استارت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
استارت یک خودرو. قطعهٔ کوچکتری که بالای آن است یک سلنوئید استارت است که قدرت استارت را کنترل می‌کند.

استارتر (به انگلیسی: Starter) یا استارت نام قطعه‌است که برای راه انداختن موتور درون‌سوز به کار می‌رود و با چرخاندن موتور باعث روشن شدن آن می‌شود.

استارت در حقیقت یک موتور الکتریکی قدرتمند است که از آرمیچر، زغال و کلکتور، بالشتک، دنده استارت، اتوماتیک استارت و بدنه تشکیل شده‌است.

استارت پوسته گیربکس سوار یا انتهای موتور وصل می‌شود و از طریق اتصال چرخ دنده خود استارت با چرخ دنده تعبیه شده روی فلایویل یا چرخ طیار موتور را می چرخاند. در هنگام استارت زدن سلنوئید یا همان اتوماتیک استارت دنده استارت را به سمت دنده فلایویل میراند، در داخل اتوماتیک استارت یک کنتاکتور ساده وجود دارد که هم‌زمان با حرکت دنده استارت ولتاژ باطری را به آرمیچر وصل میکند. بنابر این بلافاصله بعد از قرار گرفتن دنده استارت روی دنده فلایویل استارت میچرخد و موتور را می چرخاند پس از قطع شدن برق استارت توسط فشار فنر دنده به عقب آمده و ارتباط آن با دنده روی فلایویل قطع می شود.

منابع[ویرایش]