پیپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پیپ وسیله ای است جهت استعمال توتون مخصوص پیپ. اصالتا از اروپا وارد ایران شده است و در ایران چپق تقریبا معادل آن میباشد با این فرق که نوع دیگری از توتون در آن استعمال میگردد. بر طبق روایات غیر قابل یقین این وسیله اولین بار در اوایل قرن شانزدهم میلادی به وسیله شخصی به نام سید محمد امین قوچانی از اروپا وارد ایران شد و در ایران به شکل چپق ایرانی رواج یافت. روایت دیگر وارد شدن پیپ اروپایی توسط پرتقالی‌ها در سال ۹۱۳ هجری قمری و متحول شدن آن به چپق در ایران است که شکل دسته چوبی و دسته سفالی و با اندازه‌های مختلف طول دسته(لوله دود) رواج دارد.

ستند که خودشان صاحب سبک هستند که طراحی های منحصر بفرد خودشان را در تعداد محدود عرضه می کنند و قیمت این طراحی های منحصربفرد معمولا قیمت بالایی است ولی هنگام تولید به صورت عمومی از اصول اصلی پیروی می کنند.

مدل های استاندارد بر اساس تیپ می تواند اسموک های متفاوتی داشته باشد و بر همین اساس اسموکر های معمولا پیپ های متعددی میخرند تا آنرا امتحان کنند.

برخی مدل های طراحی های خیلی سختی دارند و برخی برندها آن را تولید می کنند و برخی دیگر عمومی تر هستند.

در این مقاله به مختصر می پردازیم به اینکه پیپ ها از چه جنسی می توانند ساخته و نامگذاری شوند

در کتاب The Pipe Book (by Alfred Dunhill) a به این مبحث پرداخته است

اشاره کلی آن به این قسمت است که در هر نقطه ای از جهان با توجه به وجود منابع طبیعی اجناس مختلفی برای ساخت استفاده شده است:

۱- چوب یا بریر:

پیپ چوبی رایج ترین نوع گونه است.

تقریبا تمامی افراد هنگام به یاد آوری آن وسیله ای چوبی را به خاطر می آورند.

این محصول از انواع مختلفی از ریشه های فراوری شده (بریر) ساخته می شود و ممکن است قیمت هر بلاک فراوری شده برایر به صد ها دلار هم برسد.

سن برخی از برایر ها هنگام فراوری مشخص شده اند و برخی برندها مانند بربیا، دانهیل، کستلو و… انتخاب دقیقی از بریر ها و کیفیت آنها را دارند.

هر قدر از قسمت های بالاتری از ریشه ساخته شوند، کیفیت محصول ساخته شده نازل تر خواهد بود و فینیش پیپ هم نازل تر است.

در مورد بریر بیشتر بدانید . . .

۲- آهنی یا متال:

این پیپ ها دارای لوله آهنی برای هدایت دود و معمولا محفظه چوبی برای ریختن و آتش زدن توتون هستند.

از آنجایی که درجه حرارت آهن در جای خنک کمتر از درجه حرارت محیط میباشد، استفاده از آن در مناطق کوهستانی و خنک و اماکنی که سرد هستند را توصیه می کنیم.

دقیقا به همین دلیل اکثر محفظه های توتون این مدل ها به صورت دایره تراشیده می شوند و توتون در آنها به سرعت می سوزد.

اگر که آن را در مناطق گرم و یا زیر آفتاب استفاده کنید نه تنها لذت کمتر را دارد بلکه ممکن است حتی ناراحت کننده هم باشد.

۳- مرشام:

این پیپ ها از جنس سنگ مرشام میباشند که گونه ای از سنگ های سیلیکاتی است.

خاصیت این پیپ جذب رطوبت بوده و هنگام استعمال، رطوبت خود را به توتون می دهد.

برای هر بار استفاده کردن از آن میبایستی حداقل ۲ ساعت از آخرین استفاده گذشته باشد.

۴- ذرت یا (کورن):

این پیپ از ذرت ساخته می شود و مورد علاقه آقای مارک تواین ، روزولت، ژنرال مک آرتور و بسیاری از اسموکرهای دیگر بوده است.

در کارتون پاپای (ملوان زبل)،شخصیت اصلی کارتون از کورن استفاده می کند. بزرگترین تولید کننده آن شرکت میسوری مرشام بوده ارزان قیمت ترین پیپ دنیاست.

اسموک آن تقریبا نزدیک و شبیه به مرشام است و دلیل آن مقدار رطوبتی است که ذرت می تواند جذب کند.

برخلاف تصور عمومی پایداری و قدرت آن بسیار خوب است و می تواند اسموک جالبی داشته باشد.

۵- کالاباش:

این پیپ ترکیبی از چوب و مرشام است.

بدنه چوب و آتشگاه مرشام. یک نوع بی نظیر از سلیقه انسانی!

منبع

منبع

منبع

نوعی پیپ

پیپ وسیله‌ای برای کشیدن دود توتون است. انواع این وسیله در میان بومیان آمریکا رایج بود و پس از کشف آمریکا و آوردن توتون به بر قدیم انواع آن در جاهای دیگر جهان نیز رایج شد. نوعی پیپ در ایران به چپق معروف است که دسته چوبی و کاسه گلی دارد.

برای کشیدن دود توتون آن را در کاسه پیپ می‌ریزند و آتش می‌زنند. با پک زدن به انتهای دسته پیپ دود به داخل دهان می‌رود و معمولاً آن به داخل ریه‌ها نمی‌دهند.

برای ساختن پیپ از مواد متنوعی استفاده می‌شود. پیپ مرغوب اروپایی معمولاً از چوب بریار درست می‌شود و شکل‌های متنوعی دارد.