فیزیک نور
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
فیزیک نور که به آن اپتیک یا نورشناخت نیز میگویند، شاخهای از فیزیک است که به بررسی نور و خواص آن و برهمکنش آن با ماده میپردازد. در اپتیک از آینهها و عدسیها استفاده بسیار میشود. نمونه این استفادهها را میتوان در اپتیک آینههای چندلایهای دید.
مهندسان اپتیک، اجزایی از تجهیزات نوری مانند عدسیها، میکروسکوپها، تلسکوپها و دیگر وسایلی را طراحی میکنند که از خواص نور بهره میگیرند. جدیدترین این وسایل عبارتند از حسگرها و سیستمهای اندازهگیری نوری، لیزرها، سیستمهای مخابراتی فیبرنوری، سیستمهای دیسک نوری (مانند CD و DVD) و غیره. از آنجا که مهندسین اپتیک میخواهند دستگاههایی طراحی وپیادهسازی کنند که باعث شوند نور کار مفیدی را انجام دهد، برای اینکه بدانند چه چیزی از نظر طبیعی قابل دستیابی است، باید علم فیزیک نور را با جزییات اساسی فیزیکی و شیمیایی فهمیده و بهکارببرند. ولی آنها باید این را هم بدانند که براساس فناوریها، مواد، هزینهها و روشهای طراحی موجود، چه چیزی عملی است. همانند دیگر رشتهها، رایانهها برای بسیاری از مهندسین اپتیک مفید بودهاند. چرا که اغلب از ابزارهای عمومی کامپیوتر مانند صفحات گسترده و زبانهای برنامهنویسی و در برخی موارد از نرمافزارهای تخصصی که ویژه رشته آنها طراحی شدهاند، استفاده میکنند.
علم اندازهگیری مهندسی اپتیک برای اندازهگیری ریزارتعاشات با ابزارهایی نظیر تداخلسنج نقطهای لیزری و یا برای اندازهگیری خواص جرمهای مختلف با تجهیزات اندازهگیری شکست نور، از روشهای نوری استفاده میکند.
منبع:
Driggers, Ronald G. (ed.) (۲۰۰۳). Encyclopedia of Optical Engineering. New York: Marcel Dekker. ۳ vols.
