غلامعلی بایندر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
غلامعلی بایندر
غلامعلی بایندر.jpg
محل تولد تهران
تاریخ تولد ۲۳ آذر ۱۲۷۷
درجه 15-IIN-Daryaban.png دریابان (پس از مرگ)
فرماندهی فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
والدین علی‌اکبر بایندر

دریابان غلامعلی بایندر (۲۳ آذر ۱۲۷۷ تهران - ۳ شهریور ۱۳۲۰ خرمشهر) فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی ایران بود، که در جریان درگیری‌های میان قوای ایران و انگلستان در جنگ جهانی دوم در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۲۰ کشته شد.[۱]

تبار[ویرایش]

غلامعلی بایندر فرزند دوم علی‌اکبر بایندر که سال ۱۲۷۷خورشیدی در تهران متولد گردید. پدرش‌ علی‌اکبر بایندر ملقب‌ به‌ دبیر دربار از سران‌ طایفه بایندر بیجارگروس بود. جد غلامعلی بایندر (لطفعلی‌خان‌) چهار پسر داشت‌، علی‌اشرف‌ خان‌ معروف‌ به‌ امیرمعزز، علی‌اکبر خان‌، قاسم‌سلطان‌ و فتحعلی‌خان‌، علی‌اکبر بایندر هم صاحب چهار پسر به نام‌های غلامعلی، غلام‌حسین‌، نصرالله‌ و یدالله بود. [۲]

تحصیلات[ویرایش]

وی تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه دارالفنون به پایان رسانده و سال ۱۲۹۹ از مدرسه نظام مشیرالدوله با درجه ستوان‌دومی فارغ‌التحصیل شد. غلامعلی بایندر در مدرسهٔ نظام مشیرالدوله، در دانشکدهٔ توپخانهٔ پواتیه و فونتن بلو و دانشگاه جنگ پاریس و نیروی دریائی ایتالیا تحصیلات نظامی را به پایان رساند.

افتخارات[ویرایش]

وی در ۱۳۰۱ در جنگ با اسماعیل آقا سیمیتقو مشارکت نمود و به خاطر رشادت و فداکاری در نبرد شکریازی، نشان ذوالفقار که عالیترین نشان نظامی ایران بود را دریافت کرد.
وی از سال ۱۳۱۰ فرماندهٔ نیروی دریائی شاهنشاهی ایران شد.

اظهارات بایندر در جزیرهٔ تنب بزرگ[ویرایش]

به دنبال شکست مذاکرات ایران و انگلیس دربارهٔ بازپس‌گیری جزایر سه‌گانهٔ ایران، مقامات دولتی و نظامی ایران در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ میلادی از جزایر تنب دیدار کردند. دراین بازدیدها دریادار «بایندر» فرماندهِ وقت نیروی دریایی ارتش ایران پس از گفتگو با ساکنان جزیره به مقامات نظامی بریتانیا اظهار داشت که جزیره‌های تنب و ابوموسی، بخشی از سرزمین ایران است.[۳]

غائلهٔ شهریور ۱۳۲۰[ویرایش]

در این روز، دریادار غلامعلی بایندر فرمانده نیروی دریایی جنوب، در بازگشت از آبادان با گلوله‌های ناو انگلیسی روبرو شد. ناوچه‌های غافلگیرشده غرق شدند. گروهی از افسران و ناوی‌ها کشته شدند.

دریادار بایندر، همراه با سروان مکری‌نژاد، برای چاره‌اندیشی و آماده‌باش به ستاد نیروی دریایی جنوب، به سوی خرمشهر به راه افتادند ولی پیش از آن که به خرمشهر برسند، با آتش ناگهانی مسلسل‌های انگلیسی از پای درآمدند.

پس از مرگ درجهٔ او به دریابانی ارتقا یافت و یکی از ناوشکن‌های نیروی دریایی به یاد او نام‌گذاری شده است.[۴]

کتاب[ویرایش]

وی دارای آثار متعددی از جمله کتابی به نام خلیج فارس می‌باشد.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

سید علی حق‌شناس، سیاست خارجی امارات و تنش‌های مرزی با همسایگان، بخش پنجم، روزنامه اطلاعات،</ref>۲۵/۵/۱۳۸۹