شیشه ضد انعکاس

در پاره‌ای از کاربرد‌های معماری، انعکاس نور از شیشه‌ها، عاملی نامطلوب تلقی شده و از کیفیت زیبایی شناختی و آسایش حرارتی فضا می‌کاهد. همان گونه که در علم فیزیک ثابت می‌شود، هنگامی که امواج به سطوح می‌رسند، بسته به امواج و ویژگیهای سطح، به سه دسته منشعب می‌شوند. مقداری از امواج از جسم گذر کرده و رد می‌شوند، بخش دیگر به آن جذب می‌شوند و مقداری از امواج نیز از روی سطح، بازتابیده می‌شوند. گذر نور از میان اجسام شفاف مانند شیشه یا پلاستیک، که بخشی از نور برخورد کرده به خود را منعکس می‌کنند، به وسیله حجم نور بازتابیده شده محدود می‌شود. در بهترین حالت شیشه اجازه می‌دهد حداکثر ۹۰ درصد نور تابیده شده عبور کند. این پدیده به سبب تفاوت ضریب شکست شیشه و هوا رخ می‌دهد و بنابراین مهم ترین عامل در بروز این پدیده، ضریب شکست محیط‌ها است.

یکی از روش‌های مقرون به صرفه که برای ساخت شیشه‌های ضد انعکاس استفاده می‌شود، بهره گیری از اثر چشم شب پره‌است. بررسی قرنیه چشم شب پره‌ها که بیشتر در شب فعال هستند، حکایت از وجود ساختاری در چشم این حشرات داشت که انعکاس نور را کاهش می‌دهد. انستیتوی فرانهوفر در کشور آلمان، ساختاری مشابه آن را تولید و توسعه داده که میتوان آن را به روش قالب گیری تزریقی یا دیگر روشهای روکش کاری بر روی شیشه اعمال کرد. با استفاده از روش‌هایی شبیه به منبت کاری گرم، می‌توان شفافیت دیداری شیشه را تا بیش از ۹۸درصد و شفافیت پلاستیک ها(مانند شیشه‌های آکریلیک) را تا بیش از ۹۹درصد ارتقا داد. با این روش، علاوه بر بهبود خواص عدم انعکاس شیشه، ویژگی‌های ضد الکتریسیته ساکن و دفع کثیفی آن نیز بهبود پیدا می‌کند.

منابع

• گلابچی، محمود. نانو فناوری در معماری و مهندسی ساختمان. تهران: دانشگاه تهران، ۱۳۹۰. 

• Block، V.L. The Use of Glass in Buildings. USA: ASTM International، ۲۰۰۲. 
• Mann، S. Nanotechnology and Construction, Report of Nanoforum (European Nanotechnology Gateway). UK، ۲۰۰۶.