نوشتار زنانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نوشتار زنانه (به فرانسوی: Écriture féminine) اصطلاحی در نظریه فمینیسم فرانسوی است که به نوشتارهای زنان می‌پردازد. نوشتار زنانه گفتمانی خاص دارد و به تن، عواطف و ناشناخته‌ها نزدیک‌تر است؛ یعنی تمام مسایلی که قرارداد اجتماعی سرکوب می‌کند. از این منظر، ادبیات می‌تواند سرکوب شده‌ها، رازها و ناگفته‌ها را آشکار کند و «نیروی تخیل» زنانه، از آن فضای شادمانی و خیال پردازی می‌سازد[۱].

معمولاً سبک مارگریت دوراس به عنوان نماد نوشتار زنانه شناخته می‌شود. اغلب «هم‌زمانی»، «کثرت»، و «تحرک» را ویژگی‌های زبان‌شناختی نوشتار زنانه می‌دانند. اصطلاح «نوشتار زنانه» ریشه در نظریات دهه ۱۹۶۰ بارت و دریدا در ردّ ایدئولوژی کلام‌محور دارد. امروزه این حوزه یکی از بسط یافته‌ترین مباحث نظریه فرانسوی است. آثار آنی لکرک (بت ساختن از تن زن)، مونیک ویتیگ (ساخت شکنی و بازسازی ِ تن ِ لزبینی)، لوس ایریگاری (تحلیل پساکانیهلن سیکسو (بازنگری‌های اتوپیایی) در این حوزه هستند. هرچند نوشتار زنانه بر استعاره‌های میل جنسی تاکید دارد، در حوزه زیست‌شناختی جسمانی نیست بلکه تاریخی و معرفت‌شناختی است.[۱].

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ مگی هام. «مدخل نوشتار زنانه». در فرهنگ نظریه‌های فمینیستی. ترجمهٔ فیروزه مهاجر، نوشین احمدی خراسانی، فرخ قره‌داغی. نشر توسعه، ۱۳۸۲. ISBN 964-6609-44-9.