اندامگان بی‌هوازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

به هر اندامگانی که برای رشد به اکسیژن نیاز نداشته باشد و حتی شاید در حضور اکسیژن بمیرد، اندامگان بی‌هوازی (Anaerobic organism) گفته می‌شود.

Aerobic and anaerobic bacteria can be identified by growing them in test tubes of thioglycollate broth:
1: اندامگان هوازیs need oxygen because they cannot ferment or respire anaerobically. They gather at the top of the tube where the oxygen concentration is highest.
2: Obligate anaerobes are poisoned by oxygen, so they gather at the bottom of the tube where the oxygen concentration is lowest.
3: بی‌هوازی اختیاری can grow with or without oxygen because they can metabolise energy aerobically or anaerobically. They gather mostly at the top because aerobic respiration generates more ATP than either fermentation or anaerobic respiration.
4: Microaerophiles need oxygen because they cannot ferment or respire anaerobically. However, they are poisoned by high concentrations of oxygen. They gather in the upper part of the test tube but not the very top.
5: Aerotolerant organisms do not require oxygen as they metabolise energy anaerobically. Unlike obligate anaerobes however, they are not poisoned by oxygen. They can be found evenly spread throughout the test tube.

دسته‌بندی[ویرایش]

سه دسته اصلی از بی هوازی‌ها وجود دارد:

  • بیهوازی اجباری (Obligate anaerobes) : آن دسته که در حضور اکسیژن توانایی زندگی ندارند.
  • بیهوازی اختیاری (Facultative anaerobes) :دسته‌ای که توانایی استفاده از الکترون موجود در اکسیژن را هم دارند در واقع قابل شیفت شدن به متابولیسم هوازی در محیط‌‌‌‌ های حاوی اکسیژن‌اند .
  • تحمل کننده هوا (Aerotolerant organisms) :آن بی هوازیانی که در حضور اکسیژن هم می‌توانند به فعالیت خود ادامه دهند ولی قادر به استفاده از الکترون اکسیژن نیستند.

متابولیسم بیهوازی ها[ویرایش]

باکتریهای بیهوازی اجباری فسفوریلاسیون اکسیداتیو را انجام نمی دهند.علاوه براین،آنها در حضور اکسیژن کشته می شوند.این باکتریها فاقد آنزیمهای خاصی مثل کاتالاز(که پراکسید هیدروژن را به آب و اکسیژن تجزیه می کند)، پرکسیداز(که بواسطه آن NADH + H2O2 به NAD و O2 تبدیل می شوند) و سوپراکسید دیسموتاز (که بواسطه آن سوپراکسید به پراکسید هیدروژن تبدیل می شود) هستند. در سایر باکتریها این آنزیمها وجود دارند و آنها سمیت پراکسید و رادیکالهای آزاد اکسیژن را که طی متابولیسم در حضور اکسیژن تولید شده اند برطرف می کنند.

ارگانیسم‌های بیهوازی اختیاری مانند اشریشیا کولی می‌توانند بین انواع هوازی و غیرهوازی دگرگشت (متابولیسم) تغییر جهت دهند. تحت شرایط بی‌هوازی، آنها به وسیله تخمیر یا تنفس بی‌هوازی رشد کرده، اما در حضور اکسیژن به سمت تنفس هوازی برمی‌گردند.

ارگانیسمهای تحمل کننده هوا فقط متابولیسم غیراکسیداتیو دارند ولی بدلایلی مانند وجود آنزیمهای فوق در برابر اکسیژن مقاومند.

تنفس بیهوازی[ویرایش]

تنفس بیهوازی شامل گلایکولیز و تخمیر می باشد.در طی مرحل پایانی این فرایند،NADH (محصول گلایکولیز) با از دست دادن یک هیدروژن به NAD تبدیل می شود.این هیدروژن به پیرووات منتقل می شود و بسته به نوع گونه باکتری،طیف وسیعی از محصولات نهایی تولید می شوند مانند الکلهای زنجیر کوتاه یا اسیدهای چرب(مثل لاکتیک اسید و یا اتانول)

C6H12O6 + 2 ADP + 2 phosphate → 2 lactic acid + 2 ATP

C6H12O6 + 2 ADP + 2 phosphate → 2 C2H5OH + 2 CO2↑ + 2 ATP

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]