عقده ادیپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ادیپ و فینیکس اثر گوستاو مورو (۱۸۶۴)

عقده اُدیپ در نظریه روان‌کاوی به تمایل کودکان برای ارتباط جنسی با والد جنس مخالف گفته می‌شود که حسی از رقابت با والد جنس موافق را پدید می‌آورد. این مفهوم نخستین بار توسط زیگموند فروید در کتاب تفسیر خواب‌ها (سال ۱۸۹۹ میلادی) توضیح داده شد. انتخاب این اصطلاح بر مبنای سرگذشت شخصیت اسطوره‌ای ادیپ بود که براساس آنچه در تقدیر او و پدرش پیش‌بینی شده بود، پدرش را کُشت و با مادرش ازدواج کرد. معادل زنانه عقده ادیپ عقده الکترا است. فروید معتقد بود که این مرحله عقده ادیپ در رشد کودکان بین ۳ تا ۵ سال چیزی طبیعی است و پایان آن زمانی است که کودک هویتش را با والد از جنس خودش شناسایی کرده و امیال جنسی‌اش را سرکوب می‌کند؛ این فرایند در نظریه فروید باعث تشکیل فراخود می‌شود.[۱]


منابع و پانویس[ویرایش]

  1. Oedipus complex, Britannica Concise Encyclopedia