جغرافیای عراق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقشهٔ عراق در میان همسایگانش
نقشهٔ مکان‌نگاری عراق

جغرافیای عراق گوناگون است و به چهار ناحیه اصلی بخش می‌شود: بیابان (باختر فراتمیانرودانِ بالا (جزیره) ناحیه‌ای در میانهٔ بالاییِ دجله و فرات، کوهسارهای شمالی در کردستان عراق، و میانرودانِ پایین، دشتی آبرفتی که از نزدیک تکریت تا خلیج فارس گسترده است.

کوهستان‌های شمال‌خاوری عراق بخشی از گسترش خاورسوی سامانه کوهستانی‌ای هستند که از بالکان، جنوب ترکیه، شمال عراق، ایران، و افغانستان گذشته و حتا به هیمالیا می‌رسد. ناحیه بیابانی در جنوب‌باختری و استانهای مرکزی هم‌مرز با عربستان و اردن جای گرفته و از دیدگاه جغرافیایی بخشی از شبه‌جزیره عربستان است.

سرزمین عراق در تاریخ جغرافیا جایگاه برجسته‌ای دارد: یک لوح رُسی، که به گستردگی «کهن‌ترین نقشهٔ شناخته شده» دانسته می‌شود، در سال ۱۹۳۰ میلادی و در جریان کاوشهای گاسور (به اکدی: Gasur) در نوزی (به هوری: Nuzi) (یورغان تپه امروزی)، جایی نزدیک به شهرهای حران و کرکوک و ۳۲۰ کیلومتر (۲۰۰ مایل) شمال بابِل، از زمین بیرون آورده شد. بر پایهٔ برآوردهای رایج قدمت این لوح، با اندازه ۱۹۳ در ۱۷۳ میلیمتر (۷٫۶ در ۶٫۸ اینچ)، به روزگار دودمان سارگُن یکم اکدی از ۲۵۰۰ تا ۲۳۰۰ پیش از میلاد می‌رسد. برآورد پیشنهادیِ باستانشناس لئو بگراو (به انگلیسی: Leo Bagrow) [۱] زمان آن را حتا دورتر و به دوره پادشاهی اکد (۳۸۰۰ سال پ.م) می‌رساند.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]