آیدین آغداشلو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آیدین آغداشلو
Aydin Aghdashloo 04.jpg
آغداشلو در گالری اثر، ۱۳۹۳
نام (های)
دیگر
فرامرز خبیری
زادهٔ ۸ آبان ۱۳۱۹
۳۰ اکتبر ۱۹۴۰(۱۹۴۰-10-۳۰) ‏(۷۷ سال)
محلهٔ آفخرا، رشت، ایران
همسر(ها) شهره آغداشلو (۱۳۵۱–۱۳۵۹)
فیروزه اطهاری (۱۳۵۹ – تا اکنون)
فرزندان تارا و تکین از همسر دوم
ملّیت ایرانی
جایگاه زندگی رشت، تهران
رشته نقاشی، نویسندگی، منتقد فیلم و طراحی گرافیک
آثار برجسته خاطرات انهدام
هویت: در ستایش ساندرو بوتیچلی
تأثیرپذیرفته از بیوک احمری، ابراهیم گلستان
تأثیرگذاشته بر عبدی اسبقی
جایزه‌ها نشان هنر و ادب شوالیه
امضا

آیدین آغداشلو (زاده ۸ آبان ۱۳۱۹ در رشت) نقاش، گرافیست، نویسنده، منتقد فیلم[۱] تصویرگر کتاب‌های درسی ایران، مجلات، و مؤسسه‌های خصوصی است. او همچنین مدتی مدیر امور فرهنگی و هنری «دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی» و از کارکنان موزه هنرهای معاصر تهران و موزه رضا عباسی بود. آغداشلو تاکنون تنها دو بار در ایران نمایشگاه فردی برگزار کرده‌است، که نخستین آن در سال ۱۳۵۴ در انجمن ایران و آمریکا در تهران بود و دومین بار در آبان ۱۳۹۳ در گالری اثر. او همچنین نوشته‌هایی در نقد هنری و سینمایی، پژوهش‌های تاریخ هنر، و سفرنامه انجام داده است.

زندگی[ویرایش]

آیدین آغداشلو، فرزند محمد بیک آغداشلو (حاجی اوف) و ناهید نخجوان،[۲] در سال ۱۳۱۹ خورشیدی در محلهٔ آفخرای شهر رشت به دنیا آمد.[۳] پدرش از مهاجران قفقازی و عضو حزب مساوات قفقاز بود و خاندان وی نیز نام خانوادگی خود را از نام شهر کوچک آغداش گرفته‌اند.[۴] پدر آغداشلو با دیدن استعداد وی در نقاشی او را برای نخستین بار پیش حبیب محمدی، نقاش اهل رشت و معلم نقاشی، برد. پس از چندی، آغداشلو به همراه مادرش به تهران رفتند و در آنجا در کلاس‌های نقاشی موسیو بازیل نام نوشت . در شانزده سالگی به کار و فراگیری طراحی گرافیک در مؤسسه تبلیغاتی «آشنا» با حقوق ماهی سیصد تومان پرداخت و چندی سپس‌تر در بخش تبلیغاتی روزنامه اطلاعات مشغول به کار شد.[۵]

آغداشلو در ۱۹ سالگی پس از شرکت در کنکور به دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران رفت؛ اما در سال ۱۳۴۶، از ادامه تحصیل بازماند. چندی پس از آن نخستین نقد هنریش را در مجله اندیشه و هنر – به سردبیری ناصر وثوقی – منتشر کرد. او همچنین با نام مستعار «فرامرز خبیری» به نقد شعر شاعران معاصری چون احمدرضا احمدی، احمد شاملو، اخوان ثالث، و محمدعلی سپانلو پرداخت.[۶]

آغداشلو در سال ۱۳۵۴ خورشیدی نخستین نمایشگاه خود را در انجمن ایران و آمریکا در تهران برگزار کرد. نقاشی‌های به نمایش درآمده اغلب از اشیای معلق، آدمک‌ها، و چند اثر مربوط به رنسانس بود. از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۷، او در هنرستان هنرهای زیبای پسران و دانشکده هنرهای تزئینی تهران به آموزش می‌پرداخت. او سپس مجموعه‌ای از کتاب‌ها و نسخه‌های خطی خود را – که شامل ۱۴۰ کتاب و قطعه از سده‌های چهارم تا چهاردهم هجری می‌شدند – در موزه نگارستان به نمایش گذاشت و همه مجموعه خود را به آن موزه فروخت.[۷][۸]

آغداشلو برای مدت کوتاهی نخستین رئیس موزه هنرهای معاصر تهران در آغاز گشایش آن بود.

در سال ۱۳۵۱، او به عنوان شریک در شرکت تبلیغاتی «گام» مشغول به کار شد. دو سال بعد و در سال ۱۳۵۳، آغداشلو برنامه تلویزیونی «شیوه‌های دیدن» را در رادیو تلویزیون ملی ایران در زمینه هنرهای تجسمی تهیه و اجرا کرد که تا سال ۱۳۵۵ ادامه داشت.[۹] در سال ۱۳۵۶، آغداشلو به عنوان «مدیر امور فرهنگی و هنری دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی» گماشته شد.[۱۰] و برای مدت ۲ سال، مشاور خرید آثار هنری از سوی آن دفتر بود.[۱۱] او در سالهای ۵۷ - ۱۳۵۵ با گشایش موزه‌های رضا عباسی، آبگینه و سفالینه و هنرهای معاصر در تهران، و موزه‌های کرمان و خرم‌آباد همکاری داشت.[۱۲]

پس از انقلاب ۱۳۵۷[ویرایش]

پس از انقلاب اسلامی ایران آغداشلو برای مدتی بیکار بود ولی سال ۱۳۵۸ به کار گرافیک روی آورد و درسال ۱۳۵۹ او از همسر نخستین خود، شهره آغداشلو ، بازیگر سینما جدا شد.[۱۳] در همان سال،به تدریس در دانشکده هنر در دانشگاه الزهرای تهران آغاز نمود اما پس از انقلاب فرهنگی کار خود را از دست داد. او در سال‌های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۰، در شرایط دشوار مالی به نقاشی می‌پرداخت.[۱۴] و در کلاس‌های نقاشی خصوصی به تدریس می پرداخت.

در سال‌های آغازین دهه ۱۳۶۰، وی به تحقیق و نوشتن فیلم‌نامه برای دو فیلم تاریخچه خط و کارگاه‌های سنتی برای صدا و سیمای جمهوری اسلامی پرداخت و کلاس‌های نقاشی کارگاه آزاد «هنرکده زنگار» را راه‌اندازی کرد و در آن به تدریس پرداخت. در ۱۳۶۲، وی درساختن مجموعه «به سوی سیمرغ» دربارهٔ تاریخ نقاشی ایران از آغاز تا سده چهاردهم قمری با صدا و سیما همکاری داشت.[۱۵]

آغداشلو در این سال‌ها به برگذاری نمایشگاه‌های هنریی مانند نمایشگاه «هنر ایران، از گذشته تا امروز» در چین، «هنر گذشته ایران» در ژاپن، و نقاشی‌های معاصر ایران با زمینه سنتی که به بولونیای ایتالیا فرستاده شدیاری می داد.[۱۶]

سبک[ویرایش]

کارهای ساندرو بوتیچلی، نقاش ایتالیایی دوره رنسانس، الهام‌بخش بسیاری از آثار آغداشلو بوده‌اند.

سبک آغداشلو روش ریزه کاری و «استادکاری» در نقاشی کلاسیک را پیگیری نمود.[۱۷] و با تأثیرپذیری از کارهای سالوادور دالی، نقاش فراواقع‌گرای اسپانیایی، به نقاشی با فرمی آزاد پرداخت. این همان شیوه یی بود که او در جوانی با تصویرگری کتاب‌های درسی تاریخ نوشته شده توسط باستانی پاریزی در آن مهارت یافته بود.[۱۸]

آغداشلو با وارد کردن فضاهای سورئال در کارهای خود و نقاشی کردن اشیای معلق که سایه‌شان بر زمین می‌افتاد از شیوه ی ساندرو بوتیچلی پیروی می نمود .[۱۹] [۲۰] او سپس به فضایی سورئالیستی جورجو دکی ریکو روی آورد و در مجموعه سال‌های آتش و برف به کشیدن آدمکهایی پرداخت که صورت نداشتند تا بتواند بدین گونه ناخودآگاه مرموز و وهم‌آمیز آناترا تصویر نماید.[۲۱] آثار او در دوره پیش از انقلاب ۱۳۵۷، تقلیدی از شیوه‌های رنسانس و مکتب فلاندری بود.[۲۲] اما پس از انقلاب، هنر ایرانی – همچون طراحی، نگارگری و خوشنویسی – جای هنر ایتالیایی را در کارهای او گرفت.[۲۳]

پس از انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ۸ ساله، بیشتر کارهای آغداشلو با تأثیر از از ویرانی‌ها ی جنگ در نماد کلبه‌ها و مناظر متروک، پنجره‌های پوسیده چوبی سبز رنگ با شیشه‌های شکسته، درهای کهنه با قفل‌های زنگاربسته، و تصویر تیغه‌های مرگبار که نشانی از موشک‌های فرودآمده بر شهرها بود پدیدار شد.او کارهای دوران جنگ خودرا خود تک‌چهره‌نقاش در ۴۸ سالگی و شفاعت فرشتگان نامید که بیانگری افسردگی و نا آرامی‌های ناشی از ویرانی جنگ و اعتراض بود.

مینیاتورهای وی، بازسازی‌های دقیقی از مینیاتورهای نامدار ایرانی در سده‌های پیشین هستند.

آغداشلو اغلب نقاشی‌های خود را با گواش بر روی بوم می‌کشد.

کارها[ویرایش]

نقاشی[ویرایش]

آغداشلو در آبان ماه ۱۳۹۳ در گالری اثر در تهران دومین نمایشگاه تکی خودرا پس از نمایشگاهش در انجمن فرهنگی ایران و آمریکا در ۱۳۵۴ برپانمود.[۲۴]

مجموعه نقّاشی‌های آغداشلو که عمده کارهایش در یکی از این مجموعه‌ها جای می‌گیرد از این قرارند:

نقّاشی‌های آغداشلو در موزه هنرهای معاصر تهران [۲۵] ود ر برخی مجموعه‌های خصوصی نگاهداری می‌شوند.

او چند نقّاشی نیز برای چند جلد کتاب از بهرام بیضایی مانند عیّارنامه، دیباچهٔ نوین شاهنامه و طومار شیخ شرزین.[۲۶][۲۷][۲۸] کشیده است.

گرافیک[ویرایش]

پوسترهای گرافیکی آغداشلو برای نمایشگاه‌ها، کتاب‌ها، و فیلم‌هادر برگیر موارد زیر است:

نوشته‌ها[ویرایش]

نوشته‌های آغداشلو در باره ی هنرهای تجسمی معاصر و گذشته ایران و جهان در زمینه‌هایی مانند هنر کهن ایرانی، مینیاتور، نقاشی، سفالگری، کاشیکاری، و نقد فیلم بوده‌اند . او از جمله هواداران هنر ایرانی–اسلامی و خوشنویسی است.[۲۹] او تلاش نموده است تا هنرمندان قدیمی مانند میرزا رضا کلهر، آقا لطفعلی شیرازی، و خوشنویسان و نگارگران سدهای ۱۲ و ۱۳ قمری را به دیگر بار بشناساند[۳۰]

آغداشلو همچنین سفرنامه‌هایی از مسافرتهایش به سوئیس و نیویورک در آمریکا، نوشته است .[۳۱]

کتاب‌شناسی[ویرایش]

از جمله کتاب‌های آغداشلو می‌توان این‌ها را نام برد:[۳۲]

  • از خوشی‌ها و حسرت‌ها- برگزیده مقاله‌ها ۱۳۵۳–۱۳۷۰، انتشارات کتاب آبان
  • آقا لطفعلی صورتگر شیرازی — دربارهٔ لطفعلی شیرازی، نقاش دوران قاجار.
  • سال‌های آتش و برف — کارهای مربوط به مجموعه‌ای با همین نام، انتشارات کتاب آبان
  • از پیدا و پنهان — گفتگویی بلند با اصغر عبداللهی و محمد عبدی
  • گفتارها و گفتگوهای دیگر برگزیده مقاله‌ها و گفتگوها، ۱۳۷۸–۱۳۸۱، انتشارات کتاب آبان
  • آسمانی و زمینی- نگاهی به خوشنویسی ایرانی از آغاز تاکنون، گفتگوی بلند با قاسم هاشمی‌نژاد، انتشارات کتاب آبان
  • این دو حرف — مجموعه مقالات وی در زمینه‌ها و زمان‌های گوناگون در مجله‌ها و روزنامه‌ها.
  • از دور و نزدیک- ۴۵ مقاله و گفتگو دربارهٔ سینما، ۱۳۵۳–۱۳۹۰، انتشارات کتاب آبان
  • نیمه دیگر — مجموعه کارهای سنتی و مرمت‌گری آغداشلو شامل نمونه‌هایی از کارهای وی در موزه رضا عباسی.
  • حرف آخر- مجموعه مقالات از ۱۳۵۳ تا ۱۳۹۳، انتشارات کتاب آبان

سنجش کارها[ویرایش]

نقاشی آغداشلو مورد انتقاد قرار گرفته‌است که گرته‌برداری از آثار نقاشان نامدار پیشین توسط او نتوانسته است ارتباط بیننده با اثر اصلی را بازسازی کند؛ آثاری که خود در فضای منحصر به خود کشیده شده‌اند و تنها فرم بیرونی آن‌ها توسط آغداشلو به تصویر کشیده شده‌است. برای نمونه، سرهای بی‌هویت انسان‌ها در نقاشی‌های دکریکو به دفعات توسط نقاش بازسازی شده‌اند، و وی اندیشهٔ شرقی انهدام و نابودی تدریجی خود را در اثر پایانی توسط گذاشتن خط‌خطی‌ها و خراش‌های تعمدی وارد کرده‌است، اما خود سرهای بی‌تصویر اصلی دکریکو در فضای غربی و با اندیشهٔ ویژه خود به تصویر کشیده شده‌اند و بازنمایششان در نقاشی‌های آغداشلو نتوانسته است مفهوم خود اثر اصلی را منتقل کند.[۳۳]

بهرام بیضایی در بخشی از مقاله‌اش می‌نویسد: «چرا گستاخی نکُنَم و نگویم که اگر در ماننده‌کِشی ارزشی باشد، الگوهای بزرگانِ گذشتهٔ نقاشی و نگارگری در دسترسِ ما نیستند، تا چون معیارِ سنجش، به میزانِ توفیقِ آن استادان در ماننده‌کِشی گواهی دهند؛ ولی آثار ایشان که آیدین دوباره‌سازی کرده هست تا گواهِ مهارتِ آیدین در ماننده‌کِشی باشد. پیداست که ماننده‌کِشی همهٔ هُنَرِ آنان نبود، همچنان که همهٔ هُنَرِ آیدین نیست. تخیّل و اندیشهٔ زمان‌نگر و مرگ‌آگاهِ آیدین است که سازندهٔ نهاییِ اثر اوست. تَرَک‌هایی که زمان در نقش‌ها انداخته، و ستمی که روزگار – یا دستِ بشر – در حقِّ آن‌ها روا داشته. در دوباره‌کِشی‌های آیدین، ستایشِ این استادان با دریغ بر فناپذیریِ خود و آثارشان همراه است.»[۳۴]

جوایز و افتخارات[ویرایش]

آیدین آغداشلو، در مراسمی که روز سه شنبه ۲۲ دی ماه ۱۳۹۴ در سفارت فرانسه در ایران برگزار شد نشان هنر و ادب شوالیه فرانسه را دریافت کرد.[۳۵]

زندگی خصوصی[ویرایش]

آغداشلو سال ۱۳۵۱ با شهره وزیری‌تبار – هنرپیشه تئاتر و سینما که با نام هنری شهره آغداشلو شناخته شده – ازدواج کرد. ازدواج آن‌ها تا سال ۱۳۵۹ پایید، تا آن که از هم جدا شدند و شهره از ایران رفت. آیدین دوباره در سال ۱۳۶۰ با فیروزه اطهاری (دانش‌آموخته معماری) که از دانشجویان خودش بود، ازدواج کرد و صاحب یک پسر و یک دختر به نام‌های تکین (۱۳۶۱) و تارا (۱۳۶۶) شد.[۳۶] [۳۷]

پانویس[ویرایش]

  1. از دور و نزدیک؛ نگاهی به نوشته‌های سینمایی آیدین آغداشلو، BBC
  2. بیضایی، «دربارهٔ آیدین آغداشلو».
  3. مسکوب، «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو».
  4. حقیران و کریمیان، «گفتگو با آیدین آغداشلو»، ۲۳۴.
  5. مسکوب، «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو».
  6. حقیران و کریمیان، «گفتگو با آیدین آغداشلو»، ۱۸۵.
  7. مهرداد ابوالقاسمی. «آیدین آغداشلو ایران را ترک می‌کند.». دویچه‌وله پارسی، ۳ دسامبر ۲۰۱۴. 
  8. مسکوب، «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو».
  9. مسکوب، «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو».
  10. نام=Grigor107|Grigor, Contemporary Iranian Art, 107.
  11. حقیران و کریمیان، «گفتگو با آیدین آغداشلو»، ۲۳۱.
  12. مسکوب، «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو».
  13. “Shohreh Aghdashloo”. Virtual Embassy of the United States of America: Tehran. Retrieved 2 February 2015. 
  14. آغداشلو، «نقد و معرفی: دیباچه مجموعه نقاشی‌ها»، ۴۸.
  15. مسکوب، «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو».
  16. حقیران و کریمیان، «گفتگو با آیدین آغداشلو»، ۲۲۳.
  17. نام=موریزی‌نژاد۵
  18. نام=موریزی‌نژاد۵
  19. موریزی‌نژاد، «هنرمندان معاصر ایران: آیدین آغداشلو»، ۶.
  20. صائبی، «جان شیفته».
  21. موریزی‌نژاد، «هنرمندان معاصر ایران: آیدین آغداشلو»، ۶.
  22. موریزی‌نژاد، «هنرمندان معاصر ایران: آیدین آغداشلو»، ۶.
  23. صائبی، «جان شیفته».
  24. کیانوش فرید. «آیدین آغداشلو؛ اینک پس از چهل سال». بی‌بی‌سی فارسی، ۲۳ آبان ۱۳۹۳. 
  25. حسینی و بیات، «نقاش محبوب دولت‌ها نبودم، نقاش مردمم».
  26. بیضایی، بهرام. طومار شیخ شرزین. تهران: روشنگران. چاپ هشتم ۱۳۸۹. شناسنامه کتاب.
  27. بیضایی، بهرام. عیّارنامه. تهران: روشنگران. چاپ دوّم ناشر (چاپ چهارم کتاب)، ۱۳۸۶.
  28. بیضایی، «دربارهٔ آیدین آغداشلو».
  29. حقیران و کریمیان، «گفتگو با آیدین آغداشلو»، ۲۰۹.
  30. تقی‌زاده، «کوچه اسکو، پلاک ۳۲».
  31. تقی‌زاده، «کوچه اسکو، پلاک ۳۲».
  32. “Aydin Aghdashloo: Books”. Painter's official website. Retrieved 26 April 2015. 
  33. حسینی‌راد، «ساحت شرقی آغداشلو و رؤیای غربی».
  34. بیضایی، «دربارهٔ آیدین آغداشلو».
  35. «آیدین آغداشلو، نقاش ایرانی، نشان شوالیه فرانسه را دریافت کرد». بی‌بی‌سی فارسی، ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶. 
  36. مسکوب، «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو».
  37. نام=|سقراطی، «آتلیه آیدین آغداشلو».

منابع[ویرایش]

  • آغداشلو، آیدین. «نقد و معرفی: دیباچه مجموعه نقاشی‌ها». رشد آموزش هنر، ش. ۲ (۱۳۸۱): ۴۴–۴۹. ISSN ۴۸۴۶–۱۷۳۵. 
  • احمدی، احمدرضا. «نقاش ما آیدین آغداشلو». بخارا، ش. ۶۷ (۱۳۸۷): ۳۴۰. 
  • بیات، محمد. «حاتمی همان حاجی واشنگتن بود: آیدین آغداشلو دربارهٔ ۳۰ سالگی حاجی واشنگتن». اعتماد، ش. ۲۵۱۸ (۱۳۹۱): ۸. 
  • بیضایی، بهرام. «دربارهٔ آیدین آغداشلو و هنر او». بخارا، ش. ۶۷ (۱۳۸۷): ۳۲۲–۳۳۱. 
  • تقی‌زاده، ژینوس. «کوچه اسکو، پلاک ۳۲». تندیس، ش. ۱۱۵ (۱۳۸۶): ۱۴–۱۵. 
  • جواهری گیلانی، محمدتقی. تاریخ تحلیلی شعر نو. ویرایش ۲. تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۷. شابک ‎۹۶۴–۳۰۵–۳۷۴–۱. 
  • حسینی، فرزام و محمد بیات. «نقاش محبوب دولت‌ها نبودم، نقاش مردمم: گفتگو با آیدین آغداشلو». اعتماد، ش. ۳۱۰۶ (۱۳۹۳). 
  • حسینی‌راد، عبدالمجید. «ساحت شرقی آغداشلو و رؤیای غربی». هنرهای تجسمی (هنر معاصر)، ش. ۵ و ۶ (۱۳۷۳). ISSN ۲۲۲۸--۶۰۳۹. 
  • حقیران، احمد و رامبد کریمیان. «گفتگو با آیدین آغداشلو». کلک، ش. ۳۸ (۱۳۷۲): ۱۸۰–۲۴۶. 
  • سقراطی، امیر. «آتلیه آیدین آغداشلو». تندیس، ش. ۲۳۱ (۱۳۹۱): ۶–۷. 
  • شایگان، داریوش. در جستجوی فضاهای گمشده. فرزان، ۱۳۹۲. شابک ‎۹۷۸–۹۶۴۳۲۱۳۸۱۷. 
  • صائبی، مرجان. «جان شیفته: گفتگو با آیدین آغداشلو به مناسبت ۷۲ سالگی‌اش». تجربه، ش. ۱۷ (۱۳۹۱). 
  • مسکوب، ترانه. «سالشمار زندگی آیدین آغداشلو». بخارا، ش. ۶۷ (۱۳۸۷): ۳۱۶–۳۱۸. 
  • موریزی‌نژاد، حسن. «هنرمندان معاصر ایران: آیدین آغداشلو». تندیس، ش. ۹۵ (۱۳۸۵): ۴–۷. 
  • Grigor, Talinn. Contemporary Iranian Art: From Street to the Studio. Reaktion Books, 2014. ISBN ‎978-1780232706. 
  • Saadi-Nejad, Manya. “Mythological Themes in Iranian Culture and Art: Traditional and Contemporary Perspectives”. Iranian Studies 42, no. 2 (2009). doi:10.1080/00210860902764946. ISSN 0021–0862. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]