آزمایش دیویسون گرمر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

آزمایش دیویسون گرمر یک آزمایش فیزیکی بود که توسط کلینتون دیویسون و لستر گرمر بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ در وسترن الکتریک (بعدها آزمایشگاه‌های بل)[۱] انجام شد و در آن الکترونها که توسط سطح یک کریستال فلز نیکل پراکنده بودند، الگوی پراکندگی را نشان دادند. این امر فرضیه دوگانگی موج-ذره را که توسط لویی دو بروی در سال ۱۹۲۴ ایجاد شده بود را تأیید کرد و نقطه عطفی در ایجاد مکانیک کوانتومی بود.

منابع[ویرایش]

  1. Davisson, C. J.; Germer, L. H. (1 April 1928). "Reflection of Electrons by a Crystal of Nickel". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 14 (4): 317–322. Bibcode:1928PNAS...14..317D. doi:10.1073/pnas.14.4.317. PMC 1085484. PMID 16587341.

پیوند به بیرون[ویرایش]