استلراتور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استلراتورها میادین پیچیده‌ای دارند

استلراتور (به انگلیسی: Stellerator) یکی از انواع رآکتورهای آزمایشی گداخت هسته‌ای است که بر مبنای محصورسازی مغناطیسی طراحی شده‌است.[۱]

برای آغاز فرایند همجوشی نیاز داریم که سوخت همجوشی را که تشکیل شده‌است از دوتریم و تریتیوم به دمای بالایی برسانیم این دما در حدود ۱۰۰ میلیون درجه سانتیگراد است. یکی از روش‌های پیشنهاد شده محصور کردن پلاسما توسط میدان مغناطیسی است. چند طرح رآکتور بر این مبنا طراحی شده است؛ یکی از آنها استلراتور نام دارد.

کشورهای زیادی روی استلراتورها کار کرده‌اند. اما بزرگترین این پروژه‌ها اکنون پروژهٔ LHD در ژاپن[۲] و سیستم W۷-X در آلمان هستند.

ویژگی‌ها[ویرایش]

W7-X

البته توکاماک غالباً بیشتر مورد توجه محصورسازی مغناطیسی قرار گرفته‌است، با این حال برخی گروه‌ها از استلراتورها حمایت کرده‌اند که دارای برخی مزایا نسبت به توکاماک است.

از مزایای استلراتورها می‌توان عدم احتیاج به جریان چنبره‌ای (و در نتیجه افزایش احتمال فعالیت مداوم) و ثبات سیستم بیشتر را نام برد.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]