گرفت‌وگیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

گرفت و گیر روشی در نگارگری ایرانی است که در آن نگارگر صحنه های خیالپردازانه و مملو از تخیل را در زمینه نزاع و درگیری حیوانات به تصویر می‌کشد. این روش را معمولاً در تشعیرسازی مورد استفاده قرار می‌دهند. عمده محققان و تاریخ‌نگاران هنر ایران، میرک نقاش (روح الله میرک) که استاد تشعیرسازی و جانورنگاری بود را پیشگام و بنیانگذار این روش در نگارگری ایرانی می‌دانند. بنابراین پیدایش این روش به سده نهم هجری یا پانزده میلادی بازمی‌گردد. .[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. پاکباز، ص۲۴۸

فهرست منابع[ویرایش]

پاکباز، روئین. دائرةالمعارف تاریخ هنر. نشر فرهنگ معاصر. چاپ ششم. ۱۳۸۶