عقده حقارت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عقده حقارت یا حس خود کم بینی یکی از عقده ‌ها در روانشناسی و روانکاوی است، که از جهت واکنش‌های رفتاری و علمی دارای دو گونه تأثیر مثبت و منفی است.

عقده حقارت که اغلب اوقات ناخودآگاه است در اثر عوامل و انگیزه‌های گوناگون در روان انسان‌ها به وجود می‌آید. پیاژه در این‌باره می‌گوید: به نظر روان‌شناسان هیچ مرد یا زنی نمی‌تواند به‌طور کامل از عدم تعادلی که منجر به نشانه‌های روانی عقده حقارت می‌شود، فرار کند. ولی این عدم تعادل گاه رسیدن به موفقیت‌های بزرگ را سبب می‌شود. در واقع بعضی پیروزی‌ها را ممکن است نتوان بدون محرک قوی احساس حقارت بدست آورد. [۱]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]