هنر فمینیستی

فارسی

English

هنر فمینیستی از برجسته‌ترین جریان‌های هنری موضوع‌گرا در جنبش هنری معاصر است که همگام با جنبش‌های فمینیستی شکل گرفت. نظریه هنری فمینیستی یک مجموعه فکری منسجم است که تاثیر شگرفی بر تکامل نقد هنری به مفهوم کلی‌اش بر جای نهاد. هنرمندان فمینیست امروزه اغلب از رسانه‌های بیانی و هنری جدید و کم‌تر متعارف استفاده می‌کنند و سنت‌های رایج نقاشی و مجسمه‌سازی را به چالش می‌کشند؛ ابزارهایی نظیر هنر چیدمان، هنر ویدئو و هنر اجرا. نظریه هنری فمینیستی از مجموعه مقاله‌های فمینیسم گرایش‌های فمینیسم آمازون • آنارشیست • بی‌خدا • سیاه‌پوست • Chicana • مسیحی • کنون‌خواه • فرهنگی • Cyber • تفاوت‌های فردی • اکو • جنسیت و برابری • برابری طلب • Fat • ساخت گرای فرانسوی • جنسیت • جهانی • فردگرا • اسلامی • یهودی • همجنس‌گرا • لیبرال • Lipstick • مارکسیست • Material • نو • Postcolonial • پست‌مدرن • Pro-life • Proto • رادیکال • جدایی‌طلب • جنس-مثبت • سوسیالیست • Standpoint • الهیات • جهان‌سوم • Trans • زن‌گرایی مفاهیم جنبش فمینیستی • حقوق زنان • اثرات فمینیسم بر جامعه‎ • فرهنگ فمینیسم • همجنس‌گرایی سیاسی • Pro-feminism • ضد‌فمینیسم • بهداشت زنان • پسا‌فمینیسم نظریه ها مطالعات جنسیت • Gender mainstreaming • برابری جنسیتی • برابری • مطالعات زنان • مطالعات مردان • اقتصاد • نظریه سیاسی • شناخت‌شناسی • الهیات • سکس‌شناسی • جامعه‌شناسی • نظریهٔ قانونی • هنر • نقد ادبی • نظریهٔ فیلم • بوم شناسی سیاسی • Architecture • انسان‌شناسی • باستان‌شناسی • جرم‌شناسی • جغرافیا • فلسفه • روان‌شناسی زنان • روابط بین‌الملل • اگزیستانسیالیسم • Composition studies تاریخ فمینیسم • تاریخ زنان تاریخ تاریخ فمینیسم • موج‌اول • موج‌دوم • موج‌سوم حق رای زنان در طول تاریخ • حق رای • کانادا • نیوزلند • بریتانیا • امریکا فمینیسم در کشورها حقوق زنان در کشورها • جنبش‌های زنان در جهان • چین • مصر • فرانسه • اندونزی • هند • ایرلند • ایران • افغانستان • ژاپن • نپال • نیکاراگوئه • لهستان • اوکراین • عربستان صعودی • بریتانیا • آمریکا لیست‌ها و فهرست‌ها مقالات • فمینیست‌ها • ادبیات • فمینیسم کنون‌خواه هنر جدید فمینیستی اختلاف عمیقی با آن نوع هنر زن‌گرا که تا آن هنگام در عرصه هنر معاصر جهان رایج بود دارد. هنر فمینیستی به جای آنکه صرفاً بر ضمیر هنرمند تمرکز کند، به مجموعه عوامل تاثیر گذار بر اثر هنری توجه دارد. این نظریه هنری، ارزیابی و نقد هنر را در صورتی درست می‌داند که در ارتباط با سایر پدیده‌ها و در تمامیت مستقل و منفک اثر باشد. نظریه هنری فمینیستی یک مجموعه فکری منسجم است که در خلاء تئوریک جهان هنر معاصر- پس از افول مارکسیسم- تاثیر شگرفی بر تکامل نقد هنری به مفهوم کلی‌اش بر جای نهاد. هنر فمینیستی از آن رو جریان هنری جدیدی محسوب می‌شود که هنر زنان را از کنج خانه درآورده و وارد عرصه عمومی می‌کند، همچنین آن را ثبت و مستند می‌سازد و قابل نقد و بررسی. هنرمندان فمینیست امروزه اغلب از رسانه‌های بیانی و هنری جدید و کم‌تر متعارف استفاده می‌کنند و سنت‌های رایج نقاشی و مجسمه‌سازی را به چالش می‌کشند؛ ابزارهایی نظیر هنر چیدمان، هنر ویدئو و هنر اجرا. گزیلدا پولاک و دبوراچریدو مورخ هنرمند فمینیست، دربارهٔ مقام زن در هنرهای زیبا، نکته‌ای گفته‌اند: «درفرهنگ والا ضمن بازنمایی خلاقیت به عنوان امری مردانه و پخش تصویر زن به عنوان تصویری زیبا برای نگاه تشنهٔ مردان به طور حساب شده‌ای منکر شناخت زنان به عنوان تولیدکنندگان فرهنگ و معنی می‌شوند.» دیدگاه فمینیستی دیگری ناظر بر نگاه زنانهٔ ذاتی وجود دارد. زنان هنرمند در عالم مذکر سالارانهٔ هنر آموزش می‌بینند که بدین ترتیب هنرمند فمنیست دست کم دو وظیفه بر عهده خواهد داشت: نخست کشف کردن عنصر مذکر سالارانهٔ هنر مرسوم ودیگر نشان دادن تمایز میان تجربهٔ زنان از تجربهٔ مردان. یکی دیگر از ثمره‌های هنر و نقد فمنیستی اصطلاح «نگاه خیرهٔ مردان»است. ایدهٔ «نگاه خیرهٔ مردان» از طرفی به نظریهٔ روانکاوی نیز مربوط می شود. نظریهٔ روانکاوی خود غالباًاز هنر ابزاری می سازد برای ارضای آرزوهای نا خودآگاه. در عمل دیدن و دیده شدن، این مرد است که فعال است و زن منفعل می‌ماند. در ایجاد روابط قدرت، نگاه ابزار بسیار قدرتمندی به شمار می‌رود. در سنت حاکم در غرب، گویا آنکه خیره نگاه می‌کند بر آنکه خیره نگاه می‌شود اعمال نفوذ و قدرت می‌کند. از نخستین مصادیق آثار هنری که در آن گویا نگاه خیرهٔ مردان از اهمیت برخوردار بوده مجسمهٔ «آفرودیت کنیدوسی» است که در حدود۳۵۰ ق-م ساخته شده. بررسی دیدن و آنچه «نگاه خیره مردانه» شناخته شده این گمان را برانگیخته که توان نگاه کردن به دیگران نشانه‌ای از قدرت جنسی و اجتماعی است. تئوری‌های خیره نگریستن بر پویایی دیدن، بر برتری و کنترل آن بر ابژهٔ زیبایی شناختی پای می‌فشارد. در این تئوری‌ها از جداسازی خواهش و آرزو از خوشی می‌پرهیزند. نگاه خیرهٔ کامجویانه و آزمندانه را به اصل و گوهر زیبایی بر می‌گردانند. هنر فمینیستی با وارونگی آگاهانهٔ کمابیش همهٔ ارزش‌های زیبایی شناختی به جنبش‌هایی در جهان هنر پیوست که آن جنبش‌ها با تاختن به هستهٔ مفهوم هنر همگان را سردرگم، شگفت زده و خشمگین ساخته‌اند. نقش فمنیست‌ها در این چالش، این واقعیت که وضع تاریخی هنرمندان زن از بیخ و بن دگرگون شده، را بزرگ‌تر نشان می‌دهد. شمار زنانی که امروزه در هنر شرکت دارند در بیشتر فرم‌های هنری بسیار بیش‌تر از گذشته شده است. این نه تنها پیامد کاهش فرق گذاری آشکار جنسی است، به جهت پیکار چشم‌گیر کوشندگان فمینیست نیز هست. زنان تنها برای این که پیش داوری‌های دیرینه از میان رفته به جهان هنر کشانده نشده‌اند؛ آنان با پیکار، راهشان را باز کرده‌اند. پیامد اثرگذاری جنبش‌های فمینیستی علاوه بر افزایش شمار هنرمندان فمینیست، پدید آمدن هنرمندان بیشمار بود که هنر را به کار می گرفتند تا به بررسی پویش خود جنسیت‌گرایی بپردازند. جنبه‌های دیگری از هویت مانند نژاد، قومیت و هویت جنسی را نیز هنرمندان امروزی زمینهٔ کار خود ساخته‌اند. هنر ابزاری برای پرده برداشتن از جنبه‌هایی از جایگاه اجتماعی است که مانند انگاره‌های زنانگی و مردانگی در تاریخ فرهنگی، پرده‌ای بر آن افتاده و وارونه نمودار می شود. جنسیت هر چند بازگشت به جنسیت در گفتمان فمینیستی چیزی آشناست، هنوز بر سر دامنهٔ این واژه بگو‍‍‍مگوهایی برپاست. نویسندگان سالهای اول دهه‌ی 70 میان سکچوالیته و جنسیت فرق گذاشتند. سکچوالیته اشاره بر دوگانگی بیولوژیکی و ریخت‌شناسانهٔ زن و مرد دارد و جنسیت اشاره به نقش‌های اجتمایی ناهمسانی دارد که فرهنگ‌ها مردمان خود را وادار به ایفای آن می‌کنند. اما برخی از فمینیست‌ها عقیده دارند که حتی سکچوالیته مقوله‌ای بیشتر اجتماعی است تا فیزیولوژیک و واژهٔ جنسیت هرگز تنها به نقش‌های اجتماعی که به زنان و مردان واگذار شده اشاره ندارد، یعنی مردانگی (masculinity) و زنانگی (feminity) همیشه با نرینه (male) و مادینه (female) برابر نیست. گاهی دانشمندان دیدگاه‌های زنانهٔ رویاروی فرهنگ فراگیر زمانه را درون جنبش‌های هنری ویژه‌ای جای می‌دهند، اما نه تنها با وجود گوناگونی هنری آثار زنان نمی‌توان آنها را دارای سبک واحدی دانست بلکه گوناگونی خود زنان نیز این کلیت بخشی را بر نمی‌تابد. زنان طبقه‌ای جداگانه با فرهنگی جدا از گروه‌های اجتماعی بزرگتر نیستند. بافت در هم هویت فردی و گروهی همیشه جایگاه تاریخی و اجتماعی مانند، طبقه، دین، آیین، ملیت، نژاد و قوم را در بردارد که با جنسیت و هویت جنسی در هم می‌آمیزد. با بررسی برداشت‌های سنتی از هنرمند درمی‌یابیم که آفرینندهٔ هنر همچون آرمانی مردانه سخت به جنسیت آلوده است. با وجود این واقعیت که همیشه زنان هنرمند وجود داشته‌اند، نمونهٔ برتر هنرمند بیشتر انگارهٔ آفریدگار مرد را به یاد می‌آورد، که در اوج شکوفایی خود ویژگی آشکارا مردانه «نبوغ» را داراست. این برداشت در زمان رنسانس اروپا پدیدار شده و بیشترین گسترش را در عصر رمانتیک داشته و هنوز بر روش‌های فکری امروزین ما نفوذ دارد. تاریخچه دو فریدا نخستین بیانیه‌های این جنبش [در آمریکا]، در ابتدای دهه ۱۹۷۰ شکل گرفت. زنان هنرمند و تاریخ‌نویسان هنر زنان مجموعه پرسش‌هایی را درباره رابطه هنر و زنان عنوان کرده بودند. پرسش‌هایی نظیر: «چرا منزلت زنان به عنوان «هنرمند» تا این حد کم‌ارزش شمرده می‌شود؟» «اصولاً چرا تاریخ هنر، چندان زنان هنرمند برجسته‌ای به خود ندیده است؟» «از چه راه‌هایی تمایلات زن‌گرایی در هنر ارتقا خواهد یافت؟» «آیا هنر زنان باید به طور بنیادین با آنچه که هنرمندان جنس مخالف او می‌آفرینند متفاوت باشد؟» در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، شمار بسیاری از متفکران آگاه به مسائل اجتماعی مسئلهٔ انقیاد زنان را به پرسش گرفتند. دفاع از حقوق زن (۱۷۹۲)، اثر مری ولستون کرافت و درانقیاد زنان(۱۸۶۹)، به قلم جان استوارت میل از جمله اسناد با اهمیتی به شمار می‌روند که به مخالفت جدی با تمایل فرهنگ غرب به سرکوب زنان می‌پردازند. فمنیست‌ها که نگاه شکاکانه‌ای به تاریخ هنر دارند نخست این پرسش را پیش می‌کشند که: زنان هنرمند کجا هستند ؟ شواهد و قراین مستندی در دست است که نشان می‌دهد در غرب زنان دست کم از دورهٔ رنسانس بدین سو به شکل حرفه‌ای به کار هنر مشغول بوده‌اند هرچند تعداد آنها انگشت شمار است. با این وصف، کتاب‌های درسی هنر که تقریباً تا پیش از ۱۹۷۰ در اختیار دانشجویان تاریخ هنر قرار می‌گرفت کمتر حاوی آثاری از زنان هنرمند بود. برای مثال، جنسن، در فهرست اصلی و در ویراست نخست کتاب خود نامی از زنان هنرمند نمی‌برد. ولی در ویراست‌های جدیدتر آثار جنسن، گاردنر و هارت نام شمار زیادی از زنان هنرمند ذکر شده‌است. به هر حال این نکته هنوز به قوت خود باقی است که زنان به شکل سنجیده و برنامه ریزی شده‌ای از صحنه حذف شده‌اند. در دسامبر ۱۹۷۶ ان ساترلند هریس و لیندا نوکلین یک نمایشگاه با عنوان «زنان هنرمند» در موزه هنر ایالت لس آنجلس برگزار کردند و آثار زنان در میان سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۹۵۰ را به نمایش گذاشتند. این نمایشگاه تاثیر مهمی بر کشف دوباره الگوهای تاریخی زنان هنرمند، همچون آرتمیزیا جنتیلسکی (۱۵۹۳–۱۶۵۱)، پائولا مدرسون بکر (۱۸۷۶–۱۹۰۷) و فریدا کالو (۱۹۰۷–۱۹۵۴) گذاشت. یکی از نخستین آثار هنر فمینیستی که در دنیا بسیار مطرح شد، چیدمان میهمانی شام (۱۹۷۹) اثر جودی شیکاگو بود که مورد توجه منتقدان بسیاری قرار گرفت. این اثر عظیم (اندازهٔ یک اتاق) یادبودی برای دستاوردها و کشاکش‌های زنان در طول تاریخ است. البته این اثر هنگامی آفریده شد که هنر فمینیستی پیشنیه و تاریخ قابل توجهی یافته بود.البته اثر دیگر شیکاگو با نام خانه زنان که قبل از ضیافت شام انجام شد و به همکاری میریام شاپیرو بود اذهان را آماده تحولات جدید در دنیای هنر کرد. در سال ۱۹۷۰ شیکاگو نخستین برنامه آموزشی هنر فمینیستی را در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا با هدف آموزش هنرجویان زن و تسهیل ورود آنان به دنیای هنر برگزار کرد. فیلم «جودی شیکاگو و دختران کالیفرنیا» نیز درباره همین پروژه توسط جودیث دَنکاف در سال ۱۹۷۱ ساخته شده‌است. شیکاگو تا سال ۱۹۷۳ تدریس این برنامه را برعهده داشت. یکی از آثار برجسته هنر فمینیستی سند پس از زایمان نام دارد که اثر مری کلی در سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ است. این اثر از لوح سنگی و صمغ است و رابطه یک مادر و فرزندش، نزدیکی اولیه آنها و جداشدن اجباری‌شان را نشان می‌دهد. اثر بدون عنوان سیندی شرمن نیز گوشه دیگری از این جنبش را نشان می‌دهد. در این اثر، خود سیندی شرمن در قالب یک مانکن مُد با لباسی ناراحت و با حالتی گرفته و عصبی ظاهر شده‌است و جنبه منفی دنیای فریبنده مد را به نمایش می‌گذارد. از زنان برجسته این جنبش می‌توان به لی کرزنر، جودی شیکاگو، سوفی کال، مارینا آبراموویچ، گیلیان ویرینگ، راینکه دیکسترا، کاسیما وون بونین، مونا هاتوم، ماگدالنا یتلووا، ایجا لیسا آتیلا، و گروه مشهور گریلا گرلز (دختران پارتیزان) اشاره کرد. در جنبش هنری هنر سیاهان، زنان آفریقایی‌تبار در دهه ۱۹۸۰ رویکرد تندتری داشتند. این هنرمندان به وضعیت دو وجهی و دوگانه زن بودن و سیاه‌پوست بودن می‌پرداختند. از هنرمندان به‌نام این جنبش می‌توان به آدریان پایپر، فیث رینگولد، بتی سار و دخترش آلیسون سار اشاره کرد. پانویس منابع ادوارد لوسی اسمیت. «هنر موضوع‌گرا». در مفاهیم و رویکردها در آخرین جنبش‌های هنری قرن بیستم. ترجمهٔ علیرضا سمیع‌آذر. چاپ چاپ دوم. تهران: چاپ و نشر نظر، ۱۳۸۱. ص. ۲۷۳ تا ۲۸۸. ISBN 964-6994-09-1.  پرونده:۱۱ زن هنرمند جهان. . نشریه روان‌شناسی و هنر سال اول، ش. شماره۴و۵ (آذر و دی ۱۳۸۶): ص.۴ تا ۳۸.  «اهمیت ثبت و مستند سازی اجراهای هنری، فیروزه مهاجر». تغییر برای برابری، ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۰۸.  کارولین کرس میر، فمینیسم و زیبایی شناسی هاید ماینر ورنن، تاریخ تاریخ هنر Von Blum, Paul. «New Visions, New Viewers, New Vehicles: Twentieth-Century Developments in North American Political Art». Leonardo, ۲۶ (۵) , Art and Social Consciousness: Special Issue, (۱۹۹۳), ۴۵۹–۴۶۶

The feminist art movement refers to the efforts and accomplishments of feminists internationally to make art that reflects women's lives and experiences, as well as to change the foundation for the production and reception of contemporary art. It also sought to bring more visibility to women within art history and art practice. Corresponding with general developments within feminism, and often including such self-organizing tactics as the consciousness-raising group, the movement began in the 1960s and flourished throughout the 1970s as an outgrowth of the so-called second wave of feminism. It has been called "the most influential international movement of any during the postwar period" and its effects continue to the present. Origins West Coast: Feminist art's first steps in Fresno One of the first feminist art classes in the United States was started at Fresno State University in the fall of 1970, lead by artist Judy Chicago, who was a visiting artist at the university, teaching 15 students. The 15 students, which formed the Feminist Art Program, included Susan Boud, Dori Atlantis, Gail Escola, Vanalyne Green, Suzanne Lacy, Cay Lang, Karen LeCocq, Jan Lester, Chris Rush, Judy Schaefer, Henrietta Sparkman, Faith Wilding, Shawnee Wollenman, Nancy Youdelman, and Cheryl Zurilgen. The group would rent and refurbish an off-campus studio space, which was located on at 1275 Maple Avenue in downtown Fresno. The intention of the space was to allow the artists to create and discuss their work "without male interference." Participants in the class, which in 1971 became a full-time program at the university, spent extensive amounts of time together. Students lead reading groups and discussion, collaborated on art, and practically living and working in the studio. The program was different than a standard art class. Instead of the typical teaching of techniques and art history, students were taught to collaborate with each other and focus on raising the students feminist consciousnesses about their artwork and ways of thinking. For example, students would go around the room, during discussions, and share personal experiences about specified topics such as money, relationships, and family. It was believed that by sharing these experiences, students were able to not only individualize their experience and insert more emotion into their artwork, but also learned about the collective experience among the one another, and empower themselves as individuals and a group. Instead of supporting the typical idea of artists being secluded and working as independent "geniuses," the class aimed to emphasize collaboration. The class was described as a "radical departure," for the time period. Judy Chicago eventually left, with the program developing at the California Institute of the Arts. The class continued at Fresno, and was first taught by Rita Yokoi from 1971 to 1973, and then was taken over by Joyce Aiken in 1973, who taught the class until her retirement in 1992. After taking over the class, Aiken and her students opened Gallery 25 in downtown Fresno, which was an all-women's co-op gallery. With her students, Aiken would also help develop the Fresno Art Museum's Distinguished Women Artist Series and the Council of 100, which helped develop programming and exhibitions about women at the museum. The Fresno Feminist Art Program would serve as a model for other feminist art projects and programs such as Womanhouse, which was a collaborative feminist art exhibition which is credited with introducing the general public to the movement due to extensive media coverage. Womanhouse was the first project produced after the Feminist Art Program moved to the California Institute of the Arts in the fall of 1971. Womanhouse, like the Fresno project, also developed into a feminist studio space and promoted the concept of collaborative women's art. Questions about women in art and the movement spreads to Los Angeles In 1971, the art historian Linda Nochlin published a groundbreaking essay 'Why Have There Been No Great Women Artists?' in ArtNews in which she investigated the social and economic factors that had prevented talented women from achieving the same status as their male counterparts. In response to the 1971 Art and Technology exhibition at the Los Angeles County Museum of Art, an ad hoc group of women organized, calling themselves the L.A. Council of Women Artists. They researched the number of women included in exhibitions at LACMA and issued a report protesting the absence of women artists from that exhibition, as well as generalized artworld sexism. They set a precedent for later feminist groups (such as the Guerrilla Girls). Women's Caucus for Art, an offshoot of the College Art Association was founded in 1972 at the San Francisco Conference. A WCA conference is held annually and there are chapters in most areas of the U.S. The Woman's Building which included the Feminist Studio Workshop was founded by Sheila Levrant de Bretteville, art historian Arlene Raven, and Judy Chicago in 1973. Many of the feminist artists and designers from CalArts joined other feminist artists at the Woman's Building, an important center of the west coast feminist artist movement in the 1970s and 1980s in which meetings, workshops, performances, and exhibitions regularly took place. Womanspace Gallery relocated there. During the first year, there were national conferences on feminist film, writing, ceramics, among others. Feminist art moves throughout the US Simultaneously, women artists in New York also began to come together for meetings and exhibitions. Collective galleries such as A.I.R. Gallery in New York (1972–present) and Artemesia in Chicago were formed to provide visibility for art by feminist artists. The strength of the feminist movement allowed for the emergence and visibility of many new types of work by women but also helped facilitate a range of new practices by men. Women Artists in Revolution (WAR) protested the lack of exposure of women artists in 1969. The Ad Hoc Women Artists' Committee (AWC) formed in 1971 to address the Whitney Museum's exclusion of women artists but expanded its focus over time. The Women's Interart Center in New York, founded in the 1970s in New York City, is still in operation. The Women's Video Festival was held yearly for a number of years in the early 1970s, also in New York City. Many women artists continue to organize working groups, collectives, and nonprofit galleries in various locales around the world. The Feminist Art Project (TFAP) was founded by the Institute for Women and Arts at Rutgers University. The Feminist Art Project is an international collaborative initiative focusing on the Feminist Art Movement and the aesthetic, intellectual and political impact of women on the visual arts, art history, and art practice, past and present. The project is a strategic intervention against the ongoing erasure of women from the cultural record. The Feminist Art Project promotes diverse feminist art events, education and publications through its website and online calendar and facilitates networking and regional program development worldwide. The Feminist Art Project brings together feminist artists, curators, critics, and educators from all backgrounds to shine a spotlight on the accomplishments of the Feminist Art Movement. Its primary goal is to increase the visibility of feminist art and to promote the recognition of the aesthetic and intellectual impact of women on the visual arts and culture. TFAP facilitates regional networking and program development internationally by linking visitors to TFAP Regional Coordinators, now 40 in number. As a result, many universities have created courses dedicated to surveying women's contributions to the art world, and many workshops around the nation have taught and displayed the dynamic elements of feminist art. The Feminist Art Project Calendar posts over 1300 feminist art events and publications. Educational materials are available for downloading from the site's Resource pages called FARE (Feminist Art Resources in Education) There are thousands of examples of women associated with the feminist art movement. The following are only a few examples of important artists and writers who can be credited with making the movement visible in culture: Judy Chicago, founder of the first known Feminist Art Program (in Fresno, California), Miriam Schapiro, co-founder of the Feminist Art Program at Cal Arts, Sheila Levrant de Bretteville and Arlene Raven co-founders of the Woman's Building, Suzanne Lacy and Faith Wilding, both participants in all the early programs, Martha Rosler, Mary Kelly, Kate Millett, Nancy Spero, Faith Ringgold, June Wayne, art-world agitators The Guerrilla Girls, and critics, historians, and curators Lucy Lippard, Griselda Pollock, Arlene Raven, and Dextra Frankel. Journals about feminist art Chrysalis Magazine (1977–80), was organized out of the Los Angeles Woman's Building. Genders: Feminist Art and (Post)Modern Anxieties Genders: Feminist Art and (Post)Modern Anxieties Heresies: A Feminist Publication on Art and Politics](1977–92) N.paradoxa is an international feminist art journal that explores the work of contemporary women artists and feminist theory founded in December 1996. M/E/A/N/I/N/G had 20 issues (1986-1996) and 5 on-line issues (2002-2011) Woman's Art Journal Further reading Armstrong, Carol and Catherine de Zegher (eds.), Women Artists at the Millennium, The MIT Press, Cambridge, 2006. Bee, Susan and Mira Schor (eds.), The M/E/A/N/I/N/G Book, Duke University Press, Durham, NC, 20000. Brown, Betty Ann, ed. Expanding Circles: Women, Art & Community. New York: Midmarch, 1996. Butler, Connie. WACK! Art and the Feminist Revolution, Los Angeles: Museum of Contemporary Art. 2007. Chicago, Judy. Beyond the Flower: The Autobiography of a Feminist Artist. New York: Viking, 1996. Chicago, Judy. The Dinner Party: A Symbol of Our Heritage. Garden City, N.Y.: Anchor Press/Doubleday, 1979. Chicago, Judy. Embroidering Our Heritage: The Dinner Party. Garden City, N.Y.: Anchor Press/Doubleday, 1979. Cottingham, Laura. How Many 'Bad' Feminists Does It Take to Change a Light Bulb? New York: Sixty Percent Solution. 1994. Cottingham, Laura. Seeing Through the Seventies: Essays on Feminism and Art. Amsterdam, The Netherlands: G+B Arts, 2000. Deepwell, Katy, ed. New Feminist Art Criticism: Critical Strategies. Manchester, New York: Manchester University Press, 1995. Frueh, Joanna, Cassandra L. Langer, and Arlene Raven, eds. New Feminist Criticism: Art, Identity, Action, 1993. Hess, Thomas B. and Elizabeth C. Baker, eds. Art and Sexual Politics: Women's Liberation, Women Artists, and Art History. New York, Macmillan, 1973 Isaak, Jo Anna . Feminism and Contemporary Art: The Revolutionary Power of Women's Laughter. New York: Routledge, 1996. Lippard, Lucy R. From the Center: Feminist Essays on Women's Art. New York: Dutton, 1976. Meyer, Laura, ed. A Studio of Their Own: The Legacy of the Fresno Feminist Experiment. Fresno, Calif.: Press at California State University, Fresno, 2009. Phelan, Peggy. Art and Feminism. London: Phaidon, 2001. Pollock, Griselda, Generations and Geographies in the Visual Arts, Routledge, London, 1996. Pollock, Griselda, Looking back to the Future, G&B Arts, Amsterdam, 2001. Pollock, Griselda, Encounters in the Virtual Feminist Museum: Time, Space and the Archive, Routledge, 2007. Raven, Arlene. Crossing Over: Feminism and Art of Social Concern. 1988 Schor, Mira. Wet: On Painting, Feminism, and Art Culture. Durham, NC: Duke University Press. 1997 Wilding. Faith. By Our Own Hands: The Women Artist's Movement, Southern California, 1970-1976. External links Feminist Art Project (Rutgers University) The Woman's Building (Los Angeles) Information about the first Feminist Art Program at Fresno State University Women's Caucus for Art New York Feminist Art Institute The Elizabeth A. Sackler Center for Feminist Art at the Brooklyn Museum !W.A.R.: Voices of a Movement, video interviews with artists and critics’ chronicling the founding years of the feminist art movement in the 1970s from Stanford University Digital Collections. Website of !Women Art Revolution, a documentary about feminist art. See also Australian Feminist Art Timeline Depiction of women artists in art history Feminism in 1950s Britain List of 20th century women artists Historiography Women Artists Notes