موج اول فمینیسم
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
موج اول فمینیسم اشاره به دورانی از فعالیت فمینیستی دارد که در طول قرن ۱۹ اوایل قرن ۲۰ در انگلستان ، کانادا ، هلند و ایالات متحد آمریکا اتفاق افتاد.تمرکز این جنبش روی نابرابری ها در حقوق قانونی لازم الاجرا،عمدتا به دست آوردن حق رای برای زنان بود.اصطلاح موج اول برای اولین بار در سال ۱۹۷۰ به کار رفت.در آن زمان جنبش زنان،به همان اندازه در حال مبارزه با نابرابری های حقوقی[۱] جنسیتی بود که با نابرابری های غیر رسمی[۲].جنبش در این دوره با به رسمیت شناختن فعالیت های پیش از خود،عنوان موج دوم فمینیسم را برای خود برگزید.
