القاوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
الکترومغناطیس
VFPt Solenoid correct2.svg
برق · مغناطیس


القاوری[۱] یا القاییدگی (به انگلیسی: Inductance) ویژگی مداری بستهٔ برقی است که بر اساس قانون لنز متناسب با آهنگ تغییرات جریان برق برحسب زمان، نیروی محرک مخالف آن درست می‌کند و سرعت تغییر جریان را در مدار می‌کاهد.

\displaystyle {\epsilon}_{\rm L} = - L\frac{di}{dt},

v یا εL فشار برق یا ولتاژ القاشده است.

ضریب القاوری[ویرایش]

L ضریب القاوری[۱]، ضریب خودالقایی یا ضریب خودالقاگری برقی است که رابطه‌ای خطی میان اختلاف پتانسیل و جریان با مشتق زمان است. یکای آن در دستگاه بین‌المللی یکا، هانری است.

در میدان مغناطیسی یک‌نواخت با حضور سیم‌پیچ، ضریب القاوری را این‌گونه به دست آید:

\displaystyle L = \frac{k{\mu}_{\rm 0}N^2A}{l}

نتیجه‌ی مهمی که از این رابطه می‌گیریم اینست که ضریب القاوری سیم‌پیچ(سیملوله٬ بوبین٬ سلنوئید) تنها به ساختمان داخلی آن بستگی دارد.

نماد مقدار
k ضریب تراوایی(گذردهی) نسبی مغناطیسی هسته
μ0 ضریب تراوایی مغناطیسی خلا
N شمار دورهای سیم‌لوله
A مساحت هر حلقه
l درازای سیم‌پیچ

پی‌نوشت‌ها و منبع‌ها[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی، دفتر ششم