گینه استوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۱°۳۰′ شمالی ۱۰°۰۰′ شرقی / ۱.۵۰۰° شمالی ۱۰.۰۰۰° شرقی / 1.500; 10.000

گینه استوایی
République de Guinée Équatoriale
República de Guinea Ecuatorial
گینه استوایی
پرچم
شعار ملییگانگی، آشتی، دادگری
سرود ملیبیایید در راه خرسندی بزرگ‌مان گام برداریم
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
مالابو
۹°۳۱′ شمالی ۱۳°۴۲′ غربی / ۹.۵۱۷° شمالی ۱۳.۷۰۰° غربی / 9.517; -13.700
زبان رسمی اسپانیایی
نوع حکومت جمهوری
نام حاکمان 
رئیس جمهور
نخست‌وزیر

تئودور اوبیانگ انگوئما
ویسنته ایهاته تومی 
موارد منجر به تشکیل
از اسپانیا
۱۲ اکتبر ۱۹۶۸
مساحت
 -  مساحت ۲۸٬۰۵۱کیلومتر مربع (۱۴۴ام)
 -  آب‌ها (٪) جزئی
جمعیت
 -  سرشماری ۶۲۲ هزار 
(۱۶۶ام)
 -  تراکم جمعیت ۱۸‎/km۲‏ (۱۸۷ام)
تولید ناخالص داخلی (تخمین ۲۰۱۰)
 -  مجموع ۱۹.۲۸۶ میلیارد دلار 
 -  سرانه ۲۵۹۵۹ دلار 
شاخص توسعه انسانی (۲۰۱۳) ۰.۵۵۶ (۱۴۴)
واحد پول فرانک آفریقای مرکزی (CFA)
منطقه زمانی WAT (ساعت جهانی+1)
 -  تابستانی (DST) DST (ساعت جهانی)
دامنه اینترنتی .gq
پیش‌شماره تلفنی +۲۴۰

جمهوری گینه استوایی در غرب قاره آفریقا کنار خلیج بیافرا، بین کامرون و گابون واقع است و وسعت آن ۲۸٬۰۵۱ کیلومتر مربع است. پایتخت این کشور مالابو است. اسپانیایی، فرانسوی و پرتغالی سه زبان رسمی گینه استوایی هستند. واحد پول این کشور فرانک ث‌اف‌آ است.

گینه استوایی از اواسط دهه ۱۹۹۰ به یکی از تولیدکنندگان بزرگ نفت خام در آفریقای جنوب صحرا تبدیل شده‌است. این کشور که تنها ۶۲۲ هزار نفر (برآورد ۲۰۱۲) جمعیت دارد از نظر سرانه تولید ناخالص داخلی ثروتمندترین کشور آفریقاست و در رتبه ۶۹ دنیا قرار می‌گیرد. اما توزیع ثروت بسیار نامتوازن صورت گرفته است و عده کمی از مردم از درآمد نفتی بهره‌‌مند شده‌اند. این کشور از نظر شاخص توسعه انسانی در رتبه ۱۴۴ دنیا قرار گرفته و به گفته سازمان ملل بیش از نیمی از جمعیت آن به آب سالم دسترسی ندارند و ۲۰ درصد کودگان پیش از رسیدن به ۵ سالگی می‌میرند.

حکومت گینه استوایی همواره در گزارش‌های حقوق بشری سازمان‌های مختلف بین‌المللی یکی از بدترین کشورها معرفی شده ‌است. گزارشگران بدون مرز، تئودور اوبیانگ رئیس‌جمهور این کشور از سال ۱۹۷۹ تاکنون را یکی از «شکارچیان آزادی رسانه‌ها» معرفی کرده‌است. قاچاق انسان هم یکی از معضلات مهم این کشور است. گزارش سال ۲۰۱۲ سازمان ملل در مورد قاچاق انسان بیان می‌دارد که «گینه استوایی یکی از منابع و مقاصد قاچاق زنان و کودگان برای روسپی‌گری و کار اجباری است» و دولت این کشور نیز تلاش موثری برای رعایت حداقل استانداردهای انسانی صورت نمی‌دهد.

تاریخ[ویرایش]

گینهٔ استوایی از سال ۱۷۷۸ مستعمرهٔ اسپانیا گشت و در روز ۱۲ اکتبر ۱۹۶۸ از اسپانیا اعلام استقلال کرد.

سیاست[ویرایش]

رئیس جمهور اوبیانگ


سرتیپ تئودور اوبیانگ انگوئما از حزب دموکراتیک گینهٔ استوایی طی کودتایی در سال ۱۹۷۹ به قدرت رسید که هنوز هم بر این کشور حکومت می‌کند.

در سال ۱۹۹۲ احزاب سیاسی به رسمیت شناخته شدند، در همین سال سیلوستره سیاله بیلکا به سمت نخست وزیر منصوب شد، در سال ۲۰۰۶ میلادی ریکاردو مانگوئه اوباما نخست وزیر گینهٔ استوایی شد.

جغرافیا[ویرایش]

Equatorial Guinea Map.png

پایتخت این کشور شهر مالابو (Malabo) با ۹۳ هزار نفر جمعیت می‌باشد.

مساحت گینهٔ استوایی ۲۸٫۰۵۱ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۵۰۴ هزار نفر است.

مهمترین شهرهای گینهٔ استوایی، باتا ۶۶ هزار نفر، مبینی ۱۱ هزار نفر، اببیین ۱۰ هزار نفر و لوبا ۶ هزار نفر را می‌توان نام برد. گینهٔ استوایی شامل جزایر، بیوکو (فرناندو پیو) *، کورسیکو، جزایر الوبی بزرگ و کوچک و آنوبین (پاگالو) نیز می‌شود.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

Equatorial Guinea provinces numbered.png

کشور گینهٔ استوایی دارای ۷ استان می‌باشد: ۱ - آنوبون (Annobon)

۲ - بیوکو نورته (Bioko-Norte)

۳ - بیونیققیییور (Bioko-Sur)

۴ - سنترو سور (Centro-Sur)

۵ - کی انتم (Kie-Ntem)

۶ - لیتورال (Litoral)

۷ - وله انزاس (Wele-Nzas)

مردم[ویرایش]

۸۳ ٪ از نژاد گینهٔ استوایی را قبایل فانگ و ۱۰ ٪ را بوبیان تشکیل می‌دهند. ۸۵ درصد مردم این کشور کاتولیک، ۷ درصد پروتستان، ۲ درصد مسلمان و پنج درصد بقیه نیز پیرو باورهای آنیمیستی، دین بهائی و ادیان دیگر هستند.

اسپانیایی، فرانسوی و پرتغالی سه زبان رسمی گینه استوایی هستند. بیشتر مردم به ویژه در پایتخت کشور قادر به صحبت به اسپانیایی هستند.

اقتصاد[ویرایش]

Old Equatorial Guinean 1000 pesetas banknote, 1969.jpg

واحد پول گینهٔ استوایی، فرانک سی‌اف‌آ با واحد جزء سانتیم نام دارد.

اقتصاد گینه استوایی در دوران استعمار اسپانیا به صادرات کاکائو، قهوه و الوار متکی بود که بیشتر آن به اسپانیا و مقداری هم به بریتانیا و آلمان صادر می‌شد. کشف ذخایر بزرگ نفت در سال ۱۹۹۶ و استخراج متعاقب آن درآمدهای دولت را به طرز دراماتیکی افزایش داد. گینه استوایی از سال ۲۰۰۴ به طور پیوسته سومین تولیدکننده بزرگ نفت خام در آفریقای جنوب صحرا پس از آنگولا و گابن بوده‌است.

منابع[ویرایش]