ایمی واینهاوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ایمی واینهاوس
Amy Winehouse Kidney 2008.jpg
ایمی واینهاوس در سال ۲۰۰۸ (میلادی)
اطلاعات
نام اصلی اِیمی جید واینهاوس
تولد ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳
لندن، انگلستان
ملیت انگلیسی
مرگ ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ (۲۷ سال)
کمدن تاون، لندن، انگلستان
علت مرگ مسمومیت الکلی
سبک‌(ها)
ساز(ها)
سال‌های فعالیت از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱
ناشرین
همکاری(‌های) مشترک
وبگاه www.amywinehouse.com

اِیمی جید واینهاوس (به انگلیسی: Amy Jade Winehouse) (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳ - درگذشته ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۱) خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی بود که با ترکیب الکترونیک سبک‌های موسیقی جاز، سول، ریتم و بلوز شناخته می‌شد.[۱][۲][۳]

اویل زندگی[ویرایش]

ایمی واینهاوس در بیمارستان Chase Farm Hospital در شمال لندن از والدین یهودی زاده شد.[۴] اجداد واینهاوس روس و یهودی لهستانی مهاجرت کرده به لندن بودند. ایمی یک برادر بزرگتر به نام الکس (زادهٔ ۱۹۷۹) داشت[۵] و خانواده در منطقه ساوت‌گیت لندن زندگی می‌کردند[۴] جایی که در آنجا به مدرسه ابتدایی Osidge Primary School می‌رفت.[۶]

بسیاری از عموهای مادر واینهاوس، نوازندگان حرفه‌ای جاز بودند.[۷] سینتیا، مادربزرگ ایمی، خواننده بود و با رونی اسکات موسیقی‌دان ساکسوفون تنور جاز در دهه ۱۹۴۰ ازدواج کرد.[۸] وی و والدین ایمی تأثیر بر علاقه ایمی به موسیقی جاز داشتند.[۸]

فعالیت هنری[ویرایش]

آغاز کار او در سال ۲۰۰۳ با آلبوم فرانک بسیار عالی بود. نامگذاری این آلبوم به دلیل تأثیر خواننده معروف فرانک سیناترا بر ایمی بوده‌است. پدر ایمی از کودکی ترانه‌های فرانک سیناترا را برای او می‌خوانده. در سال ۲۰۰۶ با آلبوم بازگشت به سیاهی نامزد ۶ جایزه گرمی و موفق به دریافت ۵ جایزه گرمی شد.[۹][۱۰][۱۱]

جوایز و نامزدها[ویرایش]

در میان جوایز و به رسمیت شناختن برای اولین آلبوم بی پرده وی، واینهاوس موفق به کسب یک جایزه آیور نوولو از طرف ترانه‌سرایان آکادمی بریتانیا برای «بهترین ترانهٔ معاصر» (قوی‌تر از من)[۱۲] نامزد دریافت جایزه بریت برای «بهترین خوانندهٔ زن بریتانیایی»،[۱۳] و شامل شدن در کتاب ۱۰۰۱ آلبومی که شما باید قبل از مرگ بشنوید توسط رابرت دیمری در سال ۲۰۰۶ شد.[۱۴]

«بازگشت به سیاهی» دومین آلبوم استودیویی وی، شامل نامزدهای متعددی شد، از جمله دو جایزه بریت («بهترین آلبوم بریتانیایی»، و جایزه «بهترین خوانندهٔ زن بریتانیایی» را برنده شد)، شش جایزه گرمی (از جمله پنج برد)،[۱۱][۱۵] چهار جایزه آیور نوولو، چهار جایزه موسیقی ام‌تی‌وی اروپا، سه جایزه موزیک ویدئوی ام‌تی‌وی، سه جایزه موسیقی ملل، و برای جایزه مرکوری (آلبوم سال) و یک جایزه ام‌اٌبی‌اُ (بهترین زن بریتانیا) نامزد شد. در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، واینهاوس ۲۳ جایزه از ۶۰ نامزدها را دریافت کرد.

مرگ[ویرایش]

ایمی مصرف الکل را در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و تا هنگام مرگ نیز الکل مصرف می‌کرد. در تابستان ۲۰۱۱ او یک دوره پرهیز از الکل به مدت چند هفته را گذراند اما بعد دوباره با سوءمصرفش الکل او عود کرد و همین مسئله باعث مرگ او شد.[۱۶]

وسایلی که مردم برای احترام به ایمی در عصر روز مرگ او مقابل خانه وی آورده بودند

محافظ او گفته بود که من سه روز قبل از مرگ او به محل اقامت او رفتم و دیدم که ایمی مسموم شده بود. او همچنین بیان کرد که در روزهای بعد هم نوشیدنی‌های دیگری را در خانه او یافتم و همچنین افزود که ساعت ۲ بامداد صبحگاه روز مرگ او صدای موسیقی و خنده و صدای تلویزیون را از خانه او می‌شنیدم. طبق صحبت‌های محافظ او ساعت ۱۰ صبح ایمی را دیده که در تخت خواب دراز کشیده و هرچه تلاش کرده نتوانسته او را بیدار کند. طبق این گفته‌ها کسی مظنون شناخته نشد چرا که ایمی معمولاً شب‌ها دیر می‌خوابید. محافظ ادامه داد که: «ساعت ۳ نیمه شب دوباره برخاستم که وضعیت ایمی را چک کنم دیدم که به همان صورت خوابیده و در بررسی بعدی متوجه شدم که ایمی نفس نمی‌کشد و هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد و سریعاً با اورژانس تماس گرفتم.»[۱۶]

در ساعت ۳:۵۴ دقیقه به وقت محلی دو آمبولانس به محل حادثه فرستاده شد و در آنجا مرگ او مشخص شد و پلیس متروپلیتن نیز مرگ او را تأیید کرد. بعد از تأیید این خبر مردم و خبرنگاران به محل اقامت او آمدند تا ادای احترام کنند. تیم پزشکی قانونی هم در محل وقوع حادثه حاضر شد و از اتاق او یک بطری کوچک و دو بطری بزرگ ودکا پیدا کرد.[۱۶] تیم پزشکی قانونی پس از کالبد شکافی مشخص کرد که میزان الکل خون او ۴۱۶ میلیگرم در ۱۰۰ میلی لیتر است که این مقدار ۵ برابر حد مجاز میزان الکل موجود در خون است و همین مقدار زیاد الکل باعث مرگ ناگهانی او شده‌است[۱۷] بسیاری از هنرمندان عرصه موسیقی به مناسبت درگذشت ایمی ادای احترام کردند هنرمندانی چون: یوتو، ام.آی.ای.، لیدی گاگا، مرین فیث‌فول، برونو مارس، ریحانا، ادل، نیکی میناژ، جرج مایکل، کیشا بوچنان، کلی کلارکسون، کورتنی لاو[۱۸] همچنین گروه موسیقی گرین دی به همین مناسبت ترانه‌ای سرود و نامش را ایمی گذاشت.[۱۹] چرا که مرگ او ۱۷ سال بعد مرگ کوبین اتفاق افتاد و این اتفاق باعث شد تا دوباره توجه جهانیان به کلوب ۲۷ متمرکز شود. سه سال قبل از این او ترس مرگ در ۲۷ سالگی را تجربه کرده بود.[۲۰]

خوانندگان رومانیایی رونا هارتنر پائولا سلینگ نیکو و ماریا رادو در اجرای کنسرت برای یادبود ایمی (۲۳ اکتبر ۲۰۱۱ بخارست رومانی)

اثرشناسی[ویرایش]

آلبوم‌های استودیویی

اجراهای زنده

  • گفتم به تو که آشفته‌ام (لندن ۲۰۰۷)
  • اجرای زنده در بی‌بی‌سی (۲۰11)

فیلم‌شناسی[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Caulfield, Keith (23 July 2012). "Amy Winehouse's Death Led to Surge in Sales, Chart Moves". Archived from the original on 27 January 2013. . Billboard.
  2. Vozick-Levinson, Simon (9 September 2010). "Amy Winehouse to sing 'It's My Party' for Quincy Jones". Archived from the original on 6 October 2014. . Entertainment Weekly.
  3. "Amy Winehouse's comeback tour going about as well as you'd expect". Archived from the original on 6 October 2014. . The A.V. Club. The Onion.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Winehouse، Mitch. Amy, My Daughter. هارپرکالینز، ۲۰۱۲. شابک ‎۹۷۸۰۰۶۲۱۹۱۳۹۷. 
  5. JENNY ELISCU. «The Diva and Her Demons: Rolling Stone's 2007 Amy Winehouse Cover Story». رولینگ استون. ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۱. 
  6. Elizabeth Day. «Growing up with my sister Amy Winehouse». ۲۳ ژوئن ۲۰۱۳. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 1 فوریه 2018. 
  7. Cyril Cordor. «Amy Winehouse – Artist Biography». آل‌میوزیک. آل میدیا نت‌ورک. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 1 فوریه 2018. بازبینی‌شده در 1 فوریه 2018. 
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ Garry Mulholland. «Charmed and dangerous». گاردین. ۳۱ ژانویه ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در 1 فوریه 2018. 
  9. «ایمی واینهاوس، خواننده بریتانیایی در سن ۲۷ سالگی درگذشت». رادیو فردا، 23 ژوئیه 2011. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 27 ژانویه 2018. بازبینی‌شده در 27 ژانویه 2018. 
  10. «نگاهی به زندگی کوتاه و پرتلاطم «ایمی واینهاوس»». صدای آمریکا. 24 ژوئیه 2011. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 27 ژانویه 2018. بازبینی‌شده در 27 ژانویه 2018. 
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ «جوایز «گرمی» و موفقیت امی واینهاوس، خواننده پاپ». رادیو فردا. ۲۲ بهمن ۱۳۸۶. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 1 فوریه 2018. 
  12. «Profile: Amy Winehouse». BBC. ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۷ ژانویه ۲۰۰۹. 
  13. «Brits 2004: The winners». BBC. ۱۷ فوریه ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 26 سپتامبر 2013. بازبینی‌شده در 1 فوریه 2018. 
  14. دیمری، رابرت. 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Universe Publishing، ۲۰۰۶. شابک ‎۱۸۴۴۰۳۳۹۲۹. 
  15. «Winehouse dominates Grammys with 5 wins». امروز. آسوشیتد پرس. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۸ مه ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸. 
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ «Amy Winehouse inquest records verdict of misadventure». گاردین. 26 اکتبر 2011. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 1 فوریه 2018. بازبینی‌شده در 1 فوریه 2018. 
  17. «Amy Winehouse death: Coroner records misadventure verdict». BBC، 26 اکتبر 2011. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 1 فوریه 2018. بازبینی‌شده در 1 فوریه 2018. 
  18. STEVE BALTIN. «Courtney Love on Amy Winehouse: 'I'm Gutted'». Rolling Stone، 23 ژوئیه 2011. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 25 ژوئیه 2011. 
  19. GIL KAUFMAN. «AMY WINEHOUSE FUNERAL HELD IN LONDON». MTV News، ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 1 فوریه 2018. 
  20. «Stating the Obvious, Amy Winehouse Fears Early Death». Inquisitr، 29 دسامبر 2008. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در 27 ژانویه 2018. بازبینی‌شده در 27 ژانویه 2018. 

پیوند به بیرون[ویرایش]