استارت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استارت یک خودرو. قطعهٔ کوچکتری که بالای آن است یک سلنوئید استارت است که قدرت استارت را کنترل می‌کند.

استارتر (به انگلیسی: Starter) یا استارت نام قطعه‌است که برای راه انداختن موتور درون‌سوز به کار می‌رود و با چرخاندن موتور باعث روشن شدن آن می‌شود.

استارت در حقیقت یک موتور الکتریکی قدرتمند است که از آرمیچر، زغال و کلکتور، بالشتک، دنده استارت، اتوماتیک استارت و بدنه تشکیل شده است.

استارت معمولا بر روی پوسته گیربکس سوار میشود و از طریق فلایویل یا چرخ طیار موتور را می چرخاند. در هنگام استارت زدن سلنوئید یا همان اتوماتیک استارت دنده استارت را به سمت دنده فلایویل میراند، در داخل اتوماتیک استارت یک کنتاکتور ساده وجود دارد که همزمان با حرکت دنده استارت ولتاژ باطری را به آرمیچر وصل میکند. بنابر این بلافاصله بعد از قرار گرفتن دنده استارت روی دنده فلایویل استارت میچرخد و موتور را می چرخاند.

منابع[ویرایش]