استلراتور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پلاسمای داغ درون استلراتورها، توسط میدان های مغناطیسی بسیار پیچیده‌ای محصور می شوند.

استلراتور(stellarator) استلراتور نام نخستین دستگاه یا راکتور آزمایشگاهی است که برای محصور کردن پلاسمای داغ توسط میدان مغناطیسی ساخته شد. در این راکتور می توان شرایطی را فراهم نمود تا فرایند همجوشی هسته ای کنترل شده ای رخ دهد. طرح اولیه این دستگاه توسط لیمان اسپتزر فیزیکدان آمریکایی(1914 –1997) در سال 1950 ارائه شد و یک سال پس از آن در آزمایشگاه فیزیک پلاسمای دانشگاه پرینستون ساخته شد. در دهه های 50 و 60 میلادی، استلراتورها متداول ترین دستگاه آزمایشگاهی برای بررسی و مطالعۀ فرایند همجوشی هسته ای کنترل شده بودند. از دهۀ هفتاد میلادی به این سو، راکتورهای آزمایشگاهی توکامک که در سال 1956 توسط دانشمندان شوروی سابق طراحی شده بود نتایج بهتری در پی داشتند و جای خود را در دانشگاه ها و مراکز پژوهشی پیشرو در دنیا باز کردند. با این وجود، در عمل توکامک ها نیز با مشکلاتی مواجه شدند، به طوری که در دهه 90 میلادی طرح جدیدی از راکتورهای استلراتور ارائه شد و چندین نمونه از آن نیز ساخته شد. از جمله می توان به استلراتور Wendelstein 7-X در آلمان، Helically Symmetric Experiment (HSX) در آمریکا، و Large Helical Device در ژاپن اشاره کرد.

ویژگی‌ها[ویرایش]

W7-X

البته توکاماک غالباً بیشتر مورد توجه محصورسازی مغناطیسی قرار گرفته‌است، با این حال برخی گروه‌ها از استلراتورها حمایت کرده‌اند که دارای برخی مزایا نسبت به توکاماک است.

از مزایای استلراتورها می‌توان عدم احتیاج به جریان چنبره‌ای (و در نتیجه افزایش احتمال فعالیت مداوم) و ثبات سیستم بیشتر را نام برد.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]