خانه آزادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خانه آزادی یک ارگان غیردولتی در آمریکا می‌باشد که در زمینهٔ تحقیقات و پشتیبانی از دمکراسی، آزادی‌های سیاسی و حقوق بشر فعالیت می‌کند. این سازمان از آن رو معروف گشته‌است که سالیانه فهرست کشورها را از لحاظ میزان دمکراتیک بودن تهیه و انتشار می‌دهد.

این سازمان توسط وندل ویلکی در سال ۱۹۴۱ در واشینگتن بنیان گذاشته شد و خود را به عنوان «بازگو کنندهٔ ندای راستین دمکراسی و آزادی در کل جهان» معرفی کرده‌است. این سازمان نزدیک به هشتاد درصد بودجهٔ خود را از دولت آمریکا دریافت می‌کند و الباقی آن از منابع دیگر مانند بنیاد برادلی، بنیاد اسمیت ریچاردسن، دولت آلمان و دیگر موسسات و دولت‌ها تامین می‌شود. ظاهراً، این سازمان در مورد اینکه بودجهٔ خود را از دولت آمریکا دریافت می‌کند مورد انتقاد قرار می‌گیرد.

بیانیهٔ ماموریت[ویرایش]

بیانیهٔ ماموریت که از جانب خانهٔ آزادی اظهار شده است:

  • خانه آزادی یک موسسهٔ مستقل می‌باشد که توسعهٔ دموکراسی در سرتاسر جهان را مورد بررسی قرار می‌دهد. آزادی در ساختارهایی ممکن می‌شود که در آنها سیستم سیاسی دمکراتیک وجود داشته باشد تا دولت در مقابل مردم جوابگو باشد و قوانین مستولی شدن، آزادی بیان، آزادی انجمن‌ها، آزادی اعتقادات و باورها و احترام به قوانین اقلیتها و زنان ضمانت گردد.
  • آزادی در نهایت بر استمرار مبارزات زنان و مردان دلیر تحقق می‌یابد. ما رفتار غیر پرخاشگرانه و دمکراتیک را در جوامعی که آزادی به صورتی آشکارا نقض می‌شود را پشتیبانی کرده و در مقام مخالفت با چنین قدرت‌هایی و فشار وارد کردن و به چالش کشیدن چنین دولت‌هایی استوار خواهیم بود تا مادامی که آزادی در سرتاسر جهان برقرار شود.
  • خانه آزادی همچنین بر این امر اصرار می‌ورزد که «تشکیلات گوناگون ما الزام متحد شدن و رهبر قرار دادن آمریکا در تلاش‌های بین‌المللی در امر حقوق بشر و آزادی را الزامی می‌دارد»

تاریخچه[ویرایش]

خانه آزادی توسط وندل ویلکی، النور روزولت، جورج فیلد، دروتی تامسون، هربرت بایارد و دیگران در سال ۱۹۴۱ بنیان گذاشته شد. فلسفهٔ وجودی این سازمان در مقابله با تهدیدات نازی و هیتلر در آن زمان بود اما ماموریت امروزی این سازمان که مدعی آن است، بسط دمکراسی و آزادی در سرتاسر جهان می‌باشد و مبارزه با دیکتاوری‌های آمریکای مرکزی و شیلی، آپارتاید در آقریقای جنوبی، فورنشاندن جنبش پاراگوئه، جنگ شوروی در افغانستان، نسل کشی در بوسنی و رواندا، نقض وحشیانهٔ حقوق بشر در کوبا، برمه، چین، ایران و عراق می‌باشد.
این سازمان از مدافعان حقوق بشر، معتقدان دینی، اتحادیه‌های کارگری، روزنامه نگاران و طرفداران تجارت آزاد پشتیبانی به عمل می‌آورد. اموری که این سازمان در دهه ۱۹۴۰ آنها را پشتیبانی می‌کرد شامل طرح مارشال (نوسازی اوپا بعد از جنگ جهاتی دوم) و تاسیس ناتو می‌شد. در دهه شصت تا هفتاد (میلادی) این سازمان از جنبش حقوق شهروندی آمریکا پشتیبانی کرد و همچنین در این ایام بود که از آندری ساخاروف (منتقد وضع شوروی) و نهضت همبستگی لهستان پشتیبانی کرد. در سال ۱۹۷۹ این سازمان چگونگی انتخابات رودزیا (زیمباوه کنونی) را منعکس کرد که منجر به نتایج خوبی برای آنها شد ولی در انتخابات سال ۱۹۸۰ در زیمباوه موگابه از طریق نفوذ انگلیس به قدرت رسید.
کارهای اخبر این موسسه بیشتر در رایطه با پشتیبانی از قوانین شهروندی در انقلابهای صربستان، اوکراین و قرقیزستان بوده‌است. این سازمان در اردن با تبعیض جنسی علیه زنان مبارزه کرده‌است، در الجزایر با جستجوی عدالت به قربانیان شکنجه کمک کرده‌است، در ازبکستان با نقض وحشیانهٔ حقوق بشر و... به مبارزه برخاسته است.

گزارشها[ویرایش]

کشورهای قرمز «غیر آزاد» کشورهای «زرد» تقریباً آزاد و کشورهای «سبز» کاملاً آزاد
کشورهای آبی «آزاد» کشورهای خاکستری «نیمه آزاد و غیر آزاد»
سیر دمکراسی کشورها تا سال 2005 - ایران بر خط قرمز قرار دارد

از سال ۱۹۷۲ خانهٔ آزادی سالیانه گزارش‌هایی را منتشر می‌کند که حاکی از میزان آزادی و رعایت دمکراسی در سرتاسر جهان و کشورهایی که آزادی و دمکراسی را در منکر می‌شوند، دارد. این معیار گستره‌ای از یک تا هفت را شامل می‌شود که عدد یک نشاندهندهٔ بسیار آزاد و عدد هفت برعکس آن، نشان از حداقل آزادی در آن منطقه یا کشور دارد. کاربرد این گزارشات علاوه بر کاربردهای معمول آن که به عنوان نوعی شاخص آزادی می‌باشند برای امور تحقیقاتی نیز کابرد دارد. به عنوان مثال در گزارش سال ۲۰۰۳ کانادا شمارهٔ یک را به خود اختصاص داد که به خاطر قوانین متمدنانه رعایت حقوق شهروندی و همچنین قوانین سیاسی، که این کشور را در زمره کشورهای «آزاد» قرار داد. اما نیجریه شمارهٔ پنج و چهار را دریافت کرد که این کشور را در گروه «نسبتاً آزاد» به شمار آوردند و در مقابل همهٔ اینها کره شمالی عددهای هفت و هفت را گرفت که این کشور را در گروه کشورهای «غیر آزاد» قرار داد. مشارکت کنندگان در فرایند تحقیقات و رتبه بندی کشورها مشتمل بر بیش از ۲۴ محقق و بررسی گر می‌باشد که نزدیک به دوازده نفر این افراد از بزرگان دانشگاهی می‌باشند. نزدیک به هشت نفر هسته مرکزی تحقیق در نیویورک در کنار شانزده مشاور بیرون از سازمان را تشکیل می‌دهند که اخبار و گزارشات داخلی کشورهای مختلف، بررسی‌های دانشگاهی، سازمان‌های غیر دولتی، باشگاه‌های اندیشه را جمع آوری کرده و برای بررسی، طبقه بندی می‌کنند. گروه کشورهای در حال بررسی نیز به شش گروه تقسیم می‌شوند که شامل:

روش‌های بررسی این سازمان به صورت دوره‌ای نیز توسط کمیتهٔ تجدید نظر بررسی و در آنها تجدید نظر به عمل می‌آید.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Freedom House»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳۱ می ۲۰۱۱).