توگو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۶°۷′ شمالی ۱°۱۳′ شرقی / ۶.۱۱۷° شمالی ۱.۲۱۷° شرقی / 6.117; 1.217

جمهوری توگو
République Togolaise
توگو
پرچم
شعار ملی"کار، آزادی، میهن
سرود ملیدرود بر تو باد، سرزمین نیاکان
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
لومه
۶°۷′ شمالی ۱°۱۳′ شرقی / ۶.۱۱۷° شمالی ۱.۲۱۷° شرقی / 6.117; 1.217
زبان رسمی زبان فرانسوی
نوع حکومت جمهوری
نام حاکمان 
رئیس جمهور
نخست وزیر

فاوره گناسینگبه
گیلبرت هونگبو 
موارد منجر به تشکیل
از فرانسه
۲۷ آوزیل ۱۹۶۰
مساحت
 -  مساحت ۵۶٬۷۸۵کیلومتر مربع (۱۲۵ام)
 -  آب‌ها (٪) ۴.۲
جمعیت
 -  سرشماری ۶,۳۰۰٬۰۰۰ 
(۱۰۰ام)
 -  تراکم جمعیت ۱۰۸‎/km۲‏ (۹۳ام)
واحد پول فرانک سی اف ای (XOF)
منطقه زمانی GMT (ساعت جهانی+0)
دامنه اینترنتی .tg
پیش‌شماره تلفنی +۲۲۸

توگو کشوری است در غرب آفریقا. نام رسمی آن جمهوری توگو (به فرانسوی: République Togolaise) است و یکی از کوچک‌ترین کشورهای آفریقا به‌شمار می‌آید.

جمعیت این کشور ۷ میلیون نفر و پایتخت آن شهر لومه است. زبان رسمی این کشور فرانسوی و واحد پول آن فرانک سی‌اف‌ای نام دارد. در کنار فرانسوی زبان‌های بومی رایج عبارتند از زبان‌های گبه، زبان کوتوکولی، و کابیه. توگو در سال ۱۹۶۰ از فرانسه استقلال یافت.[۱]

۵۱ درصد از مردم توگو به اعتقادات بومی آفریقا باور دارند، ۲۹ درصد از جمعیت کشور مسیحی و ۲۰ درصد نیز مسلمان هستند.[۲]

توگو از سوی غرب با غنا، از سوی شرق با بنین و از سوی شمال با بورکینا فاسو هم‌مرز است. در جنوب، توگو ساحل کم‌مسافتی در کنار خلیج گینه دارد. توگو آب‌وهوایی گرمسیری دارد و اقتصاد آن وابستگی زیادی به کشاورزی دارد.

تاریخ[ویرایش]

مردم ولتائی[۳] و کوآ[۴] اولین ساکنان منطقهٔ توگوی فعلی بودند، سپس قبایل اوه[۵] در قرن ۱۴ و آنه[۶] در قرن ۱۸ میلادی در این منطقه سکنی گزیدند. در قرن ۱۸ میلادی دانمارک ادعای مالکیت این سرزمین را مطرح نمود ولی در سال ۱۸۸۴ این منطقه تحت عنوان توگولند[۷] به عنوان مستعمرهٔ آلمان درآمد. پس از جنگ جهانی اول و شکست آلمان‌ها، توگو دو تکه شد و با نظارت اتحادیهٔ ملل تحت قیومیت فرانسه و بریتانیا درآمد. قسمت بریتانیایی توگو[۸] به غنا الصاق گردید و قسمت فرانسوی آن[۹] در ۲۷ آوریل ۱۹۶۰ با عنوان کشور مستقل توگو از فرانسه اعلام استقلال کرد.

سیاست[ویرایش]

سیلوانوس اولیمپیو (نفر سمت چپ)

اولین رئیس جمهوری توگو پس از استقلال که به شیوهٔ دموکراتیک انتخاب شد، سیلوانوس اولیمپیو[۱۰] نام داشت، حکومت اولیمپیوس در سال ۱۹۶۳ سرنگون شد، پس از آن اولیمپیوس که تحت تعقیب قانونی قرار داشت در حالی که سعی داشت از راه دیوار به سفارت آمریکا در لومه پناه ببرد به ضرب گلولهٔ یکی از افسران ارتش به نام اتین ایادیما[۱۱] کشته شد.

پس از او نیکولاس گرونیتزکی[۱۲] به عنوان رئیس جمهور توگو انتخاب شد. حکومت گرونیتزکی نیز سرنوشتی مشابه اولیمپیوس داشت، در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۷ طی یک کودتای بدون خونریزی توسط قاتل رئیس جمهور پیشین، سرهنگ اتینه ایادما که اکنون ژنرال گناسینگبی ایادیما[۱۳] نام گرفته بود، به وقوع پیوست و حکومت گرونیتزکی ساقط شد.

پس از آن یک کمیسیون آشتی ملی در کشور برقرار شد، ولی در ماه آوریل ایامدا با انحلال این کمیسیون، به صورت دیکتاتور گونه‌ای خود را رئیس جمهور نامید. او با به حالت تعلیق در آوردن قانون اساسی فعالیت همهٔ احزاب را نیز ممنوع اعلام کرد و تنها عقاید شخصی و مکتب فکری خود را پیرامون حیطهٔ کاری و مسئولیت ریاست جمهوری اش قرار می‌داد. تحت فشار غرب ایادما در سال ۱۹۹۳ مجبور شد فعالیت احزاب سیاسی را قانونی اعلام کند. در اوت ۱۹۹۳ اولین انتخابات ریاست جمهوری به صورت چند جزبی در توگو بر‌گزار شد که باز هم ایادما با کسب بیش از ۹۶ % آرا رئیس جمهور توگو باقی‌ماند، تقلبات گسترده در این انتخابات نیز کانون توجه محافل داخلی و خارجی قرار گرفت، ایادما ۵ سال بعد در سال ۱۹۹۸ نیز مجدداً رئیس جمهور توگو شد. سرانجام ایادما پس از ۳۸ سال دیکتاتوری در توگو، در اوایل فوریهٔ سال ۲۰۰۵ میلادی درگذشت تا در میان کشورهای آفریقایی دارای بیشترین عمر سیاسی یک سیاست‌مدار را به خود اختصاص داده باشد.

پس از او پسرش، فاوره گناسینگبه[۱۴] با برقراری یک دولت نظامی دیکتاتوری پدر را ادامه داد. گناسینگبه رسماً کار خود را در ۷ فوریه ۳۸ در حالی کار خود را به عنوان رئیس جمهور توگو آغاز کرد که شروع کارش به علت عدم برگزاری انتخابات و عدم منتخب بودن وی با محکومیت‌های بین‌المللی همراه بود. سرانجام گناسینگبه پذیرفت در ۲۴ آوریل انتخابات ریاست جمهوری بر‌گزار کند، در انتخابات ریاست جمهوری ۲۴ آوریل، گناسینگبه با کسب ۶۰ % آرا، رقیبش امانوئل آکیتانی باب[۱۵] از حزب اپوزیسیون که تنها ۳۸ % آرا را کسب کرد پشت سر گذاشت و در 4 مه ۳۸ رسماً به عنوان رئیس جمهور توگو انتخاب شد. در ماه ژوئن رئیس جمهور، یکی از رهبران مخالفان، ادم کوجو[۱۶] به به سمت نخست وزیر توگو منصوب کرد.

در آگوست ۲۰۰۶ دولت و شش حزب سیاسی با انعقاد پیمانی با ایجاد یک دولت انتقالی موافقت کردند که شامل احزاب مخالف نیز می‌شود. یاووی آگبوییبو[۱۷] در سپتامبر ۲۰۰۶ به عنوان نخست وزیر جدید توگو معرفی شد. در انتخابات پارلمانی که در اکتبر ۲۰۰۷ در توگو بر‌گزار شد، حزب وابسته به رئیس جمهور (RPT) موفق شد ۴۹ کرسی از ۸۱ کرسی پارلمان توگو را بدست آورده و پیروز انتخابات شود. ظرف ۲۰ سال گذشته این اولین باری بود که احزاب اپوزیسیون نیز حق شرکت در انتخابات پارلمانی را داشتند. آگبوییبو در نوامبر ۲۰۰۷ از سمت خود استعفا داد، رئیس جمهور نیز «کوملان مالی»[۱۸] را در ۳ دسامبر ۲۰۰۷ به سمت نخست وزیر توگو برگزید.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

استان ساوان، توگو استان پلاتو، توگو استان کارا استان سانترال، توگو استان ماریتیمA clickable map of Togo exhibiting its five regions.
دربارهٔ این تصویر


توگو ۵ منطقه دارد که به نوبه خود به ۳۰ استان و یک بخشداری تقسیم شده‌اند. منطقه‌های توگو از شمال به جنوب عبارتند از ساوان، کارا، سنترال، پلاتو، و ماریتیم.

نام این مناطق ویژگی‌های جغرافیایی آن‌ها را نشان می‌دهد چنان‌که ساوان به معنی علفزار، سنترال به معنی مرکزی، پلاتو به معنی فلات، و ماریتیم به معنای دریایی است.

جغرافیا[ویرایش]

نقشه توگو

پایتخت توگو، شهر لومه[۱۹] با ۷۵۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد. مساحت توگو ۵۶،۷۸۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۶،۳۰۰٬۰۰۰ نفر است.

از مهمترین شهرهای توگو می‌توان به، سوکوده ۸۵٬۰۰۰ نفر، کپالیمه ۷۵٬۰۰۰ نفر، آتاکپامه ۶۵٬۰۰۰ نفر و کارا ۵۰٬۰۰۰ نفر اشاره کرد.

توگو دارای آب و هوایی گرمسیری و استوایی می‌باشد، گرم و مرطوب در جنوب و نیمه خشک و ساوان در شمال. با وجود وسعت کم، توگو دارای پوشش گیاهی و ۶ ناحیهٔ جغرافیایی متفاوت می‌باشد، از جنگل‌های گرمسیری گرفته تا ساوان.

رود مونو[۲۰] از سمت شرق (بنین) وارد توگو شده و پس از طی مسافتی در توگو به خلیج بنین می‌ریزد. بلندترین نقطهٔ توگو، قلهٔ مونت آگو[۲۱] با ۹۸۶ متر ارتفاع می‌باشد که در جنوب این کشور قرار دارد.

مردم[ویرایش]

Danseuses-Adossa.JPG

نژاد 99 % توگویی‌ها، آفریقایی (مهمترین آنها قبایل اوه، مینا و کابره می‌باشند)، کمتر از ۱ % نیز اروپاییان و سوری و لبنانی می‌باشند،

همچنین دین ۲۹ % مردم توگو، مسیحی، ۲۰ % مسلمان و بیش از ۵۱ % نیز پیرو آیین‌های بومی و سنتی هستند. زبان رسمی در توگو، فرانسوی می‌باشد، همچنین زبانهای بومی مانند اوه، مینا در جنوب، کابیه و داگومبا نیز در شمال کشور رایج است.

اقتصاد[ویرایش]

واحد پول توگو، فرانک سی اف آ با واحد جزء (سانتیم) نام دارد.

از مهمترین صادرات توگو می‌توان به صادرات مجدد، پنبه، فسفات، قهوه و کاکائو اشاره کرد. توگو از اعضای کشورهای اتحادیهٔ آفریقا می‌باشد.

پانویس[ویرایش]

  1. CIA Factbook، بازدید: آوریل ۲۰۱۳.
  2. CIA Factbook، بازدید: آوریل ۲۰۱۳.
  3. Voltaic
  4. Kwa
  5. Ewe
  6. Ane
  7. Togoland
  8. British Togo
  9. French Togo
  10. Sylvano Olympius
  11. Etienne Eyadéma
  12. Nicolas Grunitzky
  13. Gen. Gnassingbe Eyadéma
  14. Faure Gnassingbe
  15. Emmanuel Akitani Bob
  16. Edem Kadjo
  17. Yawovi Agboyibo
  18. Komlan Mally
  19. Lome
  20. Mono River
  21. Mount Agou

منابع[ویرایش]