پرش به محتوا

بیتلز

ویرایش پیوندها
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بیتل‌ها)
بیتلز
بیتلز در سال ۱۹۶۳
از چپ به راست: پل مک‌کارتنی، رینگو استار، جرج هریسون و جان لنون
اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاهلیورپول، انگلستان
ژانر
ترانه‌شناسی
سال‌های فعالیت۱۹۶۰–۱۹۷۰
ناشر(ان)
اسپین‌آفِکوآری‌من
اعضای پیشین
وبگاه

بیتلز یا بیتل‌ها (به انگلیسی: The Beatles) گروه موسیقی راک انگلیسی بود ، که در سال ۱۹۶۰ در لیورپول تشکیل شد. اعضای اصلی آن جان لنون، پل مک‌کارتنی، جورج هریسون و رینگو استار بودند. آن‌ها به‌طور گسترده تأثیرگذارترین گروه در موسیقی عامه‌پسند غرب دانسته می‌شوند و در گسترش پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ و شناخت موسیقی عامه‌پسند به‌عنوان شکل هنری نقشی اساسی داشتند.[۱][۲] موسیقی آن‌ها که ریشه در اسکیفل، بیت و راک اند رول دهه ۱۹۵۰ داشت، با عناصر موسیقی کلاسیک و پاپ سنتی به روش‌هایی ابتکاری تلفیق شد. این گروه همچنین در سبک‌های متنوع موسیقی، از فولک و موسیقی هندی گرفته تا سایکدلیک و هارد راک به نواختن پرداخت. بیتلز به عنوان پیشگامانی در ضبط، ترانه‌سرایی، تولید موسیقی و ارائه هنری، بسیاری از جنبه‌های صنعت موسیقی را متحول کردند و اغلب به‌عنوان رهبران جوانان و جنبش‌های اجتماعی-فرهنگی آن دوره شناخته می‌شدند.[۳]

از سال ۱۹۶۰، بیتلز به رهبری لنون و مک‌کارتنی، که به‌عنوان ترانه‌سرایان اصلی شناخته می‌شدند و از گروه قبلی لنون به نام کوآری‌من منشعب شده بود، با اجرا در کلاب‌های شبانه شهرهای لیورپول و هامبورگ، به شهرت رسید. در ابتدای کار، استوارت ساتکلیف به‌عنوان نوازندهٔ گیتار بیس در گروه حضور داشت. هسته اصلی سه‌نفره گروه، شامل لنون، مک‌کارتنی و هریسون، از سال ۱۹۵۸ با چندین درامر، از جمله پیت بست، همکاری داشتند. اما در سال ۱۹۶۲، از رینگو استار دعوت کردند تا به‌عنوان درامر به گروه بپیوندد. مدیر گروه، برایان اپستاین، آن‌ها را به یک گروه حرفه‌ای تبدیل کرد و جرج مارتین مسئولیت تهیه‌کنندگی آثارشان را بر عهده گرفت. بیتلز پس از امضای قرارداد با ئی‌ام‌آی، موفقیتشان در انگلستان را به‌طور چشمگیری گسترش دادند و با انتشار «دوستم بدار» در سال ۱۹۶۲ به موفقیت بزرگی دست یافتند. با افزایش محبوبیت بیتلز و ایجاد هیجانی شدید در میان طرفداران که به نام «بیتل‌مانیا» (Beatlemania) شناخته می‌شد، این گروه لقب «چهار شگفت‌آور» (The Fab Four) را دریافت کرد. همچنین، گاهی به شوخی از افرادی مانند اپستاین (مدیر گروه)، مارتین (تهیه‌کننده) یا سایر اعضای تیم همراه گروه، به‌عنوان «پنجمین بیتل» یاد می‌شد.

بیتلز تا اوایل سال ۱۹۶۴ به ستارگان بین‌المللی تبدیل شدند و به موفقیت‌های بی‌سابقه‌ای از نظر تجاری و هنری دست یافتند. آن‌ها به نیروی پیشرو در بازگشت فرهنگی بریتانیا تبدیل شدند و موجی از موسیقی بریتانیایی را به بازار موسیقی پاپ ایالات متحده معرفی کردند که به نام تهاجم بریتانیایی شناخته می‌شود. آن‌ها خیلی زود با شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب (۱۹۶۴) بازی در نخستین فیلم‌شان را تجربه کردند. تمایل روزافزون بیتلز به بهبود کوشش‌هایشان در استودیو، همراه با چالش‌های موجود در کنسرت‌هایشان، باعث کناره‌گیری آن‌ها از اجرای زنده شد. در این دوران، آن‌ها آلبوم‌هایی با پیچیدگی و خلاقیت بیشتر، از جمله سول لاستیکی (۱۹۶۵)، هفت‌تیر (۱۹۶۶) و گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل (۱۹۶۷) ضبط کردند. بیتلز با آلبوم‌های بیتلز (۱۹۶۸) و ابی رود (۱۹۶۹) موفقیت‌های تجاری بیشتری کسب کردند. موفقیت این آلبوم‌ها سرآغاز عصر آلبوم بود که در آن آلبوم‌های موسیقی جایگاه برجسته‌تری پیدا کردند. همچنین، این موفقیت باعث افزایش علاقه عمومی به داروهای روان‌گردان و معنویت شرقی شد و پیشرفت‌هایی در موسیقی الکترونیک، طرح روی جلد آلبوم‌ها و موزیک ویدیوها ایجاد کرد. در سال ۱۹۶۸، بیتلز شرکتی به نام Apple Corps تأسیس کردند. این شرکت چندوجهی و چندرسانه‌ای بر پروژه‌های مرتبط با میراث این گروه نظارت دارد. به‌دنبال از هم پاشیدن بیتلز در سال ۱۹۷۰، تمامی اعضای اصلی گروه به‌عنوان هنرمندان مستقل به موفقیت دست یافتند و گاهی نیز بخشی از اعضا برای اجراهای مشترک دوباره گرد هم آمدند. لنون در سال ۱۹۸۰ به قتل رسید و هریسون در سال ۲۰۰۱ بر اثر سرطان ریه درگذشت. مک‌کارتنی و استار همچنان در عرصه موسیقی فعالیت دارند.

بیتلز پرفروش‌ترین گروه موسیقی در تاریخ است و تخمین زده می‌شود که فروش آثار آن‌ها در سراسر جهان به ۶۰۰ میلیون نسخه رسیده است.[۴][۵] آن‌ها موفق‌ترین گروه در تاریخ جدول‌های بیلبورد آمریکا هستند،[۶] و بیشترین تعداد ترانه‌های شماره یک در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ (۲۰ ترانه) را دارد. همچنین، رکورد بیشترین تعداد آلبوم‌های شماره یک در جدول آلبوم‌های بریتانیا (۱۵ آلبوم) و بیشترین تعداد تک‌آهنگ‌های فروخته‌شده در بریتانیا (۲۱٫۹ میلیون نسخه) را در اختیار دارند. به آن‌ها هشت جایزه گرمی، چهار جایزه بریت، و یک جایزه اسکار (برای بهترین موسیقی فیلم در فیلم مستند بگذار باشد محصول ۱۹۷۰) داده شد. این گروه در سال ۱۹۸۸ در نخستین سال واجد شرایط بودن، وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد و نام هر یک از اعضای اصلی گروه نیز بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۵ به صورت فردی وارد این تالار شدند. در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱، بیتلز صدرنشین فهرست بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ مجله رولینگ استون بود. مجله تایم نیز آن‌ها را در فهرست ۱۰۰ شخصیت برجسته قرن بیستم قرار داد.

تاریخچه

[ویرایش]

۱۹۶۳–۱۹۵۶: شکل‌گیری

[ویرایش]

کوآریمِن و تغییر نام‌ها

[ویرایش]

در نوامبر ۱۹۵۶، جان لنون که فقط شانزده‌سال داشت با چند تن از دوستانش از دبیرستان کواری بَنک در لیورپول، یک گروه اسکیفل تشکیل داد. آنها برای مدت کوتاهی خودشان را با نام «بلک جک‌ها» صدا می‌زدند، قبل از اینکه کشف کنند گروه محلی دیگری قبلاً از این نام استفاده می‌کردند؛ سپس نام خود را به «کوآریمِن» تغییر دادند.[۷] در ۶ ژوئیه ۱۹۵۷، پل مک‌کارتنی پانزده ساله با لنون ملاقات کرد و کمی بعد به عنوان یک نوازنده ریتم به گروه پیوست.[۸] در فوریه ۱۹۵۸، مک کارتنی از دوست خود جرج هریسون که در آن زمان پانزده ساله بود دعوت کرد تا گروه را تماشا کند؛ هریسون برای لنون تست داد و او را تحت تأثیر نوازندگی خود قرار داد، اما لنون در ابتدا فکر می‌کرد هریسون هنوز خیلی جوان است. پس از یک ماه اصرار، در طی یک جلسه دوم (که توسط مک کارتنی تنظیم شد)، هریسون بخش گیتار اصلی آهنگ بی کلام «راونچی» را در قسمت بالایی یک اتوبوس دو طبقه در لیورپول اجرا کرد و آنها او را به عنوان لید گیتاریست به گروه دعوت کردند.[۹][۱۰]

در ژانویه ۱۹۵۹، دوستان لنون از دبیرستان کواری بَنک گروه را ترک کردند و او تحصیلات خود را در کالج هنر لیورپول آغاز کرد.[۱۱] سه گیتاریست باقی مانده (لنون، مک‌کارتنی و هریسون) خودشان را با عنوان «جانی و مون‌داگ‌ها» خطاب می‌کردند[۱۲] و هر زمان که یک درامر پیدا می‌کردند، به نواختن راک اند رول مشغول می‌شدند.[۱۳] استوارت ساتکلیف دوست مدرسه هنر لنون که به تازگی یکی از نقاشی‌های خود را فروخته بود و متقاعد شده بود تا با درآمد حاصل از آن یک گیتار بیس بخرد، در ژانویه ۱۹۶۰ به عضویت این گروه درآمد. او پیشنهاد تغییر نام گروه به «Beetles» (به معنی سوسک‌ها) را برای ادای احترام به بادی هالی و گروه «The Crickets» (به معنی جیرجیرک‌ها) داد.[۱۴][۱۵] آنها تا ماه می از این نام استفاده می‌کردند؛ زمانی که برای یک تور کوتاه به عنوان گروه پشتیبان خواننده‌ای به نام جانی جنتل به اسکاتلند سفر کردند، در آنجا اسم گروه به «Silver Beetles» تغییر یافت. در اوایل ژوئیه، آنها این نام را به «Silver Beatles» (نگارش اشتباهی از کلمه Beetles) تغییر دادند و در اواسط ماه اوت این عنوان به The Beatles (بیتلز) ساده شد.[۱۶]

اقامت‌های اولیه و محبوبیت در بریتانیا

[ویرایش]

آلن ویلیامز، مدیر غیررسمی بیتلز، برای آنها اقامتگاهی در هامبورگ آماده کرد. آنها در اواسط اوت ۱۹۶۰ پیت بست را تست و استخدام کردند. گروه که اکنون پنج نفره است، چهار روز بعد لیورپول را به مقصد هامبورگ ترک کردند و با برونو کوشمیدر، مالک اقامتگاه قراردادی را برای نزدیک ۴ ماه اقامت بستند.[۱۷] مارک لویسون مورخ بیتلز می‌نویسد: «آنها در غروب ۱۷ آگوست به هامبورگ رفتند، زمانی که منطقه چراغ قرمز زنده می‌شود… چراغ‌های نئون چشمک زن، سرگرمی‌های مختلفی را فریاد می‌زدند، از آنجایی که زنانی با پوشیدن لباسی ناچیز، بی شرمانه پشت پنجره‌هایی در مغازه منتظر فرصت‌های شغلی خود نشسته بودند.»[۱۸]

کوشمیدر چند استریپ کلاب در منطقه را به مکان‌هایی برای اجرای موسیقی تبدیل کرده بود و ابتدا گروه بیتلز را در کلاب ایندرا سکونت داد. پس از بسته شدن ایندرا به دلیل شکایت از سر و صدا، او آنها را در اکتبر به کایزرکِلر منتقل کرد.[۱۹] وقتی متوجه شد که بیتلز برای باشگاه رقیبش «تاپ تن» نیز برخلاف قراردادشان اجرا کرده‌اند، به آنها اخطار فسخ یک‌ماهه قراردادشان را داد[۲۰] و هریسونِ زیر سن قانونی را هم گزارش داد که با دروغ گفتن دربارهٔ سنش به مسئولین آلمانی آنجا اجازه اقامت در هامبورگ را به دست آورده بود.[۲۱] آنها در اواخر نوامبر ترتیب اخراج هریسون را دادند.[۲۲] یک هفته بعد کوشمیدر، مک کارتنی و بِست را به دلیل آتش زدن یک کاندوم در یک راهروی سیمانی که ایجاد آتش‌سوزی کرده بود، دستگیر کرد و آنها را اخراج کردند.[۲۳] لنون نیز در اوایل دسامبر به لیورپول بازگشت، در حالی که ساتکلیف تا اواخر فوریه در هامبورگ با نامزد آلمانی‌اش آسترید کِرشر،[۲۴] که نخستین عکس‌های نیمه حرفه‌ای بیتلز را گرفت، باقی ماند.[۲۵]

در طول دو سال بعد، بیتلز طی دوره‌هایی در هامبورگ اقامت داشت، آنها از پرلودین هم به صورت تفریحی و هم برای حفظ انرژی خود برای اجراهای تمام وقت در شب استفاده می‌کردند.[۲۶] در سال ۱۹۶۱، در طول دومین نامزدی خود در هامبورگ، کِرشر موهای ساتکلیف را به سبک «Exi» کوتاه کرد، که بعداً توسط سایر بیتل‌ها پذیرفته شد.[۲۷][۲۸] پس از آن، ساتکلیف تصمیم گرفت اوایل همان سال گروه را ترک کند و تحصیلات هنری خود را در آلمان از سر بگیرد. مک‌کارتنی کار بیس را بر عهده گرفت.[۲۹] یک تهیه‌کننده به نام برت کامپفرت تا ژوئن ۱۹۶۲ با گروهی که اکنون یک گروه چهار نفره بود قرارداد بست، و او از آنها به عنوان گروه پشتیبان تونی شریدِن در یک سری از ضبط‌ها برای پالیدور رکوردز استفاده کرد.[۱۵][۳۰] درنتیجه بخشی از جلسات، بیتلز برای یک سال با پالیدور قرارداد امضا کرد.[۳۱] تک آهنگ «بانی من» از تونی شریدِن که با همکاری بیتلز در ژوئن ۱۹۶۱ ضبط شد و چهار ماه بعد منتشر شد، به رتبه ۳۲ در نمودار موزیک‌مارک رسید.[۳۲]

پس از اینکه بیتلز دومین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند، با جنبش روزافزون مرسی‌بیت، از محبوبیت رو به رشدی در لیورپول برخوردار شد. با این حال، آنها از یکنواختی حضورهای متعدد شب به شب در کلاب‌ها خسته شده بودند.[۳۳] در نوامبر ۱۹۶۱، در طول یکی از اجراهای مکرر گروه در کاوِرن کلاب، آنها با برایان اپستاین، یک منتقد موسیقی ملاقات کردند.[۳۴] او بعداً یادآور شد: «من فوراً از آنچه شنیدم خوشم آمد. آنها تازه و صادق بودند و آن جذابیتی که من فکر می‌کردم را به نوعی داشتند … خصوصیت یک ستاره.»[۳۵]

نخستین کارهای ضبط شده

[ویرایش]

اپستاین طی چند ماه بعد، مورد توجه گروه قرار گرفت و آنها در ژانویه ۱۹۶۲ او را به عنوان مدیر برنامه گروه منصوب کردند.[۳۶] در اوایل تا اواسط سال ۱۹۶۲، اپستاین به دنبال این بود که بیتلز را از تعهدات قراردادی با برت کامپفرت خلاص کند. او در نهایت برای یک ماه آزادی زودتر از بند قرارداد در ازای یک جلسه ضبط آخر در هامبورگ، با کامپفرت به توافق رسید.[۳۷] در بازگشت به آلمان در آوریل، کِرشر، ناراحت و پریشان با خبر مرگ ساتکلیف در روز قبل بر اثر خونریزی مغزی با آنها در فرودگاه دیدار کرد.[۳۸] اپستاین مذاکراتی را با شرکت‌های موسیقی برای امضا قراردادی جدید آغاز کرد؛ برای تضمین شدن قرارداد، اپستاین با پالیدور مذاکره کرد که در ازای ضبط‌های بیشتری برای تونی شریدِن، قرارداد آنها با گروه زودتر از موعد به پایان برسد.[۳۹] پس از یک تست در نخستین روز از سال نو، دکا رکوردز، گروه را رد کرد و گفت: «گروه‌های گیتار از مد افتادن، آقای اپستاین.»[۴۰] با این حال، سه ماه بعد، یک تهیه‌کننده به نام جرج مارتین، بیتلز را به عقد قرارداد با لیبل پارلفون از ئی‌ام‌آی درآورد.[۳۸]

نخستین جلسه ضبط مارتین با گروه بیتلز در ئی‌ام‌آی استودیوز (بعداً به نام ابی رود استودیوز) در لندن در ۶ ژوئن ۱۹۶۲ انجام شد.[۴۱] او بلافاصله از اپستاین در مورد درام زدن بِست گلایه کرد و به آنها پیشنهاد داد که به جای او از یک نوازنده درام پشتیبان استفاده کنند.[۴۲] بیتل‌ها که از قبل به فکر اخراج بِست بودند،[۴۳] در اواسط آگوست او را با رینگو استار جایگزین کردند که گروهش را به خاطر پیوستن به آنها ترک کرده بود.[۴۱] در ۴ سپتامبر در ئی‌ام‌آی، ضبطی از «دوستم بدار» با حضور استار به عنوان درامر صورت گرفت، اما مارتین از نتیجه کار راضی نبود و یک هفته بعد، یک درامر دیگر به نام اندی وایت را برای سومین جلسه ضبط گروه استخدام کرد که با کمک او، ترانه‌های «لطفاً مرا خشنود کن» و «پ.ن دوستت دارم» را تولید کردند.[۴۱]

مارتین در ابتدا نسخه رینگو از «دوستم بدار» را برای نخستین تک آهنگ گروه انتخاب کرد، اگرچه ضبط مجدد بعدی همین آهنگ، رینگو را با تنبورین نشان داد.[۴۱] «دوستم بدار» که در اوایل اکتبر منتشر شد، در چارت «رکورد ریتیلر» به رتبه هفدهم رسید.[۴۴] نخستین حضور تلویزیونی آنها در اواخر همان ماه با اجرای زنده در برنامه خبری «مردم و مکان‌ها» انجام شد.[۴۵] بعد از اینکه مارتین پیشنهاد کرد که «لطفاً مرا خشنود کن» با تمپو سریع‌تری ضبط شود،[۴۶] در یک جلسه استودیویی در اواخر نوامبر این ضبط را انجام داد[۴۷] و به درستی برای آنها پیش‌بینی کرد که «شما همین الان نخستین شماره ۱ خود را ساختید.»[۴۸]

در دسامبر ۱۹۶۲، بیتلز پنجمین و آخرین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند.[۴۹] در سال ۱۹۶۳، آنها توافق کردند که هر چهار عضو گروه با آوازهای خود در آلبوم‌ها مشارکت کنند–از جمله استار که با وجود محدوده آوازی محدودش–جایگاه اش در گروه حفظ باشد.[۵۰] با این حال، لنون و مک کارتنی بیشتر با هم همکاری می‌کردند، و با افزایش موفقیت گروه، همکاری غالب آنها فرصت‌های هریسون را به عنوان خواننده اصلی محدود کرد.[۵۱] اپستاین، برای به حداکثر رساندن پتانسیل تجاری بیتلز، آنها را تشویق کرد تا یک رویکرد حرفه ای برای اجرا اتخاذ کنند.[۵۲] لنون از صحبت‌های او اینگونه یاد می‌کند: «ببین، اگر واقعاً می‌خواهی در آن جایگاه‌های بزرگ‌تر قرار بگیری، باید تغییر کنی - روی صحنه غذا نخوری، فحاشی نکنی، سیگار نکشی…»[۴۰][nb ۱]

۱۹۶۶–۱۹۶۳: بیتلمانیا و تورها

[ویرایش]
The logo of the English rock band the Beatles
The band's logo was designed by Ivor Arbiter.[۵۳]

در تاریخ ۱۱ فوریه ۱۹۶۳، بیتلز در یک جلسهٔ استودیویی ده ترانه ضبط کردند که بخش اصلی نخستین آلبومشان، Please Please Me، را تشکیل داد. این مجموعه با چهار قطعه‌ای که پیش‌تر در دو تک‌آهنگ اولشان منتشر شده بود، تکمیل شد. جورج مارتین ابتدا قصد داشت این آلبوم را به‌صورت زنده در کلوب کَوِرن ضبط کند، اما پس از آنکه متوجه شد آکوستیک ساختمان مناسب نیست، تصمیم گرفت یک آلبوم «زندهٔ شبیه‌سازی‌شده» را با حداقل میزان تهیه و در یک «جلسهٔ ماراتنی در ابی رود» ضبط کند.[57] پس از موفقیت متوسط تک‌آهنگ “Love Me Do”، ترانهٔ “Please Please Me” در ژانویهٔ ۱۹۶۳ و دو ماه پیش از انتشار آلبوم عرضه شد. این قطعه در تمامی جدول‌های موسیقی بریتانیا به رتبهٔ نخست رسید، به جز جدول Record Retailer که در آن تنها به رتبهٔ دوم دست یافت.[58

به یاد آوردن این‌که بیتلز «با عجله برای انتشار نخستین آلبوم خود، Please Please Me را تنها در یک روز ضبط کردند»، منتقد آل‌میوزیک استیون توماس ارلواین نوشت:

«دهه‌ها پس از انتشار، این آلبوم هنوز هم تازه به گوش می‌رسد، درست به خاطر خاستگاه پرشور و فشرده‌اش.»[59]

جان لنون گفته بود در آن زمان توجه چندانی به آهنگ‌سازی نمی‌شد؛ او و مک‌کارتنی «فقط داشتند ترانه‌هایی به سبک اِورلی برادرز و بادی هالی می‌نوشتند؛ ترانه‌های پاپ که بیش از هر چیز برای خلق یک صدا ساخته می‌شدند. و کلمات تقریباً بی‌اهمیت بودند.»[60 آلبوم Please Please Me که در مارس ۱۹۶۳ منتشر شد، نخستین آلبوم از یازده آلبوم پیاپی بیتلز بود که در بریتانیا به رتبهٔ یک جدول فروش رسید.[63]سومین تک‌آهنگ گروه، “From Me to You”، در آوریل همان سال منتشر شد و آغازگر رشته‌ای تقریباً بی‌وقفه از هفده تک‌آهنگ شماره‌یک در بریتانیا شد؛ این رکورد شامل همهٔ هجده تک‌آهنگی بود که بیتلز در شش سال بعد منتشر کردند، به جز یکی.[64] چهارمین تک‌آهنگ آن‌ها، “She Loves You”، در اوت منتشر شد و به سریع‌ترین فروش یک صفحهٔ موسیقی در تاریخ بریتانیا تا آن زمان دست یافت؛ تنها در کمتر از چهار هفته، سه‌چهارم میلیون نسخه فروخت.[65] این ترانه به نخستین تک‌آهنگ گروه بدل شد که بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و تا سال ۱۹۷۸ پرفروش‌ترین صفحهٔ موسیقی در بریتانیا باقی ماند.[66][nb 2

موفقیت بیتلز باعث شد که پوشش رسانه‌ای آن‌ها به‌طور چشمگیری افزایش یابد. واکنش گروه به این توجه، رویکردی بی‌پروا و طنزآمیز بود که برخلاف انتظارات رایج از موسیقی‌دانان پاپ در آن زمان بود و همین امر توجه بیشتری را برانگیخت.[67] بیتلز در نیمهٔ نخست سال سه بار در سراسر بریتانیا تور برگزار کردند: یک تور چهار هفته‌ای در فوریه که نخستین تور سراسری آن‌ها به‌شمار می‌رفت و پس از آن، تورهای سه‌هفته‌ای در مارس و مه–ژوئن.[68] با گسترش محبوبیت گروه، نوعی شیفتگی هیجان‌زده و پرشور نسبت به آنان شکل گرفت. در ۱۳ اکتبر، بیتلز در برنامهٔ Sunday Night at the London Palladium، مهم‌ترین شوی واریتهٔ بریتانیا، حضور یافتند.[69] اجرای آنان به‌صورت زنده از تلویزیون پخش شد و ۱۵ میلیون بیننده داشت. تیتر یکی از روزنامه‌های سراسری در روزهای بعد اصطلاح «بیتل‌مانیا» (Beatlemania) را برای توصیف شور و شوق جنون‌آمیز هوادارانی که با فریادهای مداوم گروه را استقبال می‌کردند، ابداع کرد؛ اصطلاحی که به‌سرعت رایج شد.[69][70] اگرچه بیتلز در تبلیغات رسمی تور به‌عنوان ستارهٔ اصلی معرفی نشده بودند، اما در تور فوریه، با واکنش پرشور تماشاگران، از هنرمندان آمریکایی تامی رو و کریس مونتز پیشی گرفتند و به خواست مخاطبان در صدر جدول اجراها قرار گرفتند؛ کاری که تا آن زمان هیچ گروه بریتانیایی در تورهای مشترک با هنرمندان آمریکایی انجام نداده بود.[71] شرایط مشابهی نیز در تور مه–ژوئن با روی اوربیسن تکرار شد.[72]

Paul McCartney, George Harrison, Swedish pop singer Lill-Babs and John Lennon on the set of the Swedish television show Drop-In in 1963
McCartney, Harrison, Swedish pop singer Lill-Babs and Lennon on the set of the Swedish television show Drop-In, 30 October 1963[۵۴]

در اواخر اکتبر، بیتلز یک تور پنج‌روزه در سوئد را آغاز کردند؛ این نخستین حضور آن‌ها در خارج از کشور پس از آخرین اجرای هامبورگ در دسامبر ۱۹۶۲ بود.[74] هنگام بازگشتشان به بریتانیا در ۳۱ اکتبر، چند صد هوادار جیغ‌زن در باران شدید در فرودگاه هیترو به استقبالشان آمدند. حدود ۵۰ تا ۱۰۰ خبرنگار و عکاس، به‌همراه نمایندگانی از بی‌بی‌سی نیز در این مراسم حضور داشتند؛ این نخستین رویداد از بیش از ۱۰۰ استقبال مشابه بعدی بود.[75] روز بعد، گروه چهارمین تور خود در بریتانیا را در طول ۹ ماه آغاز کرد؛ این بار تور برای شش هفته برنامه‌ریزی شده بود.[76] در اواسط نوامبر، همزمان با شدت گرفتن بیتل‌مانیا، پلیس مجبور شد برای کنترل جمعیت پیش از یکی از کنسرت‌ها در شهر پلیموث از شلنگ‌های پرقدرت آب استفاده کند.[77] در ۴ نوامبر، بیتلز در Royal Variety Performance در سالن Prince of Wales Theatre در برابر ملکه مادر و پرنسس مارگارت اجرا کردند.[78]

آلبوم Please Please Me به مدت ۳۰ هفته صدر جدول Record Retailer را در اختیار داشت، تا اینکه جای خود را به آلبوم بعدی گروه، With the Beatles داد.[79] کمپانی EMI این آلبوم را در ۲۲ نوامبر منتشر کرد و رکوردی از پیش‌فروش با ۲۷۰ هزار نسخه به جا گذاشت. فروش آن تنها در یک هفته به نیم میلیون نسخه رسید.[80] این آلبوم که بین جولای تا اکتبر ضبط شده بود، در مقایسه با اثر قبلی استفاده بهتری از تکنیک‌های تولید در استودیو داشت.[81] With the Beatles به مدت ۲۱ هفته در صدر جدول باقی ماند و در مجموع ۴۰ هفته در چارت حضور داشت.[82] استیون توماس ارلوین، منتقد آل‌میوزیک، این آلبوم را «دنباله‌ای در بالاترین سطح – دنباله‌ای که حتی از اثر اصلی بهتر است» توصیف کرد.[83

برخلاف رویهٔ رایج آن زمان، کمپانی EMI آلبوم را پیش از انتشار تک‌آهنگ در پیشِ رو، «I Want to Hold Your Hand» منتشر کرد و آن قطعه را در آلبوم نگنجاند تا فروش تک‌آهنگ به حداکثر برسد.[84]

این آلبوم توجه منتقد موسیقی ویلیام مان از روزنامه The Times را جلب کرد؛ او پیشنهاد کرد که لِنون و مک‌کارتنی «برجسته‌ترین آهنگ‌سازان انگلیسی سال ۱۹۶۳» هستند.[81] این روزنامه مجموعه‌ای از مقالات منتشر کرد که در آن مان تحلیل‌های دقیقی از موسیقی بیتلز ارائه داد و به این ترتیب به آثارشان احترام و اعتبار بخشید.[85] With the Beatles به دومین آلبوم در تاریخ جدول‌های بریتانیا تبدیل شد که توانست فروش یک میلیون نسخه‌ای داشته باشد؛ پیش‌تر فقط موسیقی متن فیلم South Pacific (۱۹۵۸) به این موفقیت رسیده بود.[86] هنگامی که تونی بارو (مسئول روابط عمومی گروه) یادداشت پشت جلد آلبوم را می‌نوشت، از صفت «چهار نفره‌ی شگفت‌انگیز» (the fabulous foursome) استفاده کرد که رسانه‌ها آن را به شکل کوتاه‌تر و مشهور «چهارنفره‌ی افسانه‌ای» (the Fab Four) به‌طور گسترده به کار بردند.[87]

اولین سفر به ایالات متحده و «تهاجم بریتانیایی»

[ویرایش]
A black-and-white image of four men standing in front of a crowd of people at the bottom of an aeroplane staircase
The Beatles arriving at John F. Kennedy International Airport, 7 February 1964

زیرمجموعهٔ آمریکایی کمپانی EMI، یعنی Capitol Records، بیش از یک سال مانع از انتشار آثار بیتلز در ایالات متحده شد؛ زیرا در ابتدا از انتشار موسیقی آنان، از جمله سه تک‌آهنگ نخست، خودداری کرد. هم‌زمان، مذاکراتی با شرکت مستقل آمریکایی Vee-Jay صورت گرفت که به انتشار برخی (نه همهٔ) ترانه‌ها در سال ۱۹۶۳ انجامید.[88] شرکت Vee-Jay مراحل آماده‌سازی آلبوم Introducing… The Beatles (که شامل بیشتر ترانه‌های آلبوم Please Please Me از پارلفون بود) را به پایان رساند، اما تغییرات مدیریتی باعث شد که آلبوم منتشر نشود.[nb 3] پس از آن مشخص شد که این لیبل حق امتیاز فروش‌ها را گزارش نکرده است؛ در نتیجه، قرارداد Vee-Jay با EMI باطل شد.[90] مجوز جدیدی به لیبل Swan برای انتشار تک‌آهنگ «She Loves You» داده شد. این قطعه اندکی پخش رادیویی در منطقه Tidewater ایالت ویرجینیا از سوی جین لاوینگ (مجری ایستگاه رادیویی WGH) به دست آورد و حتی در بخش «Rate-a-Record» برنامه American Bandstand به نمایش گذاشته شد، اما در سطح ملی موفق نشد توجه گسترده‌ای جلب کند.[91

پوشش روزنامه‌ای از «بییتل‌مانیا» – ۸ فوریه ۱۹۶۴

A newspaper clipping from 8 February 1964 covering "Beatlemania"

اپستین یک نسخهٔ دموی آهنگ «I Want to Hold Your Hand» را به براون مگز از Capitol Records برد. او گروه را قرارداد کرد و کمپینی تبلیغاتی به ارزش ۴۰,۰۰۰ دلار آمریکا ترتیب داد. موفقیت در جدول‌های موسیقی آمریکا پس از آن آغاز شد که کارول جیمز، دیسک‌جاک AM ایستگاه رادیویی WWDC در واشینگتن دی‌سی، نسخهٔ بریتانیایی تک‌آهنگ «I Want to Hold Your Hand» را در اواسط دسامبر ۱۹۶۳ به دست آورد و آن را روی آنتن پخش کرد.[92] نسخه‌های ضبط‌شدهٔ این آهنگ به سرعت در سایر ایستگاه‌های رادیویی سراسر آمریکا منتشر شد. این امر باعث افزایش تقاضا شد و Capitol انتشار «I Want to Hold Your Hand» را سه هفته جلو انداخت.[93] این تک‌آهنگ در ۲۶ دسامبر منتشر شد و با نزدیک شدن زمان انتشار اولین آلبوم برنامه‌ریزی‌شدهٔ گروه در آمریکا، یک میلیون نسخه فروش رفت و تا میانه ژانویه به مقام اول در جدول‌های آمریکا رسید.[94] به دنبال آن، Vee-Jay آلبوم Introducing… The Beatles را منتشر کرد[95] و همچنین آلبوم نخست Capitol به نام Meet the Beatles! وارد بازار شد، در حالی که Swan تولید «She Loves You» را از سر گرفت.[96] لیبل Odeon، زیرمجموعهٔ EMI، نسخه‌های LP بیتلز را برای ارسال و توزیع در خارج از کشور آماده کرد.[97]

پس از سفر بیتلز به آمریکا، MGM Records تک‌آهنگ «My Bonnie» را همراه با «The Saints» در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۶۴ به عنوان تک‌آهنگ بیتلز منتشر کرد[98] و Atco نیز انتشار ضبط‌هایی که بیتلز در آلمان با تونی شریدان در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ انجام داده بودند را دنبال کرد.[99

۱۹۷۰–۱۹۶۶: دوران استودیو

[ویرایش]

اکنون–۱۹۷۰: بعد از فروپاشی

[ویرایش]

اعضا

[ویرایش]

آهنگ‌شناسی

[ویرایش]

فهرست اصلی بیتلز، شامل ۱۳ آلبوم استودیویی و یک مجموعه است.[۵۵]

فیلم‌شناسی

[ویرایش]

داستانی

مستند و اجراهای فیلم‌برداری شده

جستارهای وابسته

[ویرایش]

یادداشت‌ها

[ویرایش]
  1. ↑ لنون در مورد اپستاین گفت: «ما قبلاً آنطور که دوست داشتیم، روی صحنه و خارج از صحنه، لباس می‌پوشیدیم. او به ما می‌گفت که شلوار جین چندان شیک نیست و بهتره شلوارهای مناسب‌تری بپوشیم، اما او نمی‌خواست که ما دمده به نظر برسیم. او به ما اجازه می‌داد حس شخصیت خودمان را داشته باشیم.»[۴۰]

ارجاعات

[ویرایش]
  1. ↑ Hasted 2017, p. 425.
  2. ↑ Frontani 2007, p. 125.
  3. ↑ Frontani 2007, p. 157.
  4. ↑ Siggins, Gerard (7 February 2016). "Yeah, Yeah, Yeah! Rare footage of the Beatles's Dublin performance". Irish Independent. Archived from the original on 9 November 2019. Retrieved 1 December 2017.
  5. ↑ Hotten, Russell (4 October 2012). "The Beatles at 50: From Fab Four to fabulously wealthy". BBC News. Archived from the original on 12 March 2013. Retrieved 28 January 2013.
  6. ↑ "Greatest of All Time Artists". Billboard. Archived from the original on 14 November 2019. Retrieved 21 March 2023.
  7. ↑ Spitz 2005, pp. 47–52.
  8. ↑ Spitz 2005, pp. 93–99.
  9. ↑ Miles 1997, p. 47.
  10. ↑ Lewisohn 1992, p. 13.
  11. ↑ Harry 2000a, p. 103.
  12. ↑ Lewisohn 1992, p. 17.
  13. ↑ Harry 2000b, pp. 742–743.
  14. ↑ Lewisohn 1992, p. 18.
  15. 1 2 Gilliland 1969, show 27, track 4.
  16. ↑ Lewisohn 1992, pp. 18–22.
  17. ↑ Lewisohn 1992, pp. 21–25.
  18. ↑ Lewisohn 1992, p. 22.
  19. ↑ Lewisohn 1992, p. 23.
  20. ↑ Lewisohn 1992, pp. 24, 33.
  21. ↑ Gould 2007, p. 88.
  22. ↑ Lewisohn 1992, p. 24.
  23. ↑ Lewisohn 1992, pp. 24–25.
  24. ↑ Lewisohn 1992, p. 25.
  25. ↑ Spitz 2005, pp. 222–224.
  26. ↑ Miles 1997, pp. 66–67.
  27. ↑ Lewisohn 1992, p. 32.
  28. ↑ Miles 1997, p. 76.
  29. ↑ Gould 2007, pp. 89, 94.
  30. ↑ Spitz 2005, pp. 249–251.
  31. ↑ Lewisohn 2013, p. 450.
  32. ↑ Everett 2001, p. 100.
  33. ↑ Lewisohn 1992, p. 33.
  34. ↑ Miles 1997, pp. 84–87.
  35. ↑ Lewisohn 1992, pp. 34–35.
  36. ↑ Miles 1997, pp. 84–88.
  37. ↑ Winn 2008, p. 10.
  38. 1 2 Lewisohn 1992, p. 56.
  39. ↑ Lewisohn 2013, p. 612, 629.
  40. 1 2 3 The Beatles 2000, p. 67.
  41. 1 2 3 4 Lewisohn 1992, p. 59.
  42. ↑ Spitz 2005, pp. 318, 322.
  43. ↑ Miles 1998, pp. 49–50.
  44. ↑ Lewisohn 1992, pp. 59–60.
  45. ↑ Lewisohn 1992, pp. 81, 355.
  46. ↑ The Beatles 2000, p. 90.
  47. ↑ Lewisohn 1992, pp. 62, 84.
  48. ↑ Harry 2000a, p. 875.
  49. ↑ Lewisohn 1992, pp. 62, 86.
  50. ↑ Gould 2007, p. 191.
  51. ↑ Harry 2000a, p. 494.
  52. ↑ Gould 2007, pp. 128, 133–134.
  53. ↑ Womack 2007, p. 76.
  54. ↑ Miles 1998, p. 86.
  55. ↑ Lewisohn 1988, pp. 200–201.

منابع

[ویرایش]

    برای مطالعهٔ بیشتر

    [ویرایش]

    پیوند به بیرون

    [ویرایش]
    این نوشتار یک نسخهٔ صوتی دارد. برای گوش‌دادن کلیک کنید.
    برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=بیتلز&oldid=43170678»