هنر فمینیستی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English

هنر فمینیستی از برجسته‌ترین جریان‌های هنری موضوع‌گرا در جنبش هنری معاصر است که همگام با جنبش‌های فمینیستی شکل گرفت.[۱]

نظریه هنری فمینیستی یک مجموعه فکری منسجم است که تاثیر شگرفی بر تکامل نقد هنری به مفهوم کلی‌اش بر جای نهاد. هنرمندان فمینیست امروزه اغلب از رسانه‌های بیانی و هنری جدید و کم‌تر متعارف استفاده می‌کنند و سنت‌های رایج نقاشی و مجسمه‌سازی را به چالش می‌کشند؛ ابزارهایی نظیر هنر چیدمان، هنر ویدئو و هنر اجرا[۱].

نظریه هنری فمینیستی[ویرایش]

هنر جدید فمینیستی اختلاف عمیقی با آن نوع هنر زن‌گرا که تا آن هنگام در عرصه هنر معاصر جهان رایج بود دارد. هنر فمینیستی به جای آنکه صرفاً بر ضمیر هنرمند تمرکز کند، به مجموعه عوامل تاثیر گذار بر اثر هنری توجه دارد. این نظریه هنری، ارزیابی و نقد هنر را در صورتی درست می‌داند که در ارتباط با سایر پدیده‌ها و در تمامیت مستقل و منفک اثر باشد.

نظریه هنری فمینیستی یک مجموعه فکری منسجم است که در خلاء تئوریک جهان هنر معاصر- پس از افول مارکسیسم- تاثیر شگرفی بر تکامل نقد هنری به مفهوم کلی‌اش بر جای نهاد.[۱]

هنر فمینیستی از آن رو جریان هنری جدیدی محسوب می‌شود که هنر زنان را از کنج خانه درآورده و وارد عرصه عمومی می‌کند، همچنین آن را ثبت و مستند می‌سازد و قابل نقد و بررسی.[۲]

هنرمندان فمینیست امروزه اغلب از رسانه‌های بیانی و هنری جدید و کم‌تر متعارف استفاده می‌کنند و سنت‌های رایج نقاشی و مجسمه‌سازی را به چالش می‌کشند؛ ابزارهایی نظیر هنر چیدمان، هنر ویدئو و هنر اجرا[۱].

گزیلدا پولاک و دبوراچریدو مورخ هنرمند فمینیست، دربارهٔ مقام زن در هنرهای زیبا، نکته‌ای گفته‌اند: «درفرهنگ والا ضمن بازنمایی خلاقیت به عنوان امری مردانه و پخش تصویر زن به عنوان تصویری زیبا برای نگاه تشنهٔ مردان به طور حساب شده‌ای منکر شناخت زنان به عنوان تولیدکنندگان فرهنگ و معنی می‌شوند.»

دیدگاه فمینیستی دیگری ناظر بر نگاه زنانهٔ ذاتی وجود دارد. زنان هنرمند در عالم مذکر سالارانهٔ هنر آموزش می‌بینند که بدین ترتیب هنرمند فمنیست دست کم دو وظیفه بر عهده خواهد داشت: نخست کشف کردن عنصر مذکر سالارانهٔ هنر مرسوم ودیگر نشان دادن تمایز میان تجربهٔ زنان از تجربهٔ مردان.

یکی دیگر از ثمره‌های هنر و نقد فمنیستی اصطلاح «نگاه خیرهٔ مردان»است. ایدهٔ «نگاه خیرهٔ مردان» از طرفی به نظریهٔ روانکاوی نیز مربوط می شود. نظریهٔ روانکاوی خود غالباًاز هنر ابزاری می سازد برای ارضای آرزوهای نا خودآگاه. در عمل دیدن و دیده شدن، این مرد است که فعال است و زن منفعل می‌ماند. در ایجاد روابط قدرت، نگاه ابزار بسیار قدرتمندی به شمار می‌رود. در سنت حاکم در غرب، گویا آنکه خیره نگاه می‌کند بر آنکه خیره نگاه می‌شود اعمال نفوذ و قدرت می‌کند.[۳][۴]

از نخستین مصادیق آثار هنری که در آن گویا نگاه خیرهٔ مردان از اهمیت برخوردار بوده مجسمهٔ «آفرودیت کنیدوسی» است که در حدود۳۵۰ ق-م ساخته شده.[۵] بررسی دیدن و آنچه «نگاه خیره مردانه» شناخته شده این گمان را برانگیخته که توان نگاه کردن به دیگران نشانه‌ای از قدرت جنسی و اجتماعی است. تئوری‌های خیره نگریستن بر پویایی دیدن، بر برتری و کنترل آن بر ابژهٔ زیبایی شناختی پای می‌فشارد. در این تئوری‌ها از جداسازی خواهش و آرزو از خوشی می‌پرهیزند. نگاه خیرهٔ کامجویانه و آزمندانه را به اصل و گوهر زیبایی بر می‌گردانند.[۶]

هنر فمینیستی با وارونگی آگاهانهٔ کمابیش همهٔ ارزش‌های زیبایی شناختی به جنبش‌هایی در جهان هنر پیوست که آن جنبش‌ها با تاختن به هستهٔ مفهوم هنر همگان را سردرگم، شگفت زده و خشمگین ساخته‌اند. نقش فمنیست‌ها در این چالش، این واقعیت که وضع تاریخی هنرمندان زن از بیخ و بن دگرگون شده، را بزرگ‌تر نشان می‌دهد. شمار زنانی که امروزه در هنر شرکت دارند در بیشتر فرم‌های هنری بسیار بیش‌تر از گذشته شده است. این نه تنها پیامد کاهش فرق گذاری آشکار جنسی است، به جهت پیکار چشم‌گیر کوشندگان فمینیست نیز هست. زنان تنها برای این که پیش داوری‌های دیرینه از میان رفته به جهان هنر کشانده نشده‌اند؛ آنان با پیکار، راهشان را باز کرده‌اند.[۷]

پیامد اثرگذاری جنبش‌های فمینیستی علاوه بر افزایش شمار هنرمندان فمینیست، پدید آمدن هنرمندان بیشمار بود که هنر را به کار می گرفتند تا به بررسی پویش خود جنسیت‌گرایی بپردازند. جنبه‌های دیگری از هویت مانند نژاد، قومیت و هویت جنسی را نیز هنرمندان امروزی زمینهٔ کار خود ساخته‌اند.[۷]

هنر ابزاری برای پرده برداشتن از جنبه‌هایی از جایگاه اجتماعی است که مانند انگاره‌های زنانگی و مردانگی در تاریخ فرهنگی، پرده‌ای بر آن افتاده و وارونه نمودار می شود.[۷]

جنسیت[ویرایش]

هر چند بازگشت به جنسیت در گفتمان فمینیستی چیزی آشناست، هنوز بر سر دامنهٔ این واژه بگو‍‍‍مگوهایی برپاست. نویسندگان سالهای اول دهه‌ی 70 میان سکچوالیته و جنسیت فرق گذاشتند. سکچوالیته اشاره بر دوگانگی بیولوژیکی و ریخت‌شناسانهٔ زن و مرد دارد و جنسیت اشاره به نقش‌های اجتمایی ناهمسانی دارد که فرهنگ‌ها مردمان خود را وادار به ایفای آن می‌کنند. اما برخی از فمینیست‌ها عقیده دارند که حتی سکچوالیته مقوله‌ای بیشتر اجتماعی است تا فیزیولوژیک و واژهٔ جنسیت هرگز تنها به نقش‌های اجتماعی که به زنان و مردان واگذار شده اشاره ندارد، یعنی مردانگی (masculinity) و زنانگی (feminity) همیشه با نرینه (male) و مادینه (female) برابر نیست. گاهی دانشمندان دیدگاه‌های زنانهٔ رویاروی فرهنگ فراگیر زمانه را درون جنبش‌های هنری ویژه‌ای جای می‌دهند، اما نه تنها با وجود گوناگونی هنری آثار زنان نمی‌توان آنها را دارای سبک واحدی دانست بلکه گوناگونی خود زنان نیز این کلیت بخشی را بر نمی‌تابد. زنان طبقه‌ای جداگانه با فرهنگی جدا از گروه‌های اجتماعی بزرگتر نیستند. بافت در هم هویت فردی و گروهی همیشه جایگاه تاریخی و اجتماعی مانند، طبقه، دین، آیین، ملیت، نژاد و قوم را در بردارد که با جنسیت و هویت جنسی در هم می‌آمیزد.[۸]

با بررسی برداشت‌های سنتی از هنرمند درمی‌یابیم که آفرینندهٔ هنر همچون آرمانی مردانه سخت به جنسیت آلوده است. با وجود این واقعیت که همیشه زنان هنرمند وجود داشته‌اند، نمونهٔ برتر هنرمند بیشتر انگارهٔ آفریدگار مرد را به یاد می‌آورد، که در اوج شکوفایی خود ویژگی آشکارا مردانه «نبوغ» را داراست. این برداشت در زمان رنسانس اروپا پدیدار شده و بیشترین گسترش را در عصر رمانتیک داشته و هنوز بر روش‌های فکری امروزین ما نفوذ دارد.[۸]

تاریخچه[ویرایش]

نخستین بیانیه‌های این جنبش [در آمریکا]، در ابتدای دهه ۱۹۷۰ شکل گرفت. زنان هنرمند و تاریخ‌نویسان هنر زنان مجموعه پرسش‌هایی را درباره رابطه هنر و زنان عنوان کرده بودند. پرسش‌هایی نظیر:[۱]

  • «چرا منزلت زنان به عنوان «هنرمند» تا این حد کم‌ارزش شمرده می‌شود؟»
  • «اصولاً چرا تاریخ هنر، چندان زنان هنرمند برجسته‌ای به خود ندیده است؟»
  • «از چه راه‌هایی تمایلات زن‌گرایی در هنر ارتقا خواهد یافت؟»
  • «آیا هنر زنان باید به طور بنیادین با آنچه که هنرمندان جنس مخالف او می‌آفرینند متفاوت باشد؟» [۹]

در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، شمار بسیاری از متفکران آگاه به مسائل اجتماعی مسئلهٔ انقیاد زنان را به پرسش گرفتند. دفاع از حقوق زن (۱۷۹۲)، اثر مری ولستون کرافت و درانقیاد زنان(۱۸۶۹)، به قلم جان استوارت میل از جمله اسناد با اهمیتی به شمار می‌روند که به مخالفت جدی با تمایل فرهنگ غرب به سرکوب زنان می‌پردازند.

فمنیست‌ها که نگاه شکاکانه‌ای به تاریخ هنر دارند نخست این پرسش را پیش می‌کشند که: زنان هنرمند کجا هستند ؟ شواهد و قراین مستندی در دست است که نشان می‌دهد در غرب زنان دست کم از دورهٔ رنسانس بدین سو به شکل حرفه‌ای به کار هنر مشغول بوده‌اند هرچند تعداد آنها انگشت شمار است. با این وصف، کتاب‌های درسی هنر که تقریباً تا پیش از ۱۹۷۰ در اختیار دانشجویان تاریخ هنر قرار می‌گرفت کمتر حاوی آثاری از زنان هنرمند بود. برای مثال، جنسن، در فهرست اصلی و در ویراست نخست کتاب خود نامی از زنان هنرمند نمی‌برد. ولی در ویراست‌های جدیدتر آثار جنسن، گاردنر و هارت نام شمار زیادی از زنان هنرمند ذکر شده‌است. به هر حال این نکته هنوز به قوت خود باقی است که زنان به شکل سنجیده و برنامه ریزی شده‌ای از صحنه حذف شده‌اند.[۱۰]

در دسامبر ۱۹۷۶ ان ساترلند هریس[۱۱] و لیندا نوکلین[۱۲] یک نمایشگاه با عنوان «زنان هنرمند» در موزه هنر ایالت لس آنجلس برگزار کردند و آثار زنان در میان سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۹۵۰ را به نمایش گذاشتند. این نمایشگاه تاثیر مهمی بر کشف دوباره الگوهای تاریخی زنان هنرمند، همچون آرتمیزیا جنتیلسکی[۱۳] (۱۵۹۳–۱۶۵۱)، پائولا مدرسون بکر[۱۴] (۱۸۷۶–۱۹۰۷) و فریدا کالو (۱۹۰۷–۱۹۵۴) گذاشت[۱].

یکی از نخستین آثار هنر فمینیستی که در دنیا بسیار مطرح شد، چیدمان میهمانی شام (۱۹۷۹) اثر جودی شیکاگو بود که مورد توجه منتقدان بسیاری قرار گرفت. این اثر عظیم (اندازهٔ یک اتاق) یادبودی برای دستاوردها و کشاکش‌های زنان در طول تاریخ است.[۱۵] البته این اثر هنگامی آفریده شد که هنر فمینیستی پیشنیه و تاریخ قابل توجهی یافته بود[۱].البته اثر دیگر شیکاگو با نام خانه زنان که قبل از ضیافت شام انجام شد و به همکاری میریام شاپیرو بود اذهان را آماده تحولات جدید در دنیای هنر کرد.

در سال ۱۹۷۰ شیکاگو نخستین برنامه آموزشی هنر فمینیستی را در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا با هدف آموزش هنرجویان زن و تسهیل ورود آنان به دنیای هنر برگزار کرد. فیلم «جودی شیکاگو و دختران کالیفرنیا» نیز درباره همین پروژه توسط جودیث دَنکاف در سال ۱۹۷۱ ساخته شده‌است. شیکاگو تا سال ۱۹۷۳ تدریس این برنامه را برعهده داشت[۱۶].

یکی از آثار برجسته هنر فمینیستی سند پس از زایمان نام دارد که اثر مری کلی[۱۷] در سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ است. این اثر از لوح سنگی و صمغ است و رابطه یک مادر و فرزندش، نزدیکی اولیه آنها و جداشدن اجباری‌شان را نشان می‌دهد[۱].

اثر بدون عنوان سیندی شرمن[۱۸] نیز گوشه دیگری از این جنبش را نشان می‌دهد. در این اثر، خود سیندی شرمن در قالب یک مانکن مُد با لباسی ناراحت و با حالتی گرفته و عصبی ظاهر شده‌است و جنبه منفی دنیای فریبنده مد را به نمایش می‌گذارد[۱].

از زنان برجسته این جنبش می‌توان به لی کرزنر[۱۹]، جودی شیکاگو، سوفی کال[۲۰]، مارینا آبراموویچ[۲۱]، گیلیان ویرینگ[۲۲]، راینکه دیکسترا[۲۳]، کاسیما وون بونین، مونا هاتوم[۲۴]، ماگدالنا یتلووا، ایجا لیسا آتیلا، و گروه مشهور گریلا گرلز (دختران پارتیزان) اشاره کرد[۱۶].

در جنبش هنری هنر سیاهان، زنان آفریقایی‌تبار در دهه ۱۹۸۰ رویکرد تندتری داشتند. این هنرمندان به وضعیت دو وجهی و دوگانه زن بودن و سیاه‌پوست بودن می‌پرداختند. از هنرمندان به‌نام این جنبش می‌توان به آدریان پایپر[۲۵]، فیث رینگولد[۲۶]، بتی سار[۲۷] و دخترش آلیسون سار[۲۸] اشاره کرد.[۲۹]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ ۱٫۶ ۱٫۷ ۱٫۸ ادوارد لوسی‌اسمیت
  2. «اهمیت ثبت و مستند سازی اجراهای هنری، فیروزه مهاجر». تغییر برای برابری، ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۰۸. 
  3. کارولین کرس میر، فمینیسم وزیبایی شناسی، ص 114
  4. هاید ماینر ورنن، تاریخ تاریخ هنر
  5. هاید ماینر ورنن، تاریخ تاریخ هنر
  6. کارولین کرس میر، فمینیسم وزیبایی شناسی، ص 114
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ کارولین کرس میر، فمینیسم وزیبایی شناسی، ص 213-214
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ کارولین کرس میر، فمینیسم وزیبایی شناسی، ص 16-21
  9. ادوارد لوسی‌اسمیت - برگرفته از Women, Art, and Power نوشته Linda Nochlin
  10. هاید ماینر ورنن، تاریخ تاریخ هنر
  11. Ann Sutherland Harris
  12. Linda Nochlin
  13. Artemisia Gentileschi
  14. Paula Modersohn-Becker
  15. Von Blum
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ نشریه روان‌شناسی و هنر
  17. Post Partun Document, by Mary Kelly
  18. Cindy Sherman
  19. Lee Krasner
  20. Sophie Calle
  21. Marina Abramovie
  22. Gillian Wearing
  23. Renike Dijkstra
  24. Mona Hatoum
  25. Adrian Piper
  26. Faith Ringgold
  27. Betye Saar
  28. Alison Saar
  29. ادوارد لوسی‌اسمیت، ص۲۷۹

منابع[ویرایش]

  • ادوارد لوسی اسمیت. «هنر موضوع‌گرا». در مفاهیم و رویکردها در آخرین جنبش‌های هنری قرن بیستم. ترجمهٔ علیرضا سمیع‌آذر. چاپ چاپ دوم. تهران: چاپ و نشر نظر، ۱۳۸۱. ص. ۲۷۳ تا ۲۸۸. ISBN 964-6994-09-1. 
  • پرونده:۱۱ زن هنرمند جهان. . نشریه روان‌شناسی و هنر سال اول، ش. شماره۴و۵ (آذر و دی ۱۳۸۶): ص.۴ تا ۳۸. 
  • «اهمیت ثبت و مستند سازی اجراهای هنری، فیروزه مهاجر». تغییر برای برابری، ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۰۸. 
  • کارولین کرس میر، فمینیسم و زیبایی شناسی
  • هاید ماینر ورنن، تاریخ تاریخ هنر
Guerilla girls exhibit, Museum of Modern Art (MoMA)

The feminist art movement in the United States began in the early 1970s and sought to promote the study, creation, understanding and promotion of women's art.

The "first-generation feminist artists" includes Judy Chicago, Mary Beth Edelson, Carolee Schneeman, and Rachel Rosenthal. They were part of the Feminist art movement in the United States in the early 1970s to develop feminist writing and art.[1] The movement spread quickly through museum protests in both New York (May 1970) and Los Angeles (June 1971), via an early network called W.E.B. (West East Bag) that disseminated news of feminist art activities from 1971 to 1973 in a nationally circulated newsletter, and at conferences such as the The West Coast Women’s Artists Conference held at California Institute of the Arts (January 21–23, 1972) and the Conference on Women in the Visual Arts, at the Corcoran School of Art in Washington, D.C. (April 20–22, 1972).[2]

1970s

For us, there weren’t women in the galleries and museums, so we formed our own galleries, we curated our own exhibitions, we formed our own publications, we mentored one another, we even formed schools for feminist art. We examined the content of the history of art, and we began to make different kinds of art forms based on our experiences as women. So it was both social and something even beyond; in our case, it came back into our own studios.[3]

The Feminist Art Movement of the 1970s, within the second wave of feminism, "was a major watershed in women's history and the history of art" and "the personal is political" was its slogan.[4]

Key activities

Maintenance Art—Proposal for an Exhibition

In 1969 Mierle Laderman Ukeles wrote a manifesto entitled Maintenance Art—Proposal for an Exhibition, challenging the domestic role of women and proclaiming herself a "maintenance artist". Maintenance, for Ukeles, is the realm of human activities that keep things going, such as cooking, cleaning and child-rearing and her performances in the 1970s included the cleaning of art galleries.[5]

Initial feminist art classes

The first women's art class was taught in the fall of 1970 at the Fresno State College, now the California State University, Fresno, by artist Judy Chicago. With Miriam Schapiro, Chicago created California Institute of the Arts's Feminist Art Program (FAP). Art historian Lowery Sims established the Feminist Art Program in Los Angeles.[6][nb 1]

The Fresno Feminist Art Program served as a model for other feminist art efforts, such as Womanhouse, a collaborative feminist art exhibition and the first project produced after the Feminist Art Program moved to the California Institute of the Arts in the fall of 1971. Womanhouse, like the Fresno project, also developed into a feminist studio space and promoted the concept of collaborative women's art.[7]

The Feminist Studio Workshop was founded in in Los Angeles in 1973 by Judy Chicago, Arlene Raven, and Sheila Levrant de Bretteville as a two-year feminist art program. Women from the program were instrumental in finding and creating the Woman's Building, the first independent center to showcase women's art and culture.

Why Have There Been No Great Women Artists?

In 1971, the art historian Linda Nochlin published a the article "Why Have There Been No Great Women Artists?' in Woman in Sexist Society, which was later reprinted in ArtNews, where she claimed that there were no "great" women artists at that time, nor in history. By omission, this inferred that artists like Georgia O'Keeffe and Mary Cassatt were not considered great. She stated why she felt that there were no great women artists and what organizational and institutional changes needed to take place to create better opportunities for women.[8]

The author Lucy Lippard and others identified three tasks to further the understanding and promotion of works by women:[9]

  • Find and present current and historic art works by women
  • Develop an more informal language for writing about art by women
  • Create theories about the meanings behind women's art and create a history of their works.

Approaches

In California, the approach to improve the opportunities for women artists focused on creating venues, such as the Woman's Building and the Feminist Studio Workshop (FSW), located with the Woman's Building. Gallery spaces, feminist magazine offices, a bookstore, and a cafe were some of the key uses of the Feminist Studio Workshop.[10]

Organizations like A.I.R. Gallery and Women Artists in Revolution (WAR) were formed in New York to provide greater opportunity for female artists and protest for to include works of women artist in art venues that had very few women represented, like Whitney Museum and the Museum of Modern Art. In 1970 there was a 23% increase in the number of women artists, and the previous year there was a 10% increase, due to Whitney Annual (later Whitney Biennial) protests.[10]

Three Weeks in May

In 1977, Suzanne Lacy and collaborator Leslie Labowitz, combined performance art with activism in "Three Weeks in May" on the steps of Los Angeles City Hall. The performance, which included a map of rapes in the city, and self-defense classes highlighted sexual violence against women.[11]

Organizations and efforts

Year Title Event Comments
1969 Women Artists in Revolution (WAR) Protest Women Artists in Revolution, initially a group within the Art Workers' Coalition, protested the lack of representation of women artists' works in museums in 1969,[12] and operated only for a few years. Its members formed the Women's Interart Center.[13][nb 2]
1970 Women's Interart Center Founded The Women's Interart Center in New York, founded by 1970 in New York City, is still in operation. The Women Artists in Revolution group evolved into the Women's Interart Center, which was a workshop that fostered multidisciplinary approaches, an alternative space and community center - the first of its kind in New York.[14]
1970 Ad Hoc Women Artists' Committee Founded The Ad Hoc Women Artists' Committee (AWC) formed[nb 3] to address the Whitney Museum's exclusion of women artists but expanded its focus over time. Committee members included Lucy Lippard, Faith Ringgold and others.[14] The Women's Art Registry was created in 1970 to provide information about artists and their works and "counter curatorial bias and ignorance." It was maintained in several locations afer the group disbanded in 1971. The registry, a model for other resource initiatives, is now maintained at Rutgers University's Mabel Smith Douglass Library.[15]
1971 Los Angeles Council of Women Artists Protest In response to the 1971 Art and Technology exhibition at the Los Angeles County Museum of Art (LACMA), an ad hoc group of women organized, calling themselves the Los Angeles Council of Women Artists. They researched the number of women included in exhibitions at LACMA and issued a June 15, 1971 report, in which they protested sexual inequality in the artworld and that lack of art works from women at the museum's "Art and Technology" exhibition.[16][17] They set a precedent for the Guerrilla Girls and other feminist groups.[17]
1971[18] Where We At (WWA)[19] Founded Women artists of color also began organizing, founding groups such as the African American group Where We At (WWA) and the Chicana group Las Mujeres Muralistas in order to gain visibility for artists who had been excluded or marginalized on the basis of both their sex and racial or ethnic identity.[19][20]
1972 A.I.R. Gallery Founded A collective gallery formed in New York and remains in operation.[12][nb 4][21]
1972 Women's Caucus for Art Founded Women's Caucus for Art, an offshoot of the College Art Association was founded in 1972 at the San Francisco Conference. A WCA conference is held annually and there are chapters in most areas of the U.S.[22] The Woman's Building which included the Feminist Studio Workshop was founded by Sheila Levrant de Bretteville, art historian Arlene Raven, and Judy Chicago in 1973.[7][23] [nb 5]
1972[24] Women's Video Festival Held festivals The Women's Video Festival was held yearly for a number of years in New York City.[25] Many women artists continue to organize working groups, collectives, and nonprofit galleries in various locales around the world.[citation needed]
1973 Artemesia Founded A collective gallery formed in Chicago.[12][26][nb 4]
1973[27] Las Mujeres Muralistas[19] Founded Women artists of color also began organizing, founding groups such as the African American group Where We At (WWA) and the Chicana group Las Mujeres Muralistas in order to gain visibility for artists who had been excluded or marginalized on the basis of both their sex and racial or ethnic identity.[19][20]
1975 Spiderwoman's Theater Founded The theater was created to tell stories from an urban perspective. It is named after the Hopi goddess of creation whose objective is to "assist humans in maintaining balance in all things."[28]
1979 New York Feminist Art Institute Founded Founding members: Nancy Azara, Lucille Lessane, Miriam Schapiro, Irene Peslikis [29]

Publications

Beginning in 1975 there were scholarly publications about feminism, feminist art and historic women's art, most notably Through the Flower: My Struggle as a Woman Artist by Judith Chicago; and Against Our Will: Men, Women and Rape (1975) by Susan Brownmiller; Woman Artists: 1550-1950 (1976) about Linda Nochlin and Ann Sutherland Harris's exhibition; From the Center: Feminist Essays in Women's Art (1976) by Lucy Lippard; Of Woman Born, by Adrienne Rich, When God Was a Woman (1976) by Merlin Stone; By Our Own Hands (1978) by Faith Wilding; Gyn/Ecology (1978) by Mary Daly; and Woman and Nature by Susan Griffin.[30]

In 1977, both Chrysalis and Heresies: A Feminist Publication on Art and Politics began publication.[30][31][nb 6]

1980s

Feminist art evolved during the 1980s, with a trend away from experiential works and social causes. Instead, there was a trend toward works based upon Postmodern theory and influenced by psychoanalysis. Inequal representation in the artworld was a continuing issue.[10]

Key activities

Guerrilla Girls

Guerrilla Girls was formed by 7 women artists in the spring of 1985 in response to the Museum of Modern Art's exhibition "An International Survey of Recent Painting and Sculpture", which opened in 1984. The exhibition was the inaugural show in the MoMA's newly renovated and expanded building, and was planned to be a survey of the most important contemporary artists.[32]

The Guerrilla Girls have researched sexism and created artworks at the request of various people and institutions, among others, the Istanbul Modern, Istanbul, Witte de With Center for Contemporary Arts, Rotterdam and Fundación Bilbao Arte Fundazioa, Bilbao. They have also partnered with Amnesty International, contributing pieces to a show under the organization's "Protect the Human" initiative.[33]

Mass communication

To address the inequity faced by women artists, graphic mass communication, using refined slogans and graphics was a vehicle by which Barbara Kruger and Jenny Holzer sought to increase awareness.[10]

Publications

1990s

  • Marcia Tucker Bad Girls an exhibition at New Museum in New York, and Bad Girls West at SFMOMA, also a publication Boston,Mass: MIT: 1995
  • Amelia Jones (ed and curator) Sexual Politics: Judy Chicago's The Dinner Party in Feminist Art History Major exhibition of contemporary feminist art related to Chicago's The Dinner Party, which at that time did not have a home in a public museum (University of California Press:1996)

2000s

Key activities

"WACK! Art and the Feminist Revolution"

The exhibition, "WACK! Art and the Feminist Revolution," focused on the feminist art movement. It featured work from many countries, including the United States, starting in 1965. There were 120 artists who participated in the event.[42]

A Studio of Their Own

A Studio of Their Own: The Legacy of the Fresno Feminist Experiment was performed on the California State University, Fresno campus at the Phebe Conley Art Gallery in 2009. It was a retrospective that paid homage to the women from the 1970s who were part of the first women's art program.[43]

The Feminist Art Project

The Feminist Art Project website and information portal was founded at Rutgers University in 2006. A resource for artists in the United States, it publishes a calendar of events and runs conferences, discussions and education projects. It describes itself as "a strategic intervention against the ongoing erasure of women from the cultural record".[44] The Feminist Art Project is an affiliated society of the College Art Association and presents programming in parallel with that organization's annual conference.

2010s

Key activities

The documentary file !Women Art Revolution was played at New York's IFC Center beginning June 1, 2011, before opening around the country.[45][46]

In January 2013 the exhibition Doin' It In Public: Feminism and Art at the Woman's Building was held in Los Angeles at the Ben Maltz Gallery at Otis College of Art and Design.[47]

See also

Notes

  1. ^ The 15 students, which formed the Feminist Art Program, included Susan Boud, Dori Atlantis, Gail Escola, Vanalyne Green, Suzanne Lacy, Cay Lang, Karen LeCocq, Jan Lester, Chris Rush, Judy Schaefer, Henrietta Sparkman, Faith Wilding, Shawnee Wollenman, Nancy Youdelman, and Cheryl Zurilgen. which became a full 15-unit program in the Spring of 1971. She taught 15 students who formed the Feminist Art Program, which rented and refurbished an off-campus studio at 1275 Maple Avenue in downtown Fresno where they had reading groups, collaborated on art and held discussion groups about their life experiences which then influenced their art. After Judy Chicago left to develop the program at the California Institute of the Arts, the class was taught by Rita Yokoi from 1971 to 1973, and then Joyce Aiken in 1973, until her retirement in 1992. Aiken opened the all-women's co-op Gallery 25 with her students, developed the Fresno Art Museum's Distinguished Women Artist Series and the Council of 100, which helped develop programming and exhibitions about women at the museum.[7]
  2. ^ Women Artists in Revolution (WAR) formed to address the under representation of women artist's work in museums. In 1969 the published a list of demands, including "Museums should encourage female artists to overcome the centuries of damage done to the image of the female as an artist by establishing equal representation of the sexes in shows, museum purchases, and on selection committees."[13]
  3. ^ Lippard said that the group was founded in 1971.[12]
  4. ^ a b Collective galleries such as A.I.R. Gallery in New York (1972–present) and Artemesia in Chicago were formed to provide visibility for art by feminist artists. The strength of the feminist movement allowed for the emergence and visibility of many new types of work by women but also helped facilitate a range of new practices by men.[12]
  5. ^ Many of the feminist artists and designers from CalArts joined other feminist artists at the Woman's Building, an important center of the west coast feminist artist movement in the 1970s and 1980s in which meetings, workshops, performances, and exhibitions regularly took place. Womanspace Gallery relocated there. During the first year, there were national conferences on feminist film, writing, ceramics, among others.[citation needed]
  6. ^ Chrysalis Magazine (1977–80), was organized out of the Los Angeles Woman's Building.[citation needed]

References

  1. ^ Thomas Patin and Jennifer McLerran (1997). Artwords: A Glossary of Contemporary Art Theory. Westport, CT: Greenwood. p. 55. Retrieved 8 January 2014.  via Questia (subscription required)
  2. ^ Moravec, Michelle (2012). "Toward a History of Feminism, Art, and Social Movements in the United States". Frontiers: A Journal of Women's Studies 33 (2): 22–54. 
  3. ^ "Where Fine Art Meets Craft: The Accessible Works of Joyce Kozloff". American Association of University Women. August 28, 2013. 
  4. ^ Norma Broude; Mary D. Garrard (1996). The Power of Feminist Art: The American Movement of the 1970s, History and Impact. New York: Harry N. Abrams, Inc. pp. 88–103. ISBN 9780810926592. Retrieved 11 October 2013. 
  5. ^ Jon Bird, Michael Newman, Rewriting Conceptual Art, Reaktion Books, 1999, p114-5. ISBN 1-86189-052-4
  6. ^ Arlene Raven (1991). "The Last Essay on Feminist Criticism". In Arlene Raven, Cassandra L. Langer, and Joanna Frueh. Feminist Art Criticism: An Anthology. New York: Icon Editions. pp. 229–230. Retrieved 8 January 2014.  via Questia (subscription required)
  7. ^ a b c Dr. Laura Meyer; Nancy Youdelman. "A Studio of Their Own: The Legacy of the Fresno Feminist Art Experiment". A Studio of their Own. Retrieved 8 January 2011. 
  8. ^ Arlene Raven (1991). "The Last Essay on Feminist Criticism". In Arlene Raven, Cassandra L. Langer, and Joanna Frueh. Feminist Art Criticism: An Anthology. New York: Icon Editions. pp. 41–42. Retrieved 8 January 2014.  via Questia (subscription required)
  9. ^ Arlene Raven (1991). "The Last Essay on Feminist Criticism". In Arlene Raven, Cassandra L. Langer, and Joanna Frueh. Feminist Art Criticism: An Anthology. New York: Icon Editions. p. 100. Retrieved 8 January 2014.  via Questia (subscription required)
  10. ^ a b c d "Feminist art movement". The Art Story Foundation. Retrieved 13 January 2014. 
  11. ^ Karen Rosenberg (March 28, 2008). "Turning Stereotypes Into Artistic Strengths". New York Times. 
  12. ^ a b c d e Lippard, Lucy R. From the Center: Feminist Essays on Women's Art. New York: Dutton, 1976. p. 42
  13. ^ a b Julie Ault; Social Text Collective; Drawing Center (New York, N.Y.) (2002). Alternative Art, New York, 1965-1985: A Cultural Politics Book for the Social Text Collective. U of Minnesota Press. pp. 27–28. ISBN 978-0-8166-3794-2. 
  14. ^ a b Julie Ault; Social Text Collective; Drawing Center (New York, N.Y.) (2002). Alternative Art, New York, 1965-1985: A Cultural Politics Book for the Social Text Collective. U of Minnesota Press. p. 28. ISBN 978-0-8166-3794-2. 
  15. ^ Julie Ault; Social Text Collective; Drawing Center (New York, N.Y.) (2002). Alternative Art, New York, 1965-1985: A Cultural Politics Book for the Social Text Collective. U of Minnesota Press. pp. 28–29. ISBN 978-0-8166-3794-2. 
  16. ^ Female Artists, Past and Present. Women's History Research Center. 1974. p. 11. 
  17. ^ a b "Los Angeles Council of Women Artists Report". Getty Center. June 15, 1971. Retrieved 12 January 2014. 
  18. ^ "Abundant Evidence: Black Women Artists of the 1960s and 1970s". Amherst College. Retrieved 12 January 2014. 
  19. ^ a b c d Mark, Lisa Gabrielle (2008). WACK! Art and the Feminist Revolution. Los Angeles: Museum of Contemporary Art Los Angeles. 
  20. ^ a b Burgess Fuller, Diana (2002). Art/Women/California. Berkeley: University of California Press. 
  21. ^ Meredith A.Brown 'The Balance Sheet: A.I.R. Gallery and Government Funding' n.paradoxa: international feminist art journal vol. 27 (Jan 2011) pp.29-37
  22. ^ "40th Anniversary Celebration". National Women's Caucus for Art. 2012. p. 2. Retrieved 12 January 2014. 
  23. ^ Lippard, Lucy R. From the Center: Feminist Essays on Women's Art. New York: Dutton, 1976. p. 84
  24. ^ Alexandra Juhasz (2001). Women of Vision: Histories in Feminist Film and Video. University of Minnesota Press. pp. 15–16. ISBN 978-0-8166-3371-5. 
  25. ^ John D. H. Downing; John Derek Hall Downing (2011). Encyclopedia of Social Movement Media. SAGE Publications. p. 198. ISBN 978-0-7619-2688-7. 
  26. ^ Nancy A. Naples; Karen Bojar (2 December 2013). Teaching Feminist Activism: Strategies from the Field. Routledge. p. 99. ISBN 978-1-317-79499-8. 
  27. ^ Karen Mary Davalos (2001). Exhibiting Mestizaje: Mexican (American) Museums in the Diaspora. UNM Press. p. 63. ISBN 978-0-8263-1900-5. 
  28. ^ Janet McAdams; Geary Hobson; Kathryn Walkiewicz (9 October 2012). The People Who Stayed: Southeastern Indian Writing After Removal. University of Oklahoma Press. p. 47. ISBN 978-0-8061-8575-0. 
  29. ^ Katie Cercone 'The New York Feminist Art Institute' n.paradoxa: international feminist art journal vol. 22 (July 2008) pp.49-56 New York Feminist Art Institute
  30. ^ a b Moira Roth (1991). "Visions and Re-Visions: Rosa Luxemburg and the Artist's Mother". In Arlene Raven, Cassandra L. Langer, and Joanna Frueh. Feminist Art Criticism: An Anthology. New York: Icon Editions. p. 109. Retrieved 8 January 2014.  via Questia (subscription required)
  31. ^ Heresies: A Feminist Publication on Art and Politics(1977–92), now the subject of a documentary film, The Heretics.
  32. ^ Brenson, Michael (April 21, 1984). "A Living Artists Show at the Modern Museum". The New York Times. Retrieved 27 February 2013. 
  33. ^ http://www.amnesty.org.uk/news_details.asp?NewsID=16632
  34. ^ "''Genders: Feminist Art and (Post)Modern Anxieties''". Genders.org. Retrieved 2014-01-12. 
  35. ^ "M/E/A/N/I/N/G, ed. Susan Bee and Mira Schor". Writing.upenn.edu. Retrieved 2014-01-12. 
  36. ^ "''Woman's Art Journal''". Womansartjournal.org. Retrieved 2014-01-12. 
  37. ^ [1]
  38. ^ [2]
  39. ^ http://www.lttr.org/
  40. ^ http://www.smith.edu/meridians/
  41. ^ http://www.womenandperformance.org/archive.html
  42. ^ Kathleen K. Desmond (1 March 2011). Ideas About Art. John Wiley & Sons. p. 129. ISBN 978-1-4443-9599-0. 
  43. ^ "Feminist art retrospective opens Aug. 26". August 11, 2009. Retrieved 13 January 2014. 
  44. ^ The Feminist Art Project. Rutgers University. Retrieved February 4, 2014.
  45. ^ Yerman, Marcia G. (March 14, 2011). "!Women Art Revolution at MoMA". Huffington Post. Retrieved November 7, 2011. 
  46. ^ Voynar, Kim (June 1, 2011). "Review: !Women Art Revolution". Movie City News. Retrieved November 7, 2011. 
  47. ^ Voynar, Kim (October 21, 2011). "Review: PST, A to Z: ‘Doin’ It in Public,’ ‘Collaboration Labs’ - See more at: http://latimesblogs.latimes.com/culturemonster/2011/10/pacific-standard-time-doin-it-in-public.html#sthash.ZIKxmGD4.dpuf". Los Angeles Times. Retrieved February 11, 2014. 

Further reading

  • Armstrong, Carol and Catherine de Zegher (eds.), Women Artists at the Millennium, The MIT Press, Cambridge, 2006.
  • Bee, Susan and Mira Schor (eds.), The M/E/A/N/I/N/G Book, Duke University Press, Durham, NC, 2000.
  • Bloom, Lisa Jewish Identities in American Feminist Art: Ghosts of Ethnicity London & New York: Routledge, 2006.
  • Brown, Betty Ann, ed. Expanding Circles: Women, Art & Community. New York: Midmarch, 1996.
  • Broude, Norma and Mary Garrard The Power of Feminist Art: Emergence,Impact and Triumph of the American Feminist Art Movement New York, Abrams, 1994.
  • Butler, Connie. WACK! Art and the Feminist Revolution, Los Angeles: Museum of Contemporary Art. 2007.
  • Chicago, Judy. Beyond the Flower: The Autobiography of a Feminist Artist. New York: Viking, 1996.
  • Chicago, Judy. The Dinner Party: A Symbol of Our Heritage. Garden City, N.Y.: Anchor Press/Doubleday, 1979.
  • Chicago, Judy. Embroidering Our Heritage: The Dinner Party. Garden City, N.Y.: Anchor Press/Doubleday, 1979.
  • Cottingham, Laura. How Many 'Bad' Feminists Does It Take to Change a Light Bulb? New York: Sixty Percent Solution. 1994.
  • Cottingham, Laura. Seeing Through the Seventies: Essays on Feminism and Art. Amsterdam, The Netherlands: G+B Arts, 2000.
  • Farris, Phoebe (ed) Women Artists of Colour: A bio-critical Sourcebook to 20th Century Artists in the Americas Westport, Connecticut: Greenwood Press, 1990.
  • Frostig, Karen and Kathy A. Halainka eds. Blaze: Discourse on Art, Women and Feminism USA, Cambridge Scholar, 2007.
  • Hammond, Harmony Lesbian Art in America: A Contemporary History New York: Rizzoli International Publications Inc, 2000.
  • Frueh, Joanna, Cassandra L. Langer, and Arlene Raven, eds. New Feminist Criticism: Art, Identity, Action, 1993.
  • Hess, Thomas B. and Elizabeth C. Baker, eds. Art and Sexual Politics: Women's Liberation, Women Artists, and Art History. New York, Macmillan, 1973
  • Isaak, Jo Anna . Feminism and Contemporary Art: The Revolutionary Power of Women's Laughter. New York: Routledge, 1996.
  • King-Hammond, Leslie (ed) Gumbo Ya Ya: Anthology of Contemporary African-American Women Artists New York: Midmarch Press, 1995.
  • Lippard, Lucy The Pink Glass Swan: Selected Feminist Essays on Art New York: New Press, 1996.
  • Meyer, Laura, ed. A Studio of Their Own: The Legacy of the Fresno Feminist Experiment. Fresno, Calif.: Press at California State University, Fresno, 2009.
  • Perez, Laura Elisa Chicana art : the politics of spiritual and aesthetic altarities Durham, N.C. : Duke University Press ; Chesham: 2007.
  • Phelan, Peggy. Art and Feminism. London: Phaidon, 2001.
  • Raven, Arlene. Crossing Over: Feminism and Art of Social Concern. 1988
  • Siegel, Judy Mutiny and the Mainstream: Talk that Changed Art,1975-1990 New York: Midmarch Arts Press, 1992.
  • Schor, Mira. Wet: On Painting, Feminism, and Art Culture. Durham, NC: Duke University Press. 1997
  • Wilding. Faith. By Our Own Hands: The Women Artist's Movement, Southern California, 1970-1976.