ضریب خودالقایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

القاوری[۱] یا القاییدگی یا اندوکتانس (به انگلیسی: Inductance) ویژگی یک مدار الکتریکی است که بر اساس قانون لنز، متناسب با آهنگ تغییرات جریان الکتریکی برحسب زمان، نیروی محرّکه الکتریکی مخالف آن درست می‌کند و سرعت تغییر جریان در مدار را می‌کاهد.

v یا εL، ولتاژ القا شده است.

ضریب القاوری[ویرایش]

ضریب القاوری[۱]، ضریب خودالقایی یا ضریب خودالقاگری است که رابطه‌ای خطی میان جریان الکتریکی () و شار مغناطیسی () برقرار می کند؛

البته این موضوع تنها برای محیط های خطی صادق است.

یکای در دستگاه بین‌المللی SI، هِنری است.

در میدان مغناطیسی یک‌نواخت سیم‌پیچ، ضریب القاوری این‌گونه به دست می آید:

نتیجه‌ی مهم این رابطه این است که ضریب القاوری سیم‌پیچ (سیملوله٬ بوبین٬ سولنوئید) تنها به ساختمان آن بستگی دارد.

نماد مقدار
k ضریب تراوایی(گذردهی) نسبی مغناطیسی هسته
μ0 ضریب تراوایی مغناطیسی خلا
N شمار دورهای سیم‌لوله
A مساحت هر حلقه
l درازای سیم‌پیچ

پی‌نوشت‌ها و منبع‌ها[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی، دفتر ششم