺯ ﮊﺭﻣﺎﻧﯿﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻭ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻧﯿﺮﻭ ﻫﺎﯼ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺩﺭ ﺁﺳﯿﺎ ‏(ﺳﻮﺭﯾﻪ ﻭ ﺁﻧﺎﺗﻮﻟﯽ‏) ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺷﺪ .‏[ 18‏] ﺍﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﯼ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺶ ﻣﻐﺸﻮﺵ ﺭﻭﻡ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ . ﻭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻟﮋﯾﻮﻥﻫﺎﯼ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﮑﺎﯾﯽ، ﺷﺸﻢ ﺁﻫﻦ، ﺳﻮﻡ ﮔﻞ ﻭ ﺩﻫﻢ ﻓﺮﺗﻨﺴﯿﺲ ‏[19 ‏] ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ‏[20 ‏] ﺍﯾﻦ ﻟﺸﮑﺮ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﺑﯿﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺭﻭﻣﯽ ﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻧﯿﺮﻭ ﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮﺭﻭﻣﯽ ﺷﺎﻣﻞ ﻧﯿﺮﻭ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﮐﻮﭼﮏ، ﭘﻮﻧﺘﻮﺱ، ﺍﯾﺒﺮ ﻭ ﮐﻮﻣﺎﮊﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ‏[21 ‏] ﻫﺪﻑ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻥ ﻧﺎﻣﺰﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﻡ، ﯾﻌﻨﯽ ﺗﯿﮕﺮﺍﻥ ﺷﺸﻢ، ﺍﺯ ﻧﺘﯿﺠﻪﻫﺎﯼ ﺁﺭﮐﻼﺋﻮﺱ،‏[22 ‏] ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﮐﺎﭘﺎﺩﻭﮐﯿﻪ، ﺩﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ . ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺍﻭﻝ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﺎﺭﯼ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺧﻮﺩ، ﺑﻼﺵ، ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﯿﺮﻭ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ. ﺍﺭﻣﻨﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺷﺎﻩ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺯﯾﺮﮐﯽ ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ، ﺩﺭ ﺟﻨﺎﺡ ﺷﺮﻗﯽ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﮐﻮﭼﮏ، ﭘﺎﺩﮔﺎﻥﻫﺎﯼ ﻟﮋﯾﻮﻥﻫﺎﯼ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺭﻋﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻘﺪﻭﻧﯽ ﺭﻭﻣﯿﺎﻥ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺫﺧﯿﺮﮤ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﯾﮏ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻏﺎﻓﻞﮔﯿﺮ ﻭ ﺯﻣﯿﻦﮔﯿﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﺭ 58ﻡ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺷﺪ. ﻣﺴﯿﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﯼ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﯿﻦ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﺘﺤﺪﺍﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﺮﻭﺋﻦ ‏[23 ‏] ﻭ ﺁﺩﯾﺎﺑﻦ‏[ 24‏] ﻗﻄﻊ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﮥ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﯿﺪ. ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺤﺎﺻﺮﮤ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ،‏[ 25‏] ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﻣﺮﺯ ﺭﻭﻡ، ﺗﻼﺷﯽ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﯿﺮﻭ ﻫﺎﯼ ﺁﺩﯾﺎﺑﻦ، ﺁﺳﺮﻭﺋﻦ ﻭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺑﻪ ﺁﺭﺗﺎﮐﺴﺎﺗﺎ،‏[ 26‏] ﺗﺨﺘﮕﺎﻩ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ، ﺣﻤﻠﻪ ﻭﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺗﯽ ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ، ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﻋﻘﺐﻧﺸﯿﻨﯽ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﺼﺮﻑ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺍﺭﻣﻨﯿﺎﻥ، ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻢﭘﯿﻤﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ، ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﺼﺮﻑ ﺁﺭﺗﺎﮐﺴﺎﺗﺎ ﯾﮏ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺍﻣﺪﺍﺩﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺫﺭﺑﺎﯾﺠﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺍﺭﺗﺎﮐﺴﺎﺗﺎ ﻣﯽﺁﻣﺪ، ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﻡ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼﻫﺎ ﻭ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺗﯿﮕﺮﺍﻥ ﺷﺸﻢ ﺩﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ، ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ کوههای ﺗﻮﺭﻭﺱ، ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ 59 ﻡ ﺑﻪ ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﺭ 60 ﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻏﺮﺏ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﮤ ﺭﻭﻣﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺸﯽ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﺰﺍﺭ ﻟﮋﯾﻮﻧﺮ،ﺳﻪ ﮐﻮﻫﻮﺭﺕ‏[ 27‏] ﻭ ﺩﻭ ﻭﺍﺣﺪ ﺳﻮﺍﺭﻩﻧﻈﺎﻡ ﺁﻻﯾﯽ ‏( ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺷﺎﻣﻞ ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ‏) ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻣﯽﺷﺪ.‏[ 28‏] ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺭﻭﻡ ﻧﺎﭘﺎﯾﺪﺍﺭ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻً، ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺗﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﻭ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻧﺶ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ ﻣﻨﻈﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﻣﻨﯿﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻌﺎﺩﻟﮥ ﺭﻭﻣﯽﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻞ ﻣﺴﺌﻠﮥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺯﯾﺮﺍ ﺑﻪﺭﻏﻢ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼﻫﺎﯼ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺻﻠﺢ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺷﺪ. ﺗﯿﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺑﻪ ﺁﺩﯾﺎﺑﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻗﻠﻤﺮﻭﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ . ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﻧﯿﺰ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺎﺣﯿﮥ ﺷﺮﻕ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ، ﺑﺮﺗﺮﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﻣﯽﺷﺪ ﺑﻼﺵ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺭﺍﻫﯽ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺷﻮﺩ. ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﻪﺭﻏﻢ ﺗﺼﺮﻑ ﺩﻭ ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ، ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺑﺮ ﺑﻼﺵ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ، ﺑﻪ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺻﻠﺢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﺎﺝ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ.‏[ 29‏]

ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻼﺵ[ویرایش]

ﺑﻼﺵ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎﯾﺶ ﺩﺭ ﻫﯿﺮﮐﺎﻧﯽ، ﺑﻪ ﻏﺮﺏ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﺭﻭﻣﯽ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﮥ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮔﺰﺍﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻼﺵ ﺩﺭﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﯿﺮﮐﺎﻧﯽ ﺷﮑﺴﺖﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ‏[30 ‏] ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ، ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﻗﯿﻖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦﺩﻭﺭﻩ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﺴﻨﺪﻩ ﮐﺮﺩ. ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﺟﺪﯾﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺳﮑﻪﻫﺎﯼ ﺿﺮﺏ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﻋﻼﻣﺖ ﻫﯿﺮﮐﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻼﺵ ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺵﻫﺎﯼ ﺷﺮﻗﯽ ﭘﯿﺮﻭﺯ ﺷﺪﻩ. ﯾﮑﯽ ﺍﺯﺩﻻﯾﻞ ﺍﯾﻦ ﺍﺩﻋﺎ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺳﺮﯾﻊ ﻭﯼ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﺭﺗﺸﯽ ﺑﻪ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﯿﻦ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺗﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﺍﻣﮑﺎﻥﭘﺬﯾﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﯼ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼﺍﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﯼ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﺮﮎ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﺩﻟﯿﻞ ﺩﻭﻡ، ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﻮﻗﻒ ﺿﺮﺏ ﺳﮑﻪﻫﺎﯼ ﺳﺎﺭﺑﺎﻧﺎﺯ ﺷﻮﺭﺷﯽ ﺩﺭ ﺷﺮﻕﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻼﺵ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺯﯾﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻮﻧﻮﺑﺎﺋﻮﺱ ‏(ﻣﻮﻧﺎﺳﺲ ‏)، ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺁﺩﯾﺎﺑﻦ، ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﻻﺯﻡ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺭﺗﺶ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ‏( ﺩﺭ 59ﻡ ‏) ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ‏[ 31‏] ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺑﻌﺪﯼ، ﺑﻼﺵ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 60 ﻡ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺶ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ، ﻗﻮﺍﯼ ﮐﻤﮑﯽ ﺁﺩﯾﺎﺑﻦ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺟﻨﮕﯽ ﮐﺮﺩ . ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺗﻬﺪﯾﺪﺍﺕ ﻟﮋﯾﻮﻥﻫﺎﯼ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺭﻋﺪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﮑﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﮥ ﻓﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺑﺎ ﻟﮋﯾﻮﻥﻫﺎﯼ ﺳﻮﻡ ﮔﻞ، ﺷﺸﻢ ﺁﻫﻦ ﻭ ﺩﻫﻢ ﻓﺮﺗﻨﺴﯿﺲ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﺷﯿﻮﻩ ﺭﻫﮑﻨﺶ ‏( ﺗﺎﮐﺘﯿﮏ‏) ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺒﺐ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻗﻮﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﺎﮎ ﺭﻭﻡ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﯽ ﻻﺯﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮﯾﯽﻫﺎﯼ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏﻏﺮﺑﯽ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻣﯽﺷﺪ . ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻼﺵ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺮﮐﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯﻣﯿﺎﻥﺭﻭﺩﺍﻥ ‏( ﺑﯿﻦﺍﻟﻨﻬﺮﯾﻦ ‏) ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺕ ﻋﺒﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩ. ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺷﺮﻗﯽ ﻓﺮﺍﺕ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺮﺍی ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﯾﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺗﺶ ﺟﻨﻮﺑﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ . ﺩﺭ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯿﺪﺍﻥ، ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﯿﮕﺮﺍﻥ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺪﺍﺭﮐﺎﺕ ﮐﺎﻓﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻭﯼ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﻼﺵ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﺭﺩﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺼﯿﺒﯿﻦ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﻣﻮﻧﻮﺑﺎﺋﻮﺱ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ . ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻣﻮﻧﻮﺑﺎﺋﻮﺱ ﺑﺎ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼﻫﺎﯼ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻫﺎﯼ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪ ﺿﺪﺣﻤﻠﮥ ﺭﻭﻣﯽﻫﺎ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺭﻩﻧﻈﺎﻡ ﭘﺎﺭﺗﯽ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﯽ ﺗﺨﺼﺺ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺶ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺭﻭﻡ ﻭ ﻣﺘﺤﺪﺍﻥ ﺁﺳﯿﺎﯾﯽ ﺁﻥ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪﻧﺼﯿﺒﯿﻦ ﻋﻘﺐﻧﺸﯿﻨﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﻣﻮﻗﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻼﺵ ﺩﺭﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻏﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻕﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ، ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﮥ ﺟﻨﻮﺑﯽ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥﻫﺎﯼ ﺍﺭﻣﻨﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﻡﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﺘﻤﺎﯾﻞ ﻣﯽﺷﺪ. ﺗﯿﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﮐﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﮎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻣﻘﻬﻮﺭ ﺳﯿﺎﺳﺖﻫﺎﯼ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﻣﯽﺷﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ، ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺳﻔﯿﺮﯼ ﺑﻪ ﺍﺭﺩﻭﯼ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﺻﻠﺢ ﺷﺪ . ﺑﻼﺵ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺧﻮﺵﻭﻗﺖ ﺷﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺍﺑﺘﺪﺍﯾﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﻔﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ 61 ﻡ ﺑﻪ ﺭﻭﻡ ﺭﻭﺩ ﻭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ ﻧﺮﻭﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﺪ . ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺮﻭﻥ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﮐﺸﺪ . ﺍﻭ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﮥ ﻣﺮﺯ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﻡ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﻏﯿﺮﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ ﻣﯽﮐﻮﺷﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﺴﺘﻦ ﯾﮏ ﭘﯿﻤﺎﻥ ﺻﻠﺢ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ ﺳﻮﯾﯽ ﻧﻔﻮﺫ ﺭﻭﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺣﺴﺎﺱ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ، ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﯾﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦﻫﺎﯼ ﺷﺮﻗﯽ، ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ، ﺩﺭ ﻧﺎﺣﯿﮥ ﯾﻬﻮﺩﯾﻪ ﺍﻧﺪﮎ ﺍﻧﺪﮎ ﻧﺎﺁﺭﺍﻣﯽﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺷﮑﻞﮔﯿﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺷﻮﺭﺵ ﺑﺰﺭﮒ ﯾﻬﻮﺩﯾﺎﻥ ﺷﻌﻠﻪﻭﺭ ﺷﺪ .‏[ 32‏] ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ، ﮐﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭﯼ ﺁﺑﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮﯼ ﻧﺎﺁﺭﺍﻣﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻧﺮﻭﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﻡ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺍﺯ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺷﺮﻕ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﻭﺍﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ، ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺑﻼﻣﻌﺎﺭﺽ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﺯﺳﺘﺎﻧﺪ ﻭ ﺟﺒﻬﮥ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﻧﺒﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﻮﺳﯿﻮﺱ ﮐﺎﺳﯿﻨﻮﺱ ﭘﯿﺘﻮﺱ،‏[ 33‏] ﮐﻨﺴﻮﻝ ﭘﯿﺸﯿﻦ ﺭﻭﻡ ‏( 61ﻡ ‏)، ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﮥ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭ ﮐﺎﭘﺎﺩﻭﮐﯿﻪ، ﺳﭙﺮﺩ. ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﺮﻭﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﻭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﻣﻮﺍﺯﯼ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﮥ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺗﺶ ﺳﻔﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺑﻼﺵ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﻟﮋﯾﻮﻥ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻘﺪﻭﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺑﻪ ﺷﺮﻕ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ . ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺭﺍﺑﻄﮥ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﻭﻣﯽ ﺭﻗﺎﺑﺖﺁﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩ. ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﻣﯽﺩﯾﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺍﻭ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﻣﯽﺍﻧﮕﺎﺷﺖ . ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ،ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ، ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻼﺵ، ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺍﺯﺍﻭﺿﺎﻉ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﯽﮐﻮﺷﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻟﮋﯾﻮﻥ ﻫﺎﯼ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩﺍﯼ ﺭﺍ ﻋﻠﯿﻪ ﺑﻼﺵ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ، ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺑﻪ ﻫﯿﭻﻭﺟﻪ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﻧﺒﻮﺩ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺕ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﻝ 61ﻡ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺼﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺩﮊ ﻣﺮﺯﯼ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﺎﭘﺎﺩﻭﮐﯿﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻼﺵ ﻭ ﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﺵ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺍﺭﺗﺶ ﺭﻭﻡ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮤ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﺗﻬﻮﺭﺁﻣﯿﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ 62ﻡ ﺷﻮﻧﺪ. ﺳﺎﻝ 62ﻡ ﺑﺎ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ، ﺑﻼﺵ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺕ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻧﺎﻭﮔﺎﻧﯽ ﻣﺠﻬﺰ ﺑﻪ ﻣﻨﺠﻨﯿﻖﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﻡ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﮐﻨﺪ.‏[ 34‏] ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺣﻤﻠﮥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮤ ﺑﻼﺵ، ﭘﯿﺘﻮﺱ، ﮐﻪ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻨﻄﻘﮥ ﺷﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﻧﯿﺮﻭ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ، ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺮﻭﯼ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ ﮐﺮﺩ. ﺑﻼﺵ ﺑﻪ ﯾﮏﺑﺎﺭﻩ ﻓﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ ﺗﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣﻼً ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮﺍﻧﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺼﺮﻑ ﺍﺭﺗﺶ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ . ﺳﭙﺲ، ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﭼﻨﺪ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻮﭼﮏ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ، ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺭﺍﻫﯽ ﺷﻤﺎﻝ ﻏﺮﺏ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻮﺍﺯ ﺍﺭﺗﺶ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﯽﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﯾﻊ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﻟﮋﯾﻮﻥﻫﺎﯼ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺭﻋﺪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﮑﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﯿﺸﺮﻭﯼ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺗﯿﮕﺮﺍﻧﻮﮐﺮﺗﺎ ﺑﻮﺩ. ‏[35 ‏] بلاش ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ 62ﻡ، ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥﻫﺎﯼ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ، ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺭﺍﻧﺪﯾﺎ، ﺑﻪ ﺩﺍﻡ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﭘﯿﺘﻮﺱ ﮐﻮﺷﯿﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯾﯽ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺮﺍﯼ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﭘﺎﺭﺗﯿﺎﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﻧﯿﺮﻭ ﻫﺎﯼ ﺍﺭﻣﻨﯽﺍﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﺎﻧﮥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﺑﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤﯽ ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺖ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺑﺪﻝ ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﯼ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺻﻠﺢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻭ ﺧﻮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﮤ ﺑﻼﺵ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺷﺮﻁ ﺑﻼﺵ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ، ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ، ﺩﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﯽﺩﺭﻧﮓ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻫﺎ ﺍﺭﺗﺶ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭﯼ ﻭ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺳﻮﯼﺳﻮﺭﯾﻪ ﻋﻘﺐﻧﺸﯿﻨﯽ ﮐﺮﺩ. ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻋﻘﺐﻧﺸﯿﻨﯽ، ﺍﺭﻣﻨﯿﺎﻥ ﺳﭙﺎﻩ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﺍﺭﺗﺶ ﺭﻭﻡ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺁﻣﯿﺰ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﺳﭙﺎﻩ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﻧﯿﺰ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﺧﻮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺻﻠﺢ ﭘﯿﺘﻮﺱ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻼﺵﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﺍﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺗﺶ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ، ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﺎﺣﯿﮥ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﻫﻤﻨﺎﮎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ، ﻟﮋﯾﻮﻥﻫﺎﯼ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﮤ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺭﻋﺪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﮑﺎﯾﯽ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻫﺎﯾﯽ ﻫﻮﻟﻨﺎﮎ ﺍﺯ ﺷﺎﻩ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺭﺗﺶ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﻭ ﻟﮋﯾﻮﻥﻫﺎﯾﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺪ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽﺩﺍﺩﻧﺪ، ﻣﺴﺌﻠﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﺗﻀﻌﯿﻒ ﺭﻭﺣﯿﮥ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺭﻭﻣﯿﺎﻥ ﻣﯽﺷﺪ. ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺑﻼﺵ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻗﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺻﻠﺤﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﻡ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ . ﺑﻼﺵ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮤ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﻧﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﮥ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﺍﻧﺪﯾﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﯽﺍﻫﻤﯿﺖ ﺍﻧﮕﺎﺷﺖ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ، ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻪﻫﺎﯼ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ . ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻗﺮﺍﺭ ﺻﻠﺢ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺎﺝ ﻭﯼ ﺭﺍ ﻧﺮﻭﻥ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭﯼ ﻧﻬﺪ. ﭘﺎﺭﺗﯿﺎﻥ ﺑﺎ ﺯﯾﺮﮐﯽ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺗﺎﺝﮔﺬﺍﺭﯼ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﻣﺮﺍﺳﻤﯽ ﺩﺭ ﺗﯿﺴﻔﻮﻥ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺑﻼﺵ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ، ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﻡ ﺗﺎﺝﮔﺬﺍﺭﯼ ﮐﻨﺪ. ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﻗﺪﺍﻣﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﻋﺪﯾﺪﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﻡ، ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﮤ ﺳﺎﺳﺎﻧﯿﺎﻥ، ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻭﺭﺩ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺩﺭ 224 ﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ ﻗﺮﻥ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﯿﻼﺩﯼ ‏(428 ﻡ‏) ﺑﻪ ﺣﯿﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦﺳﻠﺴﻠﮥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ 301 ﻡ، ﯾﻌﻨﯽ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﯼ ﺭﻭﻡ، ﻣﺴﯿﺤﯿﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﮥ ﺩﯾﻦ ﺭﺳﻤﯽ ﺧﻮﺩ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻨﺪ . ﻧﺮﻭﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﻠﺢ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﯿﺮﻭﺯ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎﯼ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﻡ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺟﻠﻮﻩ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺸﻨﯽ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺴﻤﮥﯾﺎﺩﺑﻮﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻟﻘﺐ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ ﺩﺍﺩ .‏[ 36‏] ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺩﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺷﺪﮤ ﺁﺭﺗﺎﮐﺴﺎﺗﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺭﻭﻡ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﻁ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﻧﺮﻭﯾﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎﻡ ﯾﺎﺑﺪ . ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ‏[37 ‏] ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﻼﺵ ﻭ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﯽ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﮥ ﺳﺮﺩﺍﺭﯼ ﭘﺮﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﺭﻭﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻧﺮﻭﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻮﺩﺗﺎﯼ ﻧﺎﻓﺮﺟﺎﻡ ﺩﺍﻣﺎﺩﺵ، ﻟﻮﺳﯿﻮﺱ ﺁﻧﯿﻮﺱ ﻭﯾﻨﺴﯿﺎﻧﻮﺱ، ‏[38 ‏] ﺩﺭ 66 ﻡ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ.‏[ 39‏] ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺭﺍﻡ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺭﻓﺖ ﺍﻣﺎ ﻧﺮﻭﻥ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﻭﯼ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﮐﻨﻨﺪ. 40‏] ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽﺷﺪ.

ﻧﺘﯿﺠﻪ[ویرایش]

ﺿﻌﻒ ﺩﻭﺩﻣﺎﻥ ﺁﺭﺗﺎﺷﺴﯽ ﺩﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﮥ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻭﺩﺍﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﻡ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺭﺍ ﺿﻤﯿﻤﮥ ﻗﻠﻤﺮﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺭﻭﻣﯽ ﻫﺎ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺷﮑﺎﻧﯿﺎﻥ، ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﺎ ﺍﺭﻣﻨﯿﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻫﻢﻧﮋﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﺑﺎ ﺗﯿﺮﺩﺍﺩ، ﺷﺎﻩ ﺍﺷﮑﺎﻧﯽ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ، ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺭﻭﻡ ﺑﻪﺭﻏﻢ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼﻫﺎﯼ ﺍﻭﻟﯿﮥ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﭘﺮﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ، ﮐﺮﺑﻮﻟﻮ، ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﺕ ﺻﺎﺋﺐ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻘﮥ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﯿﺎﺳﺘﯽ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ . ﺍﯾﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﺎ، ﮐﻪ ﺍﺯ 58 ـ 63ﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺩ ﻓﺮﺍﺕ ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ، ﺑﻪ ﺭﻭﻡ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺳﯿﺎﻩ ﺩﻭﺭ ﺳﺎﺯﺩ ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﻮﺳﻌﮥ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﯿﮥ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﯾﺎ ﺷﻮﺩ

منابع[ویرایش]