علوم مهندسی
علوم مهندسی یا فیزیک مهندسی رشتهای بینرشتهایست که هدف آن توسعهٔ پایههای نظری برای تحلیل پدیدههای علمی و کاربردهای مهندسی آنها، آیندهپژوهی در فناوری، و انتقال فناوریهای نو به صنعت است.
ایدهآل این رشته آن است که دانشجویان ویژگیهای مثبت یک مهندس و یک دانشمند را توأمان بدست آورند. یک کارشناس علوم مهندسی باید بتواند مانند دانشمندان کنجکاوی، تفکر عمیق و انتقادی و قدرت مشاهده را جهت اکتشافات جدید مورد استفاده قرار دهد و مانند مهندسان خلاقیت، قابلیتهای فنی و مهارتهای حل مسئله را جهت پیشرفت جامعه بهکار برد.
این رشته در ایران نیز از سال ۱۳۸۷ در دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران در مقطع کارشناسی راهاندازی شدهاست. پس از آن نیز دانشگاههای سلمان فارسی کازرون و صنعتی سیرجان این رشته را دایر کردند.
محتویات |
گرایش ها [ویرایش]
علوم مهندسی محاسباتی [ویرایش]
این برنامهٔ بینرشتهای اهمیت رشد محاسبات را برای حل مسائل علمی پیچیده و مسائل مهندسی مشخص میکند. طراحی این دوره بر اساس این دیدگاه انجام شدهاست که در صورت ترکیب مدلهای ریاضی و مشاهدات تجربی با محاسبات علمی، مهندسین میتوانند مسائلی را که به نظر غیر قابل حل میرسند، حل کنند.
در این گرایش، تمرکز بر پرورش مهارتهای مورد نیاز برای مدلسازی، شبیهسازی و حل مسائل پیچیدهاست.
ریاضی مهندسی [ویرایش]
این برنامه بینرشتهای با هدف فراهمآوردن فرصتی برای پرداختن به مطالعهٔ ریاضیات محض و کاربردی بهعنوان مؤلفههای اصلی مهندسی مدرن طراحی شدهاست. با ترکیب درسهایی از ریاضیات محض، ریاضیات کاربردی، آمار، فیزیک و مهندسی، دانشجو میتواند برنامهای را دنبال کند که نظری یا کاربردی یا هر دو باشد.
فیزیک مهندسی [ویرایش]
این برنامۀ فیزیک کلاسیک و مدرن، شیمی و ریاضیات را با کاربردهای مهندسی در هم میتند. توانمندی اصلی این برنامه انعطافپذیری آن است. پایهٔ قوی در فیزیک و ریاضیات با انتخاب درسهای اختیاری مهندسی دانشجو را برای حل مسائل کاربردی آماده میکند.
علوم مهندسی زیست محیطی [ویرایش]
علوم مهندسی زیست محیطی، حوزهای چندبرنامهای است که نیازمند همراهی اصول فیزیکی، شیمیایی و زیستشناختی با تجزیه و تحلیل مهندسی برای محافظت محیط زیست و ترمیم آن است. رشتهٔ علوم مهندسی زیست محیطی درسهایی از گروههای گوناگون آموزشی را ترکیب میکند تا برنامهای را که پایهای قوی در علوم و مهندسی دارد، ایجاد کند.[۱]
