فروریزش تابع موج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در مکانیک کوانتومی، فروریزش تابع موج (یا فروریزش بردار حالت) پدیده‌ای است که در آن یک تابع موج که ابتدا در یک برهم نهی از چند حالت ویژه ممکن برای آن است، بعد از برهم کنش با یک مشاهده گر به یکی از حالت‌های ویژه تغییر حالت می‌دهد. طبق اصل‌های مکانیک کوانتومی ارائه شده توسط جان فون نویمان، این فرایند یکی از دو فرایند ممکن برای سامانه کوانتومی برای تحول است.[۱] در مورد واقعیت و اصالت این پدیده نظرهای زیادی مطرح است [۲]، برخی این پدیده را یک پدیده مستقل و برخی آن را یک پدیده ثانویه ناشی از پدیده‌ای دیگر مانند ناهمدوسی کوانتومی می‌دانند.[۳]

پیشینه[ویرایش]

مفهوم فروریزش تابع موج ابتدا توسط ورنر هایزنبرگ در سال ۱۹۲۷ در مقاله‌ای (به آلمانی: Über den anschaulichen Inhalt der quantentheoretischen Kinematic und Mechanik) معرفی شد و در سال ۱۹۳۲ توسط فون نویمان در کتاب اصول ریاضی مکانیک کوانتومی (به آلمانی: Mathematische Grundlagen der Quantenmechanik) در فرمول‌بندی ریاضی مکانیک کوانتومی به کار گرفته شد.[۴]

شرح ریاضیاتی[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادکردها[ویرایش]

  1. نویمان، جان فون. Mathematical Foundations of Quantum Mechanics. دانشگاه پرینستون، ۱۹۵۵. 
  2. On the reality of the quantum state. ۲۰۱۲. http://arxiv.org/pdf/1111.3328v2.pdf. 
  3. L. Bombelli. «Topics in Theoretical Physics». بازبینی‌شده در ۲۰۱۲-۱۲-۲۹. 
  4. C. Kiefer. «On the interpretation of quantum theory – from Copenhagen to the present day». ۲۰۰۲. بازبینی‌شده در ۲۰۱۲-۱۲-۲۹.