نیروی دریایی ایتالیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نیروی دریایی ایتالیا (Marina Militare)
CoA Marina Militare Italiana.svg
نشان ملی نیروهای دریایی ایتالیا
کنش ۱۹۴۶ تاکنون (در۱۷۱۳ Regia Marina نام داشت)
کشور  ایتالیا
رسته نیروی دریایی
اندازه ۳۵٬۲۰۰ کارمند
۷۲ کشتی (بدون کمکی ها)
۸۰ پرنده
شعار (به ایتالیایی: Patria e Onore)

"کشور و سربلندی"

سالگرد ۱۰ جون : غرق شدن کشتی جنگی اتریشی-مجارستانی SMS Szent István به دست لوئیجی ریزو
فرماندهان
رئیس ستاد نیروی دریایی دریاسالار لوئیجی بینلی مانتلی
معاون رئیس ستاد نیروی دریایی دریاسالار مائوریزیو جمینانی
نشان
نشان های دایره ای نیروی هوایی و هوادریا LV Italian Air Force roundel.svg Roundel of Italy (Naval Aviation).svg
نشان نیروی دریایی Naval Ensign of Italy.svg
پرچم کوچک Naval Jack of Italy.svg

نیروی دریایی ایتالیا (Marina Militare) نیروی دریایی کشور جمهوری ایتالیا می باشد، این نیرو یکی از چهار شاخه نیروی های مسلح ایتالیا است و در سال ۱۹۴۶ از جامانده های رجیا مارینا (نیروی دریایی سلطنتی) (به ایتالیایی: Regia Marina) پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفته است.

تاریخچه[ویرایش]

پیش و در درازای جنگ جهانی دوم
نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ پس از اعلام پادشاهی ایتالیا پایه گذاری شد، نیروی دریایی ایتالیا نام کنونی خود را پس از سلطنت ایتالیایی که در پی یک همه پرسی در تاریخ ۲ جون ۱۹۴۶ برچیده شد، بدست آورد.
پس از جنگ جهانی دوم
در پایان درگیری پنج ساله ایتالیا در جنگ جهانی دوم، ایتالیا یک کشور ویران شده بود، پس از پایان درگیری ها، نیروی دریایی سلطنتی که هنگام آغاز جنگ جهانی با ترکیبی از نبرد مدرن و کشتی های جنگی جدید چهارمین نیروی دریایی بزرگ در جهان بود، روند بازسازی جامع و بلندمدتی را آغاز نمود. این مهمترین همکاری های جنگی پس از امضای پیمان ترک جنگ (صلح موقت) با نیروهای متفقین در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ و و پیمان همکاری پس از آن در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳ ، نیروی دریایی سلطنتی را در شرایط ضعیفی با زیرساخت ها و پایگاه های بی استفاده و بنادر مین گذاری شده یا مسدود شده به وسیله کشتی های غرق شده قرار داده بود، هرچند تعداد بزرگی از واحدهای نیروی دریایی هرچند با بازدهی کم از جنگ به جا مانده بودند که این ناشی از نبرد و عمر بالای شناور ها بود. شناور های به جا مانده عبارت بودن از:

  • ۸ کشتی جنگی
  • ۱۰ رزمناور
  • ۱۰ ناوشکن
  • ۲۰ ناوچه
  • ۲۰ رزمناو (رزمناوی که یک ردیف توپ دارد)
  • ۵۰ واحد گشت ساحلی سریع
  • ۵۰ کشتی مین روب
  • ۱۹ شناور عملیاتی آبی خاکی
  • ۵ کشتی آموزشی
  • ۱ کشتی پشتیبانی و هواپیمابر
  • واحدهای زیردریایی گوناگون

پیمان سازش
پیمان سازش با ایتالیا که در ۱۰ اکتبر ۱۹۴۷ بین قدرت های پیروز جنگ جهانی دوم و ایتالیا در پاریس به امضا رسید برای نیروی دریایی سلطنتی سنگین بود، جدای از تباهی های مادی و ارضی چارچوب های زیر نیز بر ایتالیا تحمیل شد:

  • ممنوعیت داشتن، ساختن و آزمایش سلاح های اتمی، موشک های خود رانشی یا پرتاب کننده های آن ها و ...
  • ممنوعیت داشتن کشتی های جنگی، ناوهای هواپیمابر، زیردریایی ها و شناورهای آبی خاکی جنگی
  • ممنوعیت وجود تاسیسات نظامی عملیاتی در جزیره های پانتلریا، پیانوسا و در مجمع الجزایر پلاجیه آیلندز.

پیمان سازش همچنین به ایتالیا دستور داد تا شناورهای زیر را به نام غرامت جنگی در دسترس کشورهای پیروز جنگ، ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیای بزرگ، فرانسه، یونان، یوگوسلاوی و آلبانی قرار دهد:

  • ۳ کشتی: جولیو سزار، ایتالیا، ویتوریو ونتو
  • ۵ رزمناو: Emanuele Filiberto Duca d'Aosta، Attilio Regolo، Scipione Africano، Eugenio di Savoia، Eritrea
  • ۷ ناوشکن: ۵ ناوشکن از گونه سولداتی (Soladti)، آگوستو ریبوتی و آلفردو اوریانی
  • ۶ کشتی مین روب: مانند فورچیوناله و آلیسئو
  • ۸ زیردریایی: ۳ تا از گونه "Acciaio"
  • ۱ کشتی آموزشی: کریستوفو کلمبو

در نتیجه این جابه جایی، کشتی های جنگی آینده نباید وزنی بیش از ۶۷٬۵۰۰ تن می داشتند در حالی که کارکنان می بایست ۲۵٬۰۰۰ نفر باشند.
پیوستن به ناتو
دگرگونی های بزرگ در وضعیت سیاسی بین‌المللی که به توسعه جنگ سرد منجر شد، پادشاهی متحد بریتانیا و ایالات متحده را متقاعد ساخت تا روند جابه جایی و دریافت کشتی های جنگی ایتالیا به نام غرامت جنگی را ادامه ندهند، برخی از آن ها پیش از این بین سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۱ در شهر لا اسپتزیا بی مصرف شده بودند مانند کشتی بادبانی جابه جاکننده هواپیما به نام آکویلا. با این حال اتحاد جماهیر شوروی خواستار واگذاری کشتی جنگی جولیو سزار و دیگر واحدهای معین شده نیروی دریایی برای جابه جایی بود. رزمناوهای "آتیلیو رگولو" و "اسکیپیونه آفریکانه" رزمناوهای فرانسوی "Chateaurenault" و "Guichen" شدند در حالی که رزمناو "Eugenio di Savoia" رزمناو یونانی "Helli" شد. پس از پایان این جابه جایی ها تنها بخش کوچکی از کشتی ها برای بکارگیری در نیروی دریایی به جا ماندند.
همزمان با توجه غرب به اتحاد جماهیر شوروی و دریای مدیترانه آب های ایتالیا به مرکز رویارویی دو قدرت بزرگ تبدیل شد و به لطف موقعیت استراتژیک ایتالیا به اهمیت روند ظهور دوباره نیروی دریایی ایتالیا کمک کرد.
با برگزاری انتخابات تازه پادشاهی ایتالیا به جمهوری دگرگون شد و نیروی دریایی سلطنتی نام Marina Militare (نیروی دریایی) را به خود گرفت. همزمان با طرح مارشال بازسازی ایتالیا نیز آغاز شد، اروپا به سرعت در حال وارد شدن به دو جناح جغرافیایی هم ستیزانه بود. ایتالیا گفتگوهایی را برای در نظرداشتن تضمین آرامش بسنده خود با ایالات متحده آغاز نمود. حکومت در واشنگتن خواست تا تاسیساتش در شبه جزیره ایتالیا را نگه دارد و با شامل کردن ایتالیا در برنامه کمک به دفاع دوسویه (MDAP) ممنوعیت های پس از پیمان سازش را کم کند.
در ۴ آوریل ۱۹۴۹، ایتالیا به سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) پیوست و در راستای کمک فعالانه نیروی دریایی در سازمان با خواست همه کشورهای غربی ممنوعیت های پیمان آشتی در پایان سال ۱۹۵۱ به طور قطع برچیده شد. با این حال این کشور همچنان از حق داشتن ناو هواپیمابر تا سال ۱۹۸۹ بی بهره بود. در ناتو، نیروی دریایی ایتالیا کنترل دریای آدریاتیک و تنگه اوترانتو و به همچنین دفاع از مسیرهای نیروی دریایی در دریای تیرنی را به دست گرفت. برای اطمینان از این وظایف یک"Studio sul potenziamento della Marina italiana in relazione al Patto Atlantico" ( مطالعه در مورد توسعه نیروی دریایی ایتالیا با ارجاع به پیمان آتلانتیک) بر‌گزار شد گه درباره ساختارها و روش های توسعه نیروی دریایی ایتالیا پژوهش نمود.
این وضعیت نیازمند یک تلاش بزرگ اقتصادی برای بازسازی و دگرگونی ناوگان بود. به همچنین نیازمند کمک های ایالات متحده برای رسیدن به استاندارهای مورد نیاز بود. با توجه به فشارهای اقتصادی در ایتالیا به دلیل بازسازی پس از جنگ و تحمیل موانع سیاسی برای جلوگیری از توسعه نیروی دریایی ایتالیا به دست برخی فرمانروایان اروپایی که از دیدن اینکه توانایی نیروی دریایی ایتالیا مانند نیروهای دریایی غرب شود نگران بودند، روند بازسازی و دگرگونی ناوگان را کند نمود.

نشان[ویرایش]

نشان نیروی دریایی ایتالیا، از پرچم ملی سه رنگ به همراه نشان ملی نیروی دریایی پاگرفته است. چهار بخش نشان ملی نیروی دریایی به چهار تالاسوکراسی (به انگلیسی: Thalassocracy) (واژه ای برگرفته از زبان یونانی به معنای حاکمان دریا که به کشوری با عرصه عمدتاً دریایی اشاره می کند) یا جمهوریت دریا (به انگلیسی: Maritime Republics)،(به ایتالیایی: Repubbliche Marinare) (تعدادی شهر یا استان رونق گرفته ایتالیا و دالماسی در قرون وسطی) اشاره می کند:

  • یک چهارم نخست: پس زمینه قرمز، یک شیر بالدار طلایی (شیر سین مارک) که شمشیری را دردست دارد (جمهوری ونیز)
  • یک چهارم دوم: پس زمینه سفید، صلیب قرمز (جمهوری جنوا)
  • یک چهارم سوم: پس زمینه آبی، صلیب سفید (جمهوری آمالفی)
  • یک چهارم چهارم: پس زمینه قرمز، صلیب سفید (جمهوری پیزا)

سپر نشان یک تاج طلایی دارد، که شناورهای نظامی را از شناورهای بازرگانی تمایز می دهد. این تاج (به ایتالیایی: corona rostrata) در سال ۱۹۳۹ به دست دریاسالار دومینیکو کاوانری ( Domenico Cavagnari) برای این که نشان دهد سرآغاز نیروی دریایی به ایتالیای در زمان رومیان بازمی گردد به فرمانروایی پیشنهاد شد. دریاسالار کاوانری در پیشنهاد خود نوشت: "به منظور یادآوری منشا مشترک [نیروی دریایی] با دریانوردی رومی، نشان تاج و تخت در بالای نشان نیروی دریایی قرار می گیرد، نشان افتخار و شجاعت مجلس سنای روم به رهبران پیروز نیروی دریایی تعلق می گیرد، فاتحان سرزمین ها و شهرها در سراسر دریاها".
تفاوت بیشتر شیر سینت مارک بود، نماد جمهوری ونیز، که انجیل را در پنجه خود نگه نداشته بود، (در نشان غیرنظامی شیر سینت مارک کتاب با عبارت "Pax tibi Marce, evangelista meus" به معنی "صلح با شما مارک، کشیش من" باز است) و به جای آن شمشیری در درست دارد: یک چنین تصویری با تصویرگری سنتی در تاریخ ونیزی مطابقت دارد، که در آن کتاب در زمان آشتی باز شنان داده شده و در زمان جنگ بسته است.

نیروی دریایی ایتالیای امروزی[ویرایش]

ناوهواپیمابر جدید کاوور

همزمان با سال ۲۰۰۸، نیروی دریایی ایتالیا قدرتی برابر با ۳۵٬۲۰۰ کارمند فعال، ۷۲ کشتی (بدون کشتی های کمکی) و نزدیک به ۸۰ هواپیما داشت. مجموع قدرت جابه جای نیروی دریایی نزدیک به ۲۹۵٬۰۰۰ تن می شد.[۱]
کشتی ها
نیروی دریایی امروز ایتالیا یک نیروی به روز و مدرن با کشتی های در هر گونه ای می باشد، ناوگان در روند تکاملی پیوسته است، نیروی دریایی ایتالیا اکنون خود را با یک ناو هواپیمابر بزرگ تر (ناوهواپیمابر کاوور)، ناوشکن های تازه، زیردریایی ها و ناوچه های همه کاره تجهیز کرده است، امروزه نیروی دریایی ایتالیا که یکی از اعضای پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) است، بسیاری از عملیات های ائتلاف حافظ صلح را در دست گرفته است. نیروی دریایی ایتالیا از رژیم سن مارکو پشتیبانی می کند که به عنوان تفنگداران دریایی در نیروی دریایی ایتالیا خدمت می کنند.
هواپیما ها
اطلاعات جدول زیر از نهاد فرامرزی مطالعات راهبردی برگرفته شده است. کامل و درست در سال ۲۰۱۰ میلادی۰

هواپیما سازنده نقش گونه تعداد (هواپیماهای درحال کار) بیشتر
هواپیمای بال-ایستا
بوئینگ اِی وی-۸بی هریر ۲  ایالات متحده آمریکا
 بریتانیا
جنگنده زمینی AV-8B ۱۴ از روی یک ناو هواپیمابر پرواز می کنند.
هواپیمای آموزشی TAV-8B ۲
پیاجیو پی.۱۸۰ اوانتی  ایتالیا ترابری بارکش/هواپیمای دیدبانی P.180 ۳
بالگردها
آگوستا-بل ۲۱۲  ایتالیا بالگرد جنگاور ضدزمینی و زیردریایی AB-212ASW ۴۸
بالگرد پشتیبانی آبی خاکی AB-212NLA
آگوستا سیکور اسکای اِی اس اچ-۳دی سی کینگ  ایتالیا بالگرد جنگاور ضدزمینی و زیردریایی ASH-3DASW ۸
پشتیبانی آبی خاکی بالگرد ASH-3DNLA ۸
آگوستا وستلند ای اچ101  ایتالیا بالگرد جنگاور ضدزمینی و زیردریایی 110-ASW ۸
بالگرد پشتیبانی آبی خاکی 410-ASH ۴
بالگرد ترابری تاکتیکی 413-TTH ۴
هشدار زودهنگام هوابرد 112-AEW ۴
ان اچ اینداستریز ان اچ۹۰  ایتالیا بالگرد جنگاور ضدزمینی و زیردریایی ان‌اچ-۹۰ ۱ (۴۵)
بالگرد ترابری تاکتیکی NH90 TTH ۰ (۱۰)

پانویس[ویرایش]