برونگرایی و درونگرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

برون‌گرایی و درون‌گرایی (به انگلیسی: Extraversion and introversion)، یک صفت شخصیتی و یک بُعد اصلی (مرکزی) در نظریهٔ شخصیت انسان‌است. این دیدگاهی‌است که توسط کارل یونگ در سال ۱۹۲۰ عمومیت و محبوبیت یافت[۱]؛ هرچند که هردوی درک همگانیِ محبوب شده، و مفهوم مورد استفاده از آن در روان‌شناسی، با منظور اصلی او متفاوت است. در آن به مسئله گرفتن انرژی انسان از دنیای بیرونش می‌پرداخت. بسیاری از افراد درون‌گرایی را همراه به سکوت و خجالت همراه می‌دانند در مقابل آن انسان‌های برونگرا افرادی هستند که اجتماعی و شاد هستند. این نظریه بر این اصل استوار است که درونگراها انرژی خود را از درون خود دریافت می‌کنند (ایده‌ها و مفاهیم را از ذهن) و برون‌گراها انرژی خود را از دنیای بیرون خود و در ارتباط با دیگران.

برون‌گرایی در تمایل به بیرون رفتن، پرحرفی، و رفتار پر انرژی نمایان می‌شود، در حالی که درون‌گرایی بیشتر در رفتار انفرادی و خویشتن‌داری آشکار می‌گردد.[۲] تقریباً همهٔ مدل‌های جامعِ شخصیتی شامل این چند مفهوم در پیکربندی‌های مختلف هستند. مثال‌ها عبارتند از: پنج عامل بزرگ شخصیت، روانشناسی تحلیلی یونگ، مدل سه عاملیِ هانس ایسنک، ۱۶ عامل شخصیت یا پرسش‌نامه ۱۶ عامل شخصیتِ ریموند کاتل، پرسش‌نامه شخصیتی چندمحوری مینه‌سوتا چند، و آزمون شخصیت مایرز–بریگز.

برون‌گرایی و درون‌گرایی هردو معمولاً به عنوان یک زنجیرهٔ پیوستهٔ واحد نگریسته شده‌اند؛ بنابراین، بیشتربودنش در یکی از آن دو مستلزم کاهش در دیگری‌است. کارل یونگ و توسعه‌دهندگان شاخص مایرز بریگز دیدگاه‌های متفاوتی ارائه می‌دهند و باور دارند که همه هر دو گرایش برون‌گرایی و درون‌گرایی را دارند، (و معمولا) یکی از آن دو بر دیگری غالب است. با این حال، به جای تمرکز بر رفتار فردی، یونگ: درون‌گرایی به عنوان «نوع نگرشی که برحسب روش برخورد در جهت‌گیری در زندگی از طریق محتویات ذهنی روانی نمایان می‌شود» (تمرکز بر فعالیت‌های روانی درونی)، و برون‌گرایی: به عنوان «نوع نگرشی که برحسب شدت علاقه بر روی جسم خارجی تعریف می‌شود» (جهان خارج).[۳]

میان گرایی[ویرایش]

امروزه فقط انتهای این دو طیف تعریف نمی شود؛ به این صورت که فرد فقط درون گرا یا فقط برون گرا است؛ چون صفات شخصیتی به صورت یک طیف هستند و خیلی از ما صرفاً درون گرا یا برون گرا نیستیم؛ بلکه جایی بین این دو قرار داریم. در طیف شخصیت و در حد وسط درون گرایی و برون گرایی، یک صفت جالب شخصیتی به نام میان گرایی (Ambivert) وجود دارد. آدام گرنت شروع به مطالعه درباره این پدیده کرد و به حقایق شگفت انگیزی دست یافت. او فهمید که حدود دو سوم از افراد در گروه صرفاً درون گرا یا برون گرا قرار نمی گیرند، بلکه چیزی مابین این دو هستند و میان گرا نام دارند؛ چون هم گرایش های درون گرایانه دارند و هم برون گرایانه و اینکه کدام گرایش را بروز دهند، به موقعیتی که در آن قرار می گیرند بسیار وابسته است. اگر به درون گرایی و برون گرایی به صورت یک طیف نگاه کنیم، میان گرایی جایی بین این دو قرار دارد.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. Jung, C. G. (1921) Psychologische Typen, Rascher Verlag, Zurich – translation H.G. Baynes, 1923.
  2. Thompson, Edmund R. (2008). "Development and Validation of an International English Big-Five Mini-Markers". Personality and Individual Differences. 45 (6): 542–8. doi:10.1016/j.paid.2008.06.013. 
  3. Jung, Carl (1995). Memories, Dreams, Reflections. London: Fontana Press. pp. 414–5. ISBN 0-00-654027-9. 
  4. «آیا شما میان گرا هستید؟ | You Can»(fa-IR)‎. به کوشش You Can. 2018-06-25. بازبینی‌شده در 2018-06-25. 

"Extraversion and introversion." Wikipedia, The Free Encyclopedia. 20 Dec 2007, 17:15 UTC. Wikimedia Foundation, Inc. ۲۰ دسامبر ۲۰۰۷ <http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Extraversion_and_introversion&oldid=179212486>.

پیوند به بیرون[ویرایش]