ناتالی پورتمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
ناتالی پورتمن
Natalie Portman (48470988352) (cropped).jpg
زادروز۹ ژوئن ۱۹۸۱ ‏(۳۸ سال)
اورشلیم، اسرائیل
محل زندگیلس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
تابعیتاسرائیلی
آمریکایی
تحصیلات اسرائیل
دانش‌آموختهٔدانشگاه هاروارد
پیشهبازیگر، فیلم‌ساز
سال‌های فعالیت۱۹۹۴–اکنون
دینیهودیت
آثارفهرست کامل
همسربنجامین میلپید (ا. ۲۰۱۲)
فرزندان۲

امضاFirma de Natalie Portman.svg
صفحه در وبگاه IMDb

ناتالی پورتمن (به انگلیسی: Natalie Portman) (با نام اصلی نِتالی هِرشلاگ؛[الف]زاده ۹ ژوئن ۱۹۸۱) یک بازیگر و فیلم‌ساز با تابعیت دوگانه ایالات متحده و اسرائیل است. او تاکنون جایزه‌های مختلفی از جمله اسکار، بفتا و گلدن گلوب دریافت کرده‌است.

پورتمن در نخستین فیلم بلند سینمایی‌اش، لئون حرفه‌ای (۱۹۹۴) به عنوان یک کودک کینه‌توز قاتل ظاهر شد. در حالی که هنوز در دبیرستان بود، پورتمن در نقش پدمه آمیدالا در جنگ ستارگان اپیزود اول: تهدید شبح (۱۹۹۹) نقش آفرینی کرد که باعث شد در عرصه بین‌المللی شناخته شود. منتقدان بازی پورتمن برای هر جا جز این‌جا (۱۹۹۹) در نقش یک نوجوان با بلوغ زودرس را ستودند. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، پورتمن در دانشگاه هاروارد برای لیسانس روانشناسی تحصیل کرد؛ در حالی که همچنان به فعالیتش در سه‌گانه پیش‌درآمد جنگ ستارگان (۲۰۰۲، ۲۰۰۵) ادامه می‌داد. در سال ۲۰۰۱، پورتمن در تئاتر مرغ دریایی اثر آنتون چخوف نقش‌آفرینی کرد. در سال ۲۰۰۴، پورتمن نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن و برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای بازی در نقش یک استریپر مرموز در درام عاشقانه نزدیک‌تر شد.

حرفه پورتمن با نقش‌آفرینی او به عنوان ایوی هموند در وی مثل وندتا (۲۰۰۶)، آن بولین در دختر دیگر بولین (۲۰۰۸) و یک بالرین که ذهناً شکنجه شده در فیلم وحشت روان‌شناختی قوی سیاه (۲۰۱۰)، که برای آن برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. او در فیلم کمدی عاشقانه بدون تعهد (۲۰۱۱) درخشید و به عنوان جین فاستر در فیلم‌های دنیای سینمایی مارول، ثور (۲۰۱۱) و ثور: دنیای تاریک (۲۰۱۳) ظاهر شد. برای به تصویر کشیدن ژاکلین کندی در فیلم زندگینامه‌ای جکی (۲۰۱۶)، پورتمن برای سومین بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

فیلم‌های کارگردانی شده توسط پورتمن شامل حوا (۲۰۰۸) و قصه عشق و تاریکی (۲۰۱۵) است. او مدافع حقوق حیوانات و محیط زیست است. در سال ۲۰۱۲، پورتمن با بنجامین میلپید ازدواج کرد. او از این ازدواج دو فرزند دارد.

سابقه خانوادگی و تحصیلات[ویرایش]

ناتالی پورتمن در ۹ ژوئن ۱۹۸۱ در اورشلیم متولد شد.[۳] والدین او یهودی هستند.[۴][۵][۶] والدینش برای او نام سنتی عبری، «نِتالی» گذاشتند.[۱] او تنها فرزند شِلی (زادهٔ استیونز)،[۷] یک زن خانه‌دار آمریکایی که هم‌اکنون به عنوان نماینده پورتمن کار می‌کند و آونِر هرشلاگ، یک متخصص باروری و زنان است.[۸] پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، برنیس (زادهٔ هورویتز) و آرتور استیونز[۷] (نام‌خانوادگی او در اصل اِدِلستِین بود)،[۹] از خانواده‌های یهودی بودند که از اتریش و روسیه به ایالات متحده نقل مکان کردند.[۱۰] پدربزرگ و مادربزرگ پدری پورتمن، مانیا (زادهٔ پورتمن) و زویا یهودا هرشلاگ، مهاجران یهودی به اسرائیل بودند.[۱۱][۱۲] زویا در لهستان متولد شد و در سال ۱۹۳۸، الزاماً به فلسطین نقل مکان کرد و سرانجام یک پروفسور اقتصاد شد. او والدین خود را در اردوگاه آشویتس از دست داد.[۱۲] یکی از مادربزرگ‌های پدری پورتمن در رومانی متولد شد و به عنوان جاسوس برای آژانس جاسوسی بریتانیا در زمان جنگ جهانی دوم کار می‌کرد.[۱۳][۱۴]

والدین پورتمن یکدیگر را در یک مرکز دانش‌آموزان یهودی در دانشگاه ایالتی اوهایو ملاقات کردند؛ در آنجا مادر او بلیط فروش بود. زمانی که پدرش به اسرائیل بازگشت. این زوج به نامه‌نگاری با هم ادامه دادند و هنگامی که چند سال بعد مادر ناتالی نیز به اسرائیل رفت، با هم ازدواج کردند. در سال ۱۹۸۴ زمانی که ناتالی سه ساله بود این خانواده به ایالات متحده نقل مکان کردند، جایی که پدر او به تحصیل پزشکی پرداخت.[۱۰] پورتمن که تابعیت دوگانه آمریکا و اسرائیل را دارد،[۱۵] می‌گوید: «هرچند من واقعاً آمریکا را دوست دارم… قلبم در اورشلیم است. آنجا مکانی است که [در آن] احساس می‌کنم در خانه‌ام.»[۱۳] پورتمن و خانواده‌اش برای اولین بار پس از مهاجرت به ایالات متحده در واشینگتن، دی.سی. زندگی می‌کردند، اما در سال ۱۹۸۸ به کنتیکت و در سال ۱۹۹۰ به جریکو، نیویورک در لانگ آیلند رفته[۱۶] و در آنجا زندگی کردند.[۱۷][۱۸] هنگامی که پورتمن در واشینگتن، دی.سی. زندگی می‌کرد به مدرسه روزانه یهودی چارلز ای. اسمیت[E ۱] در راکویل، مریلند رفت.[۱۱] پورتمن هنگامی که در لانگ آیلند زندگی می‌کرد و به مدرسه یهودی روزانه سولومون شِکتِر نیو کانتی[E ۲] در جریکو، نیویورک می‌رفت،[۱۶][۱۹] یادگرفت به زبان عبری صحبت کند.[۱۶][۲۰] در سال ۱۹۹۹، پورتمن از دبیرستان سیوسیت[E ۳] در سیوسیت، لانگ آیلند فارغ‌التحصیل شد.[۲۱][۲۲] او همچنین به یادگیری باله و رقص مدرن در کارگاه رقص تئاتر آمریکا[E ۴] در نیو هاید پارک، نیویورک پرداخت و سپس به مرکز اوزدِن[E ۵] برای هنرهای نمایشی و ابتکاری در وِلسی هیتس، نیویورک (هردو در لانگ آیلند) رفت.[۱۶] به دلیل امتحانات نهایی دبیرستان، پورتمن از حضور در افتتاحیه فیلم جنگ ستارگان قسمت اول: تهدید شبح خودداری کرد.[۲۳]

او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه هاروارد در سال ۲۰۰۳، در جشن فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۱۵، سخنرانی کرد.

پورتمن گفت: «با بچه‌های دیگر متفاوت بودم. من بلندپروازتر بودم. می‌دانستم چه چیزی را دوست دارم و چه می‌خواهم و خیلی سخت کار کردم. من یک بچه خیلی جدی بودم.»[۲۴] به عنوان یک دانش‌آموز، پورتمن دو مقاله تحقیقاتی منتشر کرد که در مجله‌های علمی منتشر شدند. مقاله دبیرستان او در سال ۱۹۹۸، «روشی ساده برای نشان دادن تولید آنزیمی هیدروژن از شکر»، با همکاری دانشمندانی همچون ایان هارلی و جاناتان ودوارد برای جستجوی استعدادهای علمی انتل[E ۶] ارسال شد.[۲۵] در سال ۲۰۰۲، پورتمن هنگام مطالعه روانشناسی در دانشگاه هاروارد به مطالعه در مورد حافظه موسوم به «فعال‌سازی لوب پیشانی در طول بقای شیء: داده‌ها از طیف‌بینی اشعه مادون قرمز نزدیک» همکاری کرد.[۲۶][۲۷]

در سال ۲۰۰۳، پورتمن از دانشگاه هاروارد با مدرک کارشناسی (بی‌ای) در رشته روانشناسی فارغ‌التحصیل شد.[۲۸][۲۹] در سال ۲۰۰۲، او گفت: «من اهمیت نمی‌دهم که [دانشکده] حرفه‌ام را خراب کند.» «من ترجیح می‌دهم یک باهوش باشم تا یک ستاره سینما.»[۳۰][۳۱] در هاروارد، پورتمن دستیار تحقیق الن درشویتس بود.[۳۲][۳۳] پورتمن هنگامی که در هاروارد حضور داشت، ساکن لاول هاوس[E ۷] بود[۳۴] و در پاسخ به مقاله‌ای انتقادی درمورد اقدامات اسرائیل نسبت به فلسطینی‌ها، نامه‌ای به هاروارد کریمسون[E ۸] نوشت.[۳۵]

پورتمن به اسرائیل بازگشت و دوره‌های تحصیلات تکمیلی را در دانشگاه عبری اورشلیم در بهار سال ۲۰۰۴ گذراند.[۳۶] در مارس ۲۰۰۶، به عنوان استاد مهمان در دانشگاه کلمبیا در زمینه تروریسم و ضد تروریسم حضور پیدا کرد، جایی که دربارهٔ فیلمش وی مثل وندتا (۲۰۰۶) صحبت کرد.[۳۷] پورتمن از کودکی به زبان‌های خارجی علاقه داشته‌است و به مطالعه زبان‌های فرانسوی،[۳۸] ژاپنی،[۳۸] آلمانی[۳۹] و عربی پرداخته‌است.[۴۰]

دیدگاه‌های سیاسی[ویرایش]

پورتمن، به عنوان یک اسرائیلی-آمریکایی، به‌طور فزاینده‌ای در مورد دیدگاه‌هایش در مورد دولت اسرائیل به‌ویژه نخست‌وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو سخن می‌گوید. پورتمن از انتخاب دوباره نتانیاهو در سال ۲۰۱۵ انتقاد کرده و اظهار داشته‌است که او «ناامید» شده و اغلب نظرات او را نژادپرستانه می‌داند.[۴۱]

در نوامبر ۲۰۱۷ پورتمن به عنوان برنده جایزه سال ۲۰۱۸ جنسیس (کتاب پیدایش) اعلام شد که شامل یک میلیون دلار آمریکا جایزه نقدی می‌شود.[۴۱][۴۲] این جایزه همه ساله به یهودیانی داده می‌شود که در حوزه کاری خود دستاوردهای مهمی داشته‌اند.[۴۳] در آوریل ۲۰۱۸ پورتمن اعلام کرد به سبب «حوادث اخیر در اسرائیل» و برخورد اسرائیل با فلسطینیان معترض در نواحی مرزی، حضور در رویدادهای عمومی آن کشور موجب ناراحتی او می‌شود و او قصد ندارد در مراسم تحویل این جایزه که برای ماه ژوئن برنامه‌ریزی شده بود شرکت کند.[۴۴] در نتیجه این مراسم لغو شد.[۴۴]

او عضو حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) است.[۴۵]

زندگی شخصی و تصویر رسانه‌ای[ویرایش]

پورتمن با رقصنده و طراح رقص فرانسوی بنجامین میلپید ازدواج کرد و از این ازدواج دو فرزند به نام‌های آلف (زادهٔ ۲۰۱۱)[۴۶][۴۷] و امیلیا (زادهٔ ۲۰۱۷) دارد.[۴۸] این زوج پس از ملاقات یکدیگر در بخش‌هایی از قوی سیاه، در سال ۲۰۰۹ با یکدیگر رابطه برقرار کردند.[۴۹] در ۴ اوت ۲۰۱۲، آن‌ها در یک مراسم یهودی که در بیگ سور، کالیفرنیا برگزار می‌شد، ازدواج کردند.[۵۰][۵۱] این خانواده مدتی در پاریس زندگی می‌کرد، پس از آنکه میلپید مقام کارگردانی رقص با باله اپرای پاریس[E ۹] را پذیرفت و پورتمن ابراز تمایل کرد که شهروند فرانسه شود.[۵۲][۵۳] آن‌ها اکنون در لس آنجلس زندگی می‌کنند.[۵۴]

در سال ۲۰۰۶، پورتمن اظهار داشت که در اسرائیل بیشتر احساس یهودی بودن می‌کند و دوست دارد فرزندانش را یهودی تربیت کند: «اولویت برای من قطعاً این است که من دوست دارم فرزندانم را یهودی تربیت کنم، اما نکته نهایی این است که او کسی باشد که فرد خوبی باشد و شریک زندگی باشد.»[۵۵]

در سال ۲۰۱۰، پورتمن قراردادی را با دیور امضا کرد و در چندین کمپین تبلیغاتی این شرکت حضور یافت.[۵۶] در اکتبر ۲۰۱۲، اداره استاندارد تبلیغات بریتانیا پس از شکایت لورئال،[E ۱۰] تبلیغ دیور را که در آن پورتمن ریمل این شرکت را تبلیغ می‌کرد، ممنوع اعلام کرد. اِی‌اِس‌اِی اعلام کرد که عکس‌های پورتمن «به‌طور گمراه کننده‌ای اثرات احتمالی محصول را اغراق کرده‌است».[۵۷]

آثار و جایزه‌ها[ویرایش]

بر طبق گزارش‌های وبگاه راتن تومیتوز و وبگاه آماری باکس آفیس موجو، پرفروش‌ترین و پرافتخارترین فیلم‌های پورتمن از نظر فروش گیشه و استقبال منتقدان عبارتند از: جنگ ستارگان قسمت اول: تهدید شبح (۱۹۹۹)، جنگ ستارگان قسمت دوم: حمله کلون‌ها (۲۰۰۲)، نزدیک‌تر (۲۰۰۴)، جنگ ستارگان قسمت سوم: انتقام سیت (۲۰۰۵)، وی مثل وندتا (۲۰۰۵)، قوی سیاه (۲۰۱۰)، بدون تعهد (۲۰۱۱)، ثور (۲۰۱۱)، ثور: دنیای تاریک (۲۰۱۳)، جکی (۲۰۱۶) و نابودی (۲۰۱۸).[۵۸][۵۹]

پورتمن به خاطر نقش‌آفرینی‌اش در قوی سیاه برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام و جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد، او همچنین نامزد دریافت جایزه جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای نزدیک‌تر شده‌است. او نامزد دریافت دو جایزه اسکار دیگر: جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای نزدیک‌تر و بهترین بازیگر نقش اول زن برای جکی شد؛ او همچنین نامزد دریافت دو جایزه گلدن گلوب دیگر: بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای هر جا جز این‌جا (۱۹۹۹) و بهترین بازیگر زن فیلم درام برای جکی شده‌است.[۶۰]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. نِتالی هِرشلاگ (به عبری: נטע-לי הרשלג) نام عبری پورتمن بود.[۱] بعد از اینکه در بخش‌هایی از نخستین فیلم بلند سینمایی‌اش ظاهر شد، او نام مادربزرگ پدریش «پورتمن» را به عنوان نام هنری خود برگزید.[۲]

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. Charles E. Smith Jewish Day School
  2. Solomon Schechter Day School of Nassau County
  3. Syosset High School
  4. American Theater Dance Workshop
  5. Usdan Center
  6. Intel Science Talent Search
  7. Lowell House
  8. Harvard Crimson
  9. Paris Opera Ballet
  10. L'Oreal

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Salonim, Nir (February 28, 2011). "ברבורה: כל מה שצריך לדעת על זוכת פרס" [A Swan: All you need to know about Academy Award Winner Natalie Portman]. mako (به Hebrew). Archived from the original on November 9, 2014. Retrieved February 28, 2011.
  2. Collins, Andrew (January 1, 2011). "Natalie Portman: The prodigy comes of age | Andrew Collins". the Guardian. Archived from the original on October 19, 2013. Retrieved November 5, 2012.
  3. Crean, Ellen (July 30, 2004). "A 'Garden State' Of Mind". CBS News. Archived from the original on October 6, 2014. Retrieved October 18, 2007.
  4. Collins, Andrew (January 2, 2011). "Natalie Portman: The prodigy comes of age". The Guardian. Archived from the original on June 12, 2018. Retrieved June 10, 2018.
  5. Gross, Max (July 19, 2007). "Why Jewish guys dig Natalie Portman". Jewish Telegraphic Agency. Archived from the original on June 12, 2018. Retrieved June 10, 2018. Natalie Portman, who played Queen Amidala of the planet Naboo, was born in Jerusalem to an Israeli father and American Jewish mother.
  6. "Natalie Portman names son Alef". Evening Standard. July 7, 2011. Archived from the original on June 12, 2018. Retrieved June 10, 2018.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ "Bernice (Hurwitz) Stevens Obituary". The Cincinnati Enquirer via Legacy.com. October 12, 2014. Archived from the original on May 3, 2015. Retrieved November 23, 2014.
  8. Pringle, Gill (February 29, 2008). "Natalie Portman — more than a woman". The Independent. UK. Archived from the original on October 6, 2014. Retrieved March 8, 2011.
  9. Bloom, Nate (February 24, 2011). "Jewz in the Newz: The Oscars, Part II". The American Israelite. Archived from the original on January 1, 2013. Retrieved March 10, 2011.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ Dickerson, p. 22.
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ Dr. Rafael Medoff. "Natalie Portman". Great Lives from History: Jewish Americans (PDF). Ipswich, Massachusetts: Salem Press. p. 900. ISBN 978-1-58765-741-2. Archived from the original (PDF) on August 24, 2014. Retrieved July 4, 2015.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Who's who in Israel and in the work for Israel abroad. Bronfman & Cohen Publications. 1978. Retrieved November 20, 2013.
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Heath, Chris (June 20, 2002). "The Private Life of Natalie Portman". Rolling Stone (898). Archived from the original on December 2, 2014. Retrieved July 4, 2015.
  14. Ethan White. "Natalie Portman-The Shy Superstar". Scholastic Corporation. Archived from the original on September 10, 2011. Retrieved December 30, 2010.
  15. Pfefferman, Naomi (April 14, 2002). "'Star Wars' actress helps defend Israel". Jewish News of Greater Phoenix. The Jewish Journal of Los Angeles. Archived from the original on March 30, 2017. Retrieved January 4, 2011.
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ Polsky, Carol; Frank Lovece (February 26, 2011). "Portman was ever the swan growing up on LI". Newsday. New York/Long Island. Archived from the original on October 3, 2013. Retrieved March 21, 2013.
  17. "Natalie Portman". Inside the Actors Studio. Season 11. Episode 1101. November 21, 2004. Bravo. Archived from the original on July 21, 2011. https://web.archive.org/web/20110721103815/http://www.bravotv.com/inside-the-actors-studio/natalie-portman.
  18. Thernstrom, Melanie. "The Enchanting Little Princess" بایگانی‌شده در مه ۲۸, ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine, The New York Times, November 7, 2004. Page 2 of online version.
  19. "Natalie Portman's Education Background" بایگانی‌شده در مارس ۳, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, EDUInReview.com. Retrieved December 27, 2010.
  20. "Natalie Portman's Education Background" بایگانی‌شده در مارس ۳, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, EDUInReview.com. Retrieved December 27, 2010.
  21. Wood, Gaby. "Interview With Natalie Portman". Marie Claire. Archived from the original on October 26, 2010. Retrieved September 8, 2010.
  22. Lawrence, Jill. "School of Stars: Judd Apatow, Elaine Chao, Michael Isikoff, W.Va. First Lady?". Politics Daily. Archived from the original on July 24, 2010. Retrieved September 8, 2010.
  23. Papamichael, Stella. "Natalie Portman interview". BBC. Archived from the original on August 28, 2005. Retrieved May 1, 2006.
  24. Levy, Ariel (November 2005). "Natalie Portman Will Change Your Life". Blender. Archived from the original on December 23, 2005.
  25. Hershlag, Natalie (1998). "A Simple Method To Demonstrate the Enzymatic Production of Hydrogen from Sugar". Journal of Chemical Education. 75 (10): 1270. Bibcode:1998JChEd..75.1270H. doi:10.1021/ed075p1270.
  26. Baird, Abigail A.; Kagan, Jerome; Gaudette, Thomas; Walz, Kathryn A.; Hershlag, Natalie; Boas, David A. (August 2002). "Frontal lobe activation during object permanence: data from near-infrared spectroscopy" (PDF). NeuroImage. 16 (4): 1120–26. doi:10.1006/nimg.2002.1170. PMID 12202098. Archived (PDF) from the original on May 27, 2011.
  27. Kane, Michael (March 19, 2006). "Portman Bold … and Bald … in 'V for Vendetta'" بایگانی‌شده در ژوئیه ۴, ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine. New York Post. Retrieved January 6, 2010. "Before graduating from Harvard with a psychology degree in June 2003, Portman was credited – under her given name, Natalie Hershlag – as a research assistant to Alan Dershowitz's 'Case for Israel' and had a study on memory called 'Frontal Lobe Activation During Object Permanence' published in a scientific journal".
  28. Angier, Natalie (February 28, 2011). "Natalie Portman, Oscar Winner, Was Also a Precocious Scientist". The New York Times. Archived from the original on June 28, 2011. Retrieved March 1, 2011.
  29. Abbey, Tristan (October 26, 2007). "Natalie Portman Pushes Microfinance" بایگانی‌شده در مارس ۱, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. The Stanford Review
  30. D'Angelo, Jennifer (May 23, 2002). "Cerebral Celebs Give Up Screen for Studies". Fox News Channel. Archived from the original on January 13, 2008. Retrieved January 24, 2008. I don't care if [college] ruins my career," Portman has said. "I'd rather be smart than a movie star.
  31. Brown, R. (August 4, 2004). "Size of the Moon". Time Out, London, 51(78).
  32. Peretz, Evgenia (April 2006). "What Natalie Knows". Vanity Fair. Retrieved August 9, 2019.(نیازمند آبونمان)
  33. "Professors Reflect on Natalie Portman" بایگانی‌شده در اوت ۱۱, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. The Harvard Crimson. March 1, 2011. Retrieved June 28, 2011.
  34. Garlow, Stephanie S. , and Joyce Y. Zhang (March 24, 2006). "Housing Frenzy Welcomes Freshmen" بایگانی‌شده در ژوئن ۱۱, ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. The Harvard Crimson. Retrieved July 31, 2011.
  35. Portman, Natalie (April 17, 2002). "Israeli Diversity Shown Even Among Leaders" بایگانی‌شده در سپتامبر ۵, ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine. The Harvard Crimson. Retrieved July 31, 2011.
  36. Hirschberg, Lynn (December 2, 2007). "Screen Goddess: Natalie Portman". The New York Times. Archived from the original on July 1, 2018. Retrieved July 1, 2018.
  37. Cox, Mary-Lea (March 31, 2006). "Hollywood Star Leads Columbia Class in Discussion of Political Violence". Columbia University. Archived from the original on April 4, 2006. Retrieved April 25, 2006.
  38. ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ David Letterman (host) (November 24, 1997). The Late Show. Natalie Portman. CBS.
  39. "Natalie Portman Shows Off Her German Skills". Female First. March 23, 2005. Archived from the original on March 23, 2010. Retrieved May 9, 2006.
  40. Feller, Thomas (2010). Great Lives from History: Jewish Americans. Salem Press. p. 135. ISBN 978-1-58765-741-2.
  41. ۴۱٫۰ ۴۱٫۱ "Natalie Portman refuses to visit Israel to accept prize, citing 'recent events'". The Times of Israel. April 20, 2018. Retrieved April 20, 2018.
  42. "Laureate 2018 - The Genesis Prize". www.genesisprize.org. Retrieved 2018-04-20.
  43. «ناتالی پورتمن از شرکت در مراسم دریافت جایزه در اسرائیل خودداری کرد». بی‌بی‌سی فارسی. ۳۱ فروردین ۱۳۹۷.
  44. ۴۴٫۰ ۴۴٫۱ JTA (2018-04-20). "Genesis Prize Cancels Ceremony After 2018 Winner Natalie Portman Says Won't Visit Israel". Haaretz. Retrieved 2018-04-20.
  45. Smilowitz, Elliot (December 2, 2016). "Natalie Portman finds bright side of Trump win". TheHill. Retrieved February 28, 2018.
  46. "It's a Boy for Natalie Portman!". People. June 14, 2011. Archived from the original on June 16, 2011. Retrieved June 14, 2011.
  47. "Natalie Portman's Baby Name Revealed". People. July 6, 2011. Archived from the original on August 27, 2018. Retrieved August 27, 2018.
  48. Heller, Corinne; Passalaqua, Holly (March 3, 2017). "Natalie Portman Gives Birth to Daughter Amalia Millepied". E! News. Archived from the original on March 3, 2017. Retrieved March 3, 2017.
  49. "Benjamin Millepied: Lord of the Dance". Details. May 1, 2010. Archived from the original on June 6, 2010. Retrieved May 1, 2010.
  50. "Natalie Portman Wedding: 'Black Swan' Actress Marries Benjamin Millepied" بایگانی‌شده در اوت ۷, ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine. The Huffington Post. August 5, 2012.
  51. "Natalie Portman Marries Benjamin Millepied" بایگانی‌شده در اوت ۷, ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine, people.com, August 5, 2012.
  52. Sulcas, Roslyn (January 24, 2013). "Paris Opera Ballet Picks Outsider for New Director". The New York Times. Archived from the original on December 10, 2013. Retrieved December 15, 2014.
  53. Real, Evan (August 26, 2016). "Natalie Portman Is Happy to Be Back in L.A. After Living in France: 'Everyone Smiles Here!'". US Magazine. Archived from the original on September 9, 2016. Retrieved September 8, 2016.
  54. "Natalie Portman wants French citizenship for Paris move" بایگانی‌شده در اکتبر ۱۶, ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine, San Francisco Chronicle, September 10, 2013.
  55. "Help find Natalie a Jewish man". Ynetnews. July 10, 2006. Archived from the original on March 9, 2014.
  56. Niven, Lisa (August 31, 2017). "Natalie Portman On Dior's Celebration Of Women". Vogue. Archived from the original on April 25, 2018. Retrieved April 24, 2018.
  57. Bauer, Zoe. "Natalie Portman and Other Celebs in Banned Advertisements". Yahoo OMG. Archived from the original on July 7, 2013. Retrieved April 16, 2013.
  58. "Natalie Portman". Rotten Tomatoes. Retrieved August 9, 2019.
  59. "Natalie Portman". Box Office Mojo. Retrieved August 9, 2019.
  60. "Winners & Nominees: Natalie Portman". Hollywood Foreign Press Association. Retrieved August 9, 2019.

پیوند به بیرون[ویرایش]

ناتالی پورتمن در پروژه‌های خواهر

در ویکی‌گفتاورد گفتاوردهای مرتبط در ویکی‌گفتاورد
در ویکی‌انبار پرونده‌های مرتبط در ویکی‌انبار
Natalie Portman auf der San Diego Comic Con 2019 Natalie Portmans Unterschrift

Natalie Portman (* 9. Juni 1981 in Jerusalem; hebräisch נטלי פורטמן, eigentlich Neta-Lee Hershlag, hebräisch נטלי הרשלג) ist eine israelisch-US-amerikanische Schauspielerin, Regisseurin und Filmproduzentin. Bekannt wurde die damals 13-Jährige durch den Film Léon – Der Profi. Es folgten Filme wie Heat, Star Wars und V wie Vendetta. 2011 erhielt sie für ihre Hauptrolle in Black Swan den Oscar und den Golden Globe Award.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Herkunft und Ausbildung[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Portman ist das einzige Kind ihres israelischen Vaters, des Arztes Avner Hershlag, und ihrer jüdisch-amerikanischen Mutter,[1] geborene Shelley Stevens, die ihre Agentin wurde. Ihre jüdischen Großeltern wanderten in den 1930er Jahren aus Europa nach Palästina aus. Ihre Urgroßeltern wurden in das KZ Auschwitz deportiert.[2] Ihre Großeltern mütterlicherseits, Bernice (geborene Hurwitz; 1925–2014) und Arthur Stevens, dessen richtiger Familienname Edelstein war, kamen ursprünglich aus Russland und Österreich und emigrierten in den 1930er Jahren nach Amerika.[3] Natalies Großeltern väterlicherseits, Mania (geborene Portman) und Zvi Yehuda Hershlag waren jüdische Immigranten aus Israel.[4] Zvi ist im Jahre 1914 in Polen geboren und emigrierte im Jahre 1938 nach Palästina und wurde dort ein Wirtschaftsprofessor.[5] Seine Eltern kamen in Auschwitz ums Leben. Eine von Natalies Urgroßmüttern väterlicherseits wurde in Rumänien geboren und war während des Zweiten Weltkriegs als Spionin für die Briten tätig.[6] Nachdem ihr Vater eine Anstellung in den USA gefunden hatte, zogen die Eltern mit der dreijährigen Tochter nach Maryland. In den folgenden Jahren wechselte die Familie, bedingt durch den Beruf des Vaters, mehrmals den Wohnort, unter anderem lebte sie in Washington, D.C., New Haven und New York, wo Portman im Viertel SoHo, einem Stadtteil von Manhattan, eine Wohnung besitzt.

Während Portman in Washington, D.C., lebte, ging sie auf die jüdische Charles-E.-Smith-Tagesschule in Rockville, Maryland,[7] nach dem Umzug nach Long Island auf die Solomon-Schlechter-Tagesschule in Jericho, New York.[8] Sie machte ihren Abschluss auf der Syosset High School in Syosset auf Long Island im Jahr 1999.[9] Als Schülerin an der High School erreichte Portman das Halbfinale der Intel International Science and Engineering Fair und die Publikation ihrer Arbeit im Journal of Chemical Education.[10][11]

Portman studierte Psychologie an der Harvard University und schloss dieses 2003 mit einem Bachelor ab.[12] Sie wirkte dabei auch an einer kognitionspsychologischen Publikation über kognitive Prozesse des Frontallappens von Säuglingen mit.[13] Während sie auf die Harvard University ging, wurde Portman die Assistentin von Alan M. Dershowitz[14] und trug zu seinem Buch „The Case for Israel“ erheblich bei.[15] Während ihres Studiums wohnte sie im Lowell House der Universität.[16]

2004 kehrte Portman nach Israel zurück und nahm dort an verschiedenen Kursen an der Hebräischen Universität von Jerusalem teil.[17]

Film und Theater[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

2009 beim Toronto International Film Festival

Im Alter von elf Jahren wurde Portman in einer Pizzeria entdeckt. Man bot ihr unter anderem einen Model-Job für Revlon an, den sie mit Hinblick auf eine Schauspielkarriere ablehnte. Dabei nahm sie den Geburtsnamen ihrer Großmutter als Künstlernamen an. Für die Rolle der Mathilda im 1994 erschienenen Film Léon – Der Profi setzte sie sich unter 2000 Bewerberinnen durch. Mit dieser Hauptrolle gelang ihr der Durchbruch. Als erfolgreiche Jungschauspielerin spielte sie daraufhin im Jahr 1996 unter anderem in Tim Burtons Mars Attacks! und Woody Allens Musicalfilm Alle sagen: I love you mit. Für Letzteren wurde sie für einen YoungStar Award nominiert.

Um 1997 beim Theaterstück Das Tagebuch der Anne Frank am Broadway mitzuwirken, zog sie sich kurzzeitig vom Film zurück, gab die Rolle im Mai 1998 aber wieder auf. Es folgte das unter der Regie von Wayne Wang entstandene Filmdrama Überall, nur nicht hier, in dem sie an der Seite von Susan Sarandon spielte. Für die Rolle wurde sie im Jahr 2000 für den Golden Globe Award als Beste Nebendarstellerin und für den Young Artist Award nominiert.

Zu ihren bekanntesten Rollen gehört die der Padmé Amidala, der Frau des Jedi-Ritters Anakin Skywalker, in der international erfolgreichen Star-Wars-Filmreihe. Im Mai 1999 wurde der erste Teil, Star Wars: Episode I – Die dunkle Bedrohung, veröffentlicht. Die zwei anderen Teile folgten 2002 mit Star Wars: Episode II – Angriff der Klonkrieger und 2005 mit Star Wars: Episode III – Die Rache der Sith. Von Juni bis August 2001 war Portman erneut am Theater zu sehen. Die Produktion Die Möwe nach einem Bühnenstück von Anton Tschechow, in der auch Meryl Streep und Kevin Kline mitspielten, wurde am Delacorte Theater im New Yorker Central Park ein Publikumserfolg.

2004 erschien Mike Nichols’ Film Hautnah, in dem sie neben Julia Roberts, Jude Law und Clive Owen eine junge Frau spielt, die ihren Platz im Leben sucht. Für diesen Film gewann sie den Golden Globe Award und war bei der Oscarverleihung 2005 als Beste Nebendarstellerin nominiert. Ebenfalls 2004 verkörperte sie die aufgedrehte und unordentliche Sam in der Independentproduktion Garden State und spielte 2005 die Hauptrolle in der Comicverfilmung V wie Vendetta, für die sie sich den Kopf kahlrasieren ließ. 2008 besuchte sie die Berlinale, um ihren Film Die Schwester der Königin zu präsentieren.

2008 wurde Portman in die Wettbewerbsjury der 61. Filmfestspiele von Cannes berufen.

2010 begannen die Dreharbeiten zu Darren Aronofskys Black Swan (2010). In dem Psychothriller war Portman in der Titelrolle einer ehrgeizigen Balletttänzerin zu sehen, die ihr zahlreiche Filmpreise sowie ihren zweiten Golden Globe Award und ihren ersten Oscar einbrachte. 2015 wurde ihre Verfilmung des autobiografischen Romans Eine Geschichte von Liebe und Finsternis von Amos Oz bei den Internationalen Filmfestspielen von Cannes erstmals gezeigt.[18] 2016 übernahm sie in Pablo Larraíns Spielfilm Jackie: Die First Lady die Rolle der Präsidentengattin Jacqueline Kennedy, was Portman eine dritte Oscar-Nominierung einbrachte.

Als Produzentin war sie unter anderem an den Filmen Hesher – Der Rebell (2010), Jane Got a Gun (2016) und Stolz und Vorurteil und Zombies (2016) beteiligt.

In der deutschen Fassung ihrer Filme wird Portman seit 1996 größtenteils von Manja Doering synchronisiert. Ausnahmen bilden beispielsweise die Filme Hautnah (2004) und My Blueberry Nights (2007), in denen sie von Marie Bierstedt synchronisiert wurde.

Engagement[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Im März 2006 war Portman eine Gast-Rednerin an der Columbia University über das Thema Terror, wo sie auch über ihren Film V wie Vendetta sprach.[19]

Am 21. Januar 2017 hielt Portman beim Women’s March in Los Angeles eine Rede; weitere Rednerinnen waren Scarlett Johansson, Eva Longoria, Viola Davis und Whoopi Goldberg.[20][21]

Natalie Portman engagiert sich zudem für Tierrechte und den Veganismus. So hat sie im Jahre 2018 eine Dokumentarversion von Tiere essen (Eating Animals), basierend auf dem gleichnamigen Buch von Jonathan Safran Foer, produziert und die Dokumentation selbst eingesprochen. Sie wurde auf dem Telluride Film Festival erstmals gezeigt.[22]

Ende Juni 2018 sollte Portman in Jerusalem den ihr zuerkannten Genesis-Preis für das Jahr 2018 entgegennehmen, wobei sie das Preisgeld (1 Million US-Dollar) für Frauenprojekte stiften wollte.[23] Im April 2018 sagte Portman ihre Teilnahme an der geplanten Gala explizit „aus politischen Gründen“ ab. „Die jüngsten Ereignisse in Israel hat sie als extrem bedauerlich empfunden, und sie fühlt sich nicht wohl dabei, an einer öffentlichen Veranstaltung in Israel teilzunehmen“, schrieb ihr Management.[24][25] Portman selbst erklärte, sie habe den Eindruck vermeiden wollen, dass sie den als Redner geladenen Ministerpräsidenten Benjamin Netanjahu unterstütze. In ihrer Mitteilung heißt es weiter: „Wie viele Israelis und Juden in aller Welt kann ich kritisch zur Führung Israels stehen, ohne die gesamte Nation boykottieren zu wollen.“[26]

Privates[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Von 2003 bis 2004 war Portman mit dem mexikanischen Schauspieler Gael García Bernal liiert. Seit dem 4. August 2012 ist sie mit dem Balletttänzer Benjamin Millepied verheiratet, den sie bei den Dreharbeiten zu Black Swan kennengelernt hat. Das Paar hat einen Sohn, der am 14. Juni 2011 geboren wurde. Von Oktober 2014 bis August 2016 lebte die Familie in Paris.[27][28][29] Im Februar 2017 kam ihre Tochter Amalia zur Welt.

2009 gab Portman bekannt, dass das Buch Tiere essen (Eating Animals) von Jonathan Safran Foer sie dazu gebracht habe, vom Vegetarismus – dem sie seit dem achten Lebensjahr anhing – zum Veganismus zu wechseln und von nun an auf jegliche Art tierischer Produkte zu verzichten. Auf ihrer Hochzeit gab es ausschließlich veganes Catering. In der Zeit ihrer Schwangerschaft ernährte sie sich vegetarisch.[30]

Aufgrund ihrer zweisprachigen Erziehung spricht sie fließend Englisch und Neuhebräisch, außerdem Französisch.[31]

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Schauspielerin[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Für Avengers: Endgame wurden nicht genutztes Filmmaterial aus Thor – The Dark Kingdom verwendet. Portman selbst sprach für den Film neue Dialogzeilen ein, welche an das Material angepasst wurden.

Als Regisseurin[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Theaterauftritte[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Natalie Portman bei der Oscarverleihung 2011

Natalie Portman erhielt für ihr schauspielerischen Leistungen diverse Nominierungen und Auszeichnungen der unterschiedlichsten Preisverleihungen. Die folgende Auflistung zeigt die bekanntesten Preise auf.[32]

Oscar

Golden Globe Award

British Academy Film Award

Screen Actors Guild Award

Goldene Himbeere

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Natalie Portman – Sammlung von Bildern

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. s. Interview zusammen mit Scarlett Johansson im stern, Ausgabe Nr. 11/2008
  2. Chris Heath: The Private Life of Natalie Portman. Rolling Stone, S. 4, abgerufen am 3. Dezember 2012 (deutsche Übersetzung (Memento vom 23. Dezember 2008 im Internet Archive)).
  3. The American Israelite » Jewz in the Newz. In: archive.is. 1. Januar 2013 (archive.is [abgerufen am 1. August 2018]).
  4. Natalie Portman. (PDF) In: Jewish Americans. S. 900–902, abgerufen am 25. September 2018 (englisch).
  5. Who’s who in Israel and in the work for Israel abroad. Bronfman & Cohen Publications, 1978 (google.de [abgerufen am 1. August 2018]).
  6. Chris Heath: The Private Life of Natalie Portman: Rolling Stone’s 2002 Cover Story. In: Rolling Stone. 20. Januar 2011 (rollingstone.com [abgerufen am 1. August 2018]).
  7. Dr. Rafael, ed. Medoff: Great Lives from History: Jewish Americans. Hrsg.: Salem Press. Ipswich, Massachusetts, ISBN 978-1-58765-741-2, Natalie Portman, S. 900 (salempress.com [PDF; abgerufen am 24. August 2014]). Great Lives from History: Jewish Americans (Memento vom 24. August 2014 im Internet Archive)
  8. 5 facts about Natalie Portman. In: Something Jewish. 15. Mai 2002. Abgerufen am 9. Mai 2006.
  9. Wood, Gaby: Interview With Natalie Portman. In: Marie Claire. Abgerufen am 8. September 2010.
  10. Portman’s Prowess, ‘Star Trek’ Chemistry, Cell Phone Signals. In: Chemical & Engineering News, Volume 89, Issue 10. American Chemical Society. 7. März 2011. Abgerufen am 5. August 2012.
  11. Natalie Hershlag, Ian Hurley, Jonathan Woodward A simple method to demonstrate the enzymic production of hydrogen from sugar, Journal of Chemical Education, Bd. 75, 1998, S. 1270–1274
  12. Norbert J. Pienta: Celebrating Excellence: A Lesson from the 2011 Oscars. In: Journal of Chemical Education. 88, 2011, S. 523–523, doi:10.1021/ed200159m.
  13. Natalie Hershlag u. a.: Frontal Lobe Activation during Object Permanence: Data from Near-Infrared Spectroscopy (PDF; 189 KB) Nuclear Magnetic Resonance Center – Massachusetts General Hospital. 13. November 2001. Abgerufen am 5. August 2012. (veröffentlicht in NeuroImage, Bd. 16, 2002, S. 1120–1126)
  14. Professors Reflect on Natalie Portman. The Harvard Crimson. 1. März 2011. Abgerufen am 5. August 2012.
  15. The Case for Israel – Acknowledgments. Google. Abgerufen am 5. August 2012.
  16. Portman, Natalie (April 17, 2002). „Israeli Diversity Shown Even Among Leaders“. The Harvard Crimson. Retrieved July 31, 2011.
  17. Hirschberg, Lynn: Screen Goddess: Natalie Portman. In: The New York Times Style Magazine, 2. Dezember 2007. 
  18. Hanns-Georg Rodek: Bis in die Gaskammer. In: Die Welt, 16. Mai 2015.
  19. Cox, Mary-Lea: Hollywood Star Leads Columbia Class in Discussion of Political Violence, Columbia University. 31. März 2006. Abgerufen am 25. April 2006. 
  20. Natalie Portman, Alfre Woodard, Olivia Munn and more bring Time’s Up fire to Women’s March in L.A.
  21. spiegel.de: Der erste Fanbrief, eine Vergewaltigungsfantasie
  22. Eating Animals, vanityfair.com, 29. Juni 2018
  23. Natalie Portman Honored in Israel With Jewish Nobel Prize, USA today, 7. November 2017
  24. Portman sagt Israel-Reise aus politischen Gründen ab, deutschlandfunkkultur.de, erschienen und abgerufen am 20. April 2018
  25. Genesis Prize Cancels Ceremony After 2018 Winner Natalie Portman Says Won’t Visit Israel, Haaretz, 20. April 2018
  26. Portman rechtfertigt Verzicht auf Preisverleihung, deutschlandfunkkultur.de, 21. April 2018
  27. [1]
  28. Portman in Paris
  29. Natalie Portmans Baby heißt wie ein Buchstabe. in Stern, 7. Juli 2011.
  30. 15 Vegan Celebrities Who’ve Given Up Animal Products For A Healthier Lifestyle. In: The Huffington Post. 1. Dezember 2013, abgerufen am 8. Dezember 2013 (englisch).
  31. Natalie Portman will keine Mutti-Fragen hören. In: Berliner Morgenpost. 31. Oktober 2013, abgerufen am 1. Juni 2015 (Interview).
  32. IMDB.com – Natalie Portman – Awards, abgerufen am 28. Februar 2017