پرش به محتوا

ترک سیگار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
Pale smooth lung contrasted with stained and crumpled lung
ریه سالم در مقایسه با ریه یک فرد سیگاری
بخشی از مقالاتی در مورد
دود کردن
استعمال دخانیات
سیگار کشیدن کانابیس
تریاک
کراک کوکائین
Other

ترک سیگار، که در واقع قطع یا توقف مصرف سیگار است، فرایند ترک مصرف دخانیات است.[۱] دود تنباکو حاوی نیکوتین است که اعتیادآور بوده و می‌تواند باعث وابستگی شود.[۲][۳] در نتیجه، علائم ترک نیکوتین اغلب فرایند ترک سیگار را دشوار می‌سازد.

سیگار کشیدن، علت اصلی و قابل پیشگیری مرگ‌ومیر و یک نگرانی جهانی در حوزه سلامت عمومی است.[۴] مصرف دخانیات معمولاً به بیماری‌های مرتبط با قلب و ریه منجر می‌شود، به‌طوری که سیگار کشیدن، یک عامل خطر اصلی برای حملات قلبی،[۵][۶] سکته مغزی،[۷] بیماری مزمن انسدادی ریه[الف],[۸] فیبروز ریوی ایدیوپاتیک[ب],[۹] آمفیزم,[۸] و انواع و زیرگروه‌های مختلف سرطان‌ها[۱۰] (به‌ویژه سرطان ریه، سرطان‌های اوروفارنکس,[۱۱] حنجره،[۱۱] و دهان،[۱۱] سرطان مری و پانکراس) است).[۱۲] ترک سیگار به میزان قابل توجهی خطر مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های مرتبط با سیگار را کاهش می‌دهد[۱۳][۱۴] خطر حمله قلبی نیز در یک فرد سیگاری پس‌از یک سال ترک، تا ۵۰٪ کاهش می‌یابد. به همین ترتیب، خطر ابتلا به سرطان ریه پس‌از ۱۰ سال ترک سیگار تا ۵۰٪ کاهش می‌یابد[۱۵]

از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰، حدود ۷۰٪ از افراد سیگاری در ایالات متحده تمایل خود را به ترک سیگار ابراز کردند و ۵۰٪ نیز گزارش دادند که در سال گذشته اقدام به ترک آن کرده‌اند.[۱۶] از راهبردهای زیادی می‌توان برای ترک سیگار استفاده کرد، از جمله ترک ناگهانی و بدون کمک («ترک یک‌باره»[پ])، کاهش تدریجی و سپس ترک کامل، مشاوره رفتاری و داروهایی مانند بوپروپیون، سیتیزین، درمان جایگزینی نیکوتین[ت] یا وارنیکلین[ث]. در سال‌های اخیر، به‌ویژه در کانادا و بریتانیا، بسیاری از افراد سیگاری برای ترک دخانیات به استفاده از سیگارهای الکترونیکی روی آورده‌اند.[۱۶][۱۷][۱۸] بااین‌حال، یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ نشان داد که ۲۰٪ از سیگاری‌هایی که سعی در ترک سیگار با استفاده از سیگارهای الکترونیکی داشتند، موفق شدند، اما ۶۶٪ از آنها پس‌از یک سال، به مصرف‌کنندگان همزمان سیگار و محصولات ویپ[ج] تبدیل شدند.[۱۹]

بیشتر سیگاری‌هایی که سعی در ترک سیگار دارند، این کار را بدون کمک انجام می‌دهند. بااین‌حال، تنها ۳ تا ۶ درصد از تلاش‌های ترک بدون کمک، در طولانی‌مدت موفقیت‌آمیز هستند.[۲۰] مشاوره رفتاری و استفاده از داروها هر یک به‌تنهایی میزان موفقیت در ترک سیگار را افزایش می‌دهند و ترکیبی از مشاوره رفتاری با دارویی مانند بوپروپیون موثرتر از هر یک از این مداخلات به‌تنهایی است.[۲۱] یک متاآنالیز در سال ۲۰۱۸ بر روی ۶۱ کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده نشان داد که تقریباً ۲۰٪ از افرادی که سیگار را با کمک داروهای ترک سیگار و برخی کمک‌های رفتاری ترک کردند، یک سال بعد همچنان غیرسیگاری بودند، این رقم بین افرادی که دارو مصرف نکردند، ۱۲٪ بود.[۲۲]

در افراد سیگاری وابسته به نیکوتین، ترک سیگار می‌تواند نشانه‌های ترک نیکوتین مانند میل شدید به نیکوتین، اضطراب، تحریک‌پذیری، افسردگی و افزایش وزن ایجاد کند:[۲۳] ۲۲۹۸ روش‌های حرفه‌ای حمایتی ترک سیگار عموماً تلاش می‌کنند تا نشانه‌های ترک نیکوتین را مدیریت نموده و به فرد کمک کنند از اعتیاد به نیکوتین رهایی یابد.

روش‌های ترک سیگار

[ویرایش]

بدون کمک

[ویرایش]

اغلب، پیش‌از دستیابی به پرهیز طولانی‌مدت، چندین بار تلاش و احتمالاً استفاده از رویکردهای مختلف در هر بار لازم است. بیش از ۷۴٫۷٪ از افراد سیگاری بدون هیچ کمکی،[۲۴] که به آن «ترک یک‌باره» نیز گفته می‌شود، یا با روش‌های خانگی دیگر، سعی در ترک سیگار دارند. تخمین زده می‌شود که سیگاری‌های سابق، میان ۶ تا ۳۰ بار برای ترک سیگار تلاش می‌کنند تا سرانجام موفق شوند.[۲۵] تشخیص اینکه کدام رویکرد یا تکنیک در نهایت موفق‌تر بوده، دشوار است. برای مثال، تخمین زده شده است که تنها حدود ۴ تا ۷ درصد از افراد می‌توانند بدون دارو یا کمک‌های دیگر، سیگار را در هر تلاشی ترک کنند.[۲][۲۶] اگرچه به نظر می‌رسد این روند در حال تغییر است، اما اکثر تلاش‌ها برای ترک سیگار همچنان بدون کمک بیرونی انجام می‌شود.[۲۷] برای مثال، در ایالات متحده، نرخ ترک سیگار بدون کمک از ۹۱٫۸ درصد در سال ۱۹۸۶ به ۵۲٫۱ درصد در طول سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ کاهش یافته است.[۲۷] رایج‌ترین روش‌های بدون کمک، «ترک یک‌باره»[۲۷] بود، اصطلاحی که برای ترک بدون کمک یا ترک ناگهانی و «کاهش تدریجی تعداد» سیگار یا «کاهش مصرف سیگار» استفاده شده است.[۳]

ترک یک‌باره

[ویرایش]

«ترک یک‌باره» اصطلاحی عامیانه است که به ترک ناگهانی یک داروی اعتیادآور اشاره دارد. در این زمینه، این عبارت نشان‌دهنده قطع ناگهانی و کامل مصرف هرگونه نیکوتین است. در سه مطالعه، این روش ترک سیگار توسط ۷۶٪،[۲۸] ۸۵٪،[۲۹] یا ۸۸%[۳۰] از افرادی که موفق به ترک طولانی‌مدت شده بودند، به‌عنوان روش انتخابی ذکر شد. در یک مطالعه بزرگ بریتانیایی روی سیگاری‌های سابق در دهه ۱۹۸۰، پیش‌از پیدایش دارودرمانی، ۵۳٪ از سیگاری‌های سابق گفتند که ترک سیگار «اصلاً سخت نبوده»، ۲۷٪ آن را «نسبتاً سخت» توصیف کردند و ۲۰٪ باقی‌مانده آن را بسیار دشوار می‌دانستند.[۳۱] مطالعات نشان داده‌اند که دوسوم افرادی که به تازگی سیگار را ترک کرده‌اند، گزارش داده‌اند که از روش ترک یک‌باره استفاده کرده‌اند و آن را مفید یافته‌اند.[۳۲]

کاهش مصرف برای ترک

[ویرایش]

Gکاهش تدریجی شامل کم کردن آهسته مصرف روزانه نیکوتین است. این روش از لحاظ تئوری می‌تواند از طریق تغییرات مکرر در سیگارهایی با سطح نیکوتین پائین‌تر، با کاهش تدریجی تعداد سیگارهای مصرفی روزانه، یا با کشیدن تنها بخشی از یک سیگار در هر نوبت، انجام شود. یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۰۹ توسط پژوهشگران دانشگاه بیرمنگام نشان داد که درمان جایگزینی نیکوتین به روش تدریجی می‌تواند در ترک سیگار مؤثر باشد.[۳۳][۳۴] هیچ تفاوت معنی‌داری در نرخ ترک سیگار میان سیگاری‌هایی که با کاهش تدریجی یا ترک ناگهانی سیگار را ترک می‌کنند، بر اساس اندازه‌گیری پرهیز از سیگار کشیدن به مدت حداقل شش ماه پس‌از روز ترک، وجود ندارد. همین مرور، همچنین به پنج روش کمکی دارویی برای کاهش مصرف سیگار پرداخت. هنگام کاهش تعداد سیگارهای مصرفی، شواهدی یافت شد که نشان می‌دهد وارنیکلین اضافی یا درمان جایگزینی نیکوتین سریع‌الاثر می‌تواند به مدت شش ماه یا بیشتر، تأثیر مثبتی بر ترک سیگار داشته باشد.[۳۳]

داروها

[ویرایش]
یک برچسب نیکوتین با دوز ۲۱ میلی‌گرم که روی بازوی چپ چسبانده می‌شود

انجمن سرطان آمریکا خاطرنشان می‌کند که «مطالعات انجام‌شده در مجلات پزشکی گزارش داده‌اند که حدود ۲۵٪ از افراد سیگاری که از دارو استفاده می‌کنند، می‌توانند برای بیش از ۶ ماه از مصرف سیگار دوری کنند.»[۳۴] داروهای تک‌دوز عبارتند از:

  • درمان جایگزینی نیکوتین (NRT)[چ]: پنج دارو در ایالات متحده تأیید شده است. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) اجازه تولید اشکال مختلف نیکوتین به شکلی که خطرات سیگار کشیدن را نداشته باشد، صادر کرده است: پچ‌های نیکوتینی ترانس‌درمال، آدامس نیکوتین‌دار، قرص‌های مکیدنی نیکوتین‌دار، اسپری استنشاقی نیکوتین‌دار، اسپری‌های خوراکی نیکوتین‌دار، و اسپری‌های بینی نیکوتین‌دار.[۳۵] شواهد با کیفیت بالا نشان می‌دهد که این اشکال درمان جایگزین نیکوتین میزان موفقیت افرادی را که سعی در ترک سیگار دارند، افزایش می‌دهند.[۳۵] درمان‌های جایگزین نیکوتین برای استفاده در یک دوره کوتاه در نظر گرفته شده‌اند و باید پیش‌از ترک کامل، دوز آنها به تدریج کاهش یابد. درمان‌های جایگزین نیکوتین در مقایسه با دارونما[ح] یا عدم درمان، احتمال ترک سیگار را ۵۰ تا ۶۰ درصد افزایش می‌دهند.[۳۵] برخی از عوارض جانبی گزارش‌شده عبارتند از سوزش خفیف موضعی (در مورد اسپری استنشاقی و اسپری خوراکی) و درد غیر ایسکمیک قفسه سینه (نادر).[۳۵][۳۶] عوارض دیگر شامل سوزش دهان و سوءهاضمه (در مورد آدامس)، تهوع یا سوزش سر دل (در مورد قرص مکیدنی) و همچنین اختلالات خواب، بی‌خوابی و واکنش پوستی موضعی (در مورد پچ‌ها) هستند.[۳۶][۳۷] یک مطالعه نشان داد که ۹۳٪ از مصرف‌کنندگان درمان جایگزین نیکوتین بدون نسخه، طی شش ماه دوباره به سیگار کشیدن روی می‌آورند.[۳۸] شواهد ضعیفی وجود دارد که نشان می‌دهد افزودن مکامیلامین به نیکوتین موثرتر از نیکوتین به‌تنهایی است.[۳۹]
  • داروهای ضدافسردگی: داروی ضدافسردگی بوپروپیون، به‌عنوان داروی خط اول برای ترک سیگار در نظر گرفته می‌شود و در بسیاری از مطالعات نشان داده شده است که نرخ موفقیت طولانی‌مدت را افزایش می‌دهد. با اینکه بوپروپیون خطر بروز عوارض جانبی را افزایش می‌دهد، هیچ شواهد بارزی وجود ندارد که نشان دهد این دارو در مقایسه با دارونما، عوارض جانبی بیشتر یا کمتری دارد. نورتریپتیلین در مقایسه با دارونما، نرخ‌های قابل توجهی از ترک سیگار را به همراه دارد.[۴۰] دیگر داروهای ضدافسردگی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)[خ] و گل راعی[د] به‌طور منسجم برای ترک سیگار مؤثر نبوده‌اند.[۴۰]
  • وارنیکلین میل به سیگار کشیدن و همچنین نشانه‌های ترک را کاهش می‌دهد، بنابراین به‌عنوان داروی خط اول برای ترک سیگار در نظر گرفته می‌شود.[۴۱] تعداد افرادی که با وارنیکلین سیگار را ترک می‌کنند، بیشتر از بوپروپیون یا درمان جایگزین نیکوتین است.[۴۲] وارنیکلین در مقایسه با دارونما، شانس ترک سیگار را بیش از دو برابر افزایش داد و همچنین به اندازه ترکیب دو نوع درمان جایگزین نیکوتین مؤثر بود. مشخص شده است که مصرف ۲ میلی‌گرم/روز وارنیکلین منجر به بالاترین نرخ ترک سیگار (۳۳٫۲٪) بین تمام درمان‌های واحد می‌شود، در حالی که مصرف ۱ میلی‌گرم/روز منجر به نرخ ترک ۲۵٫۴٪ می‌شود. یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۱۶ و متاآنالیز کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده به این نتیجه رسید که هیچ شواهدی دال بر ارتباط میان وارنیکلین و افزایش رویدادهای قلبی‌عروقی وجود ندارد.[۴۳] نگرانی‌هایی مبنی بر اینکه وارنیکلین ممکن است عوارض جانبی عصبی‌روانی، از جمله افکار و رفتار خودکشی ایجاد کند، به وجود آمد.[۴۲] بااین‌حال، مطالعات جدیدتر نشان‌دهنده عوارض جانبی عصبی‌روانی با شدت کمتری هستند. برای مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ با حضور ۸٬۱۴۴ بیمار که در ۱۴۰ مرکز در ۱۶ کشور تحت درمان بودند، «افزایش معنی‌داری در عوارض جانبی عصبی روانی مرتبط با وارنیکلین یا بوپروپیون نسبت به پچ نیکوتین یا دارونما نشان نداد.»[۴۴] هیچ ارتباطی میان خلق‌وخوی افسرده، آشفتگی یا افکار خودکشی در سیگاری‌هایی که وارنیکلین را برای کاهش میل به سیگار مصرف می‌کردند، شناسایی نشده است.[۴۲] برای افرادی که از قبل مشکلات سلامت روان دارند، وارنیکلین ممکن است خطر بروز عوارض جانبی عصبی‌روانی را تا حدودی افزایش دهد.[۴۲]
  • کلونیدین ممکن است نشانه‌های ترک را کاهش دهد و «تقریباً میزان پرهیز را در مقایسه با دارونما دو برابر می‌کند»، اما عوارض جانبی آن شامل خشکی دهان و خواب‌آلودگی است و قطع ناگهانی دارو می‌تواند باعث فشار خون بالا و دیگر عوارض جانبی شود.[۴۵][۴۶]
  • هیچ شواهد معتبری مبنی بر مفید بودن داروهای ضداضطراب وجود ندارد.[۴۷]
  • پیش‌از این، ریمونابانت، که یک آنتاگونیست گیرنده کانابینوئید نوع ۱ است، برای کمک به ترک سیگار و تعدیل افزایش وزن مورد انتظار استفاده می‌شد.[۴۸] اما مهم است بدانید که تولیدکنندگان ریمونابانت و تارانابانت به دلیل ایجاد عوارض جانبی جدی در سیستم عصبی مرکزی، تولید خود را در سال ۲۰۰۸ متوقف کردند.[۴۸]

دستورالعمل‌های بالینی ایالات متحده در سال ۲۰۰۸، سه ترکیب دارویی را مؤثر می‌داند که عبارتند از[۴۵] ۱۲۰–۱۱۸

  • پچ نیکوتین طولانی‌مدت و آدامس یا اسپری درمان جایگزین نیکوتین با دوز دلخواه
  • پچ نیکوتین و اسپری استنشاقی حاوی نیکوتین
  • پچ نیکوتین و بوپروپیون (تنها ترکیبی که سازمان غذا و داروی آمریکا[ذ] برای ترک سیگار تأیید کرده است)

یک متاآنالیز که در سال ۲۰۱۸ بر روی ۶۱ کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده انجام شد، نشان داد که در طول سال اول تلاش برای ترک سیگار، تقریباً ۸۰٪ از شرکت‌کنندگانی که در این مطالعات از کمک دارویی (بوپروپیون، درمان جایگزین نیکوتین یا وارنیکلین) بهره برده بودند، دوباره به سیگار کشیدن بازگشتند، در حالی که ۲۰٪ از آنها در کل سال به ترک سیگار ادامه دادند (یعنی به پرهیز پایدار خود ادامه دادند).[۲۲] در مقابل، ۱۲٪ از افرادی که دارونما دریافت کردند، (حداقل) برای یک سال کامل از سیگار کشیدن خودداری کردند.[۲۲] این امر باعث می‌شود که مزیت خالص درمان دارویی پس‌از ۱۲ ماه اول به ۸٪ برسد.[۲۲] به عبارت دیگر، از هر ۱۰۰ نفری که دارو مصرف می‌کنند، تقریباً ۸ نفر از آنها به لطف درمان، پس‌از یک سال همچنان سیگار نمی‌کشند.[۲۲] در طول یک سال، مزیت حاصل از استفاده از داروهای ترک سیگار (بوپروپیون، درمان جایگزین نیکوتین یا وارنیکلین) از ۱۷٪ در ۳ ماه به ۱۲٪ در ۶ ماه و ۸٪ در ۱۲ ماه کاهش می‌یابد.[۲۲]

مداخلات اجتماعی

[ویرایش]

مداخلات اجتماعی با استفاده از «کانال‌های متعدد برای تقویت، حمایت و ارائه هنجارهایی برای عدم استعمال دخانیات» ممکن است بر پیامدهای ترک سیگار میان بزرگسالان تأثیر بگذارد.[۴۹] روش‌های خاصی که در جامعه برای تشویق بزرگسالان برای ترک سیگار استفاده می‌شود، عبارتند از:

  • سیاست‌هایی که محل‌های کار[۲۸] و اماکن عمومی را عاری از دود و دخانیات می‌کند. تخمین زده می‌شود که «قوانین جامع مربوط به محیط داخلی پاک» می‌تواند میزان ترک سیگار را ۱۲ تا ۳۸ درصد افزایش دهد.[۵۰] در سال ۲۰۰۸، دفتر خدمات الکلی و سوءمصرف مواد در ایالت نیویورک، سیگار کشیدن را برای بیماران، کارکنان و داوطلبان در ۱۳۰۰ مرکز درمانی اعتیاد ممنوع کرد.[۵۱]
  • قوانین داوطلبانه سیگار نکشیدن در خانه، که تصور می‌شود به ترک سیگار کمک می‌کند.[۲۸][۵۲]
  • ابتکاراتی برای آموزش عموم مردم در مورد تأثیرات دود دست دوم بر سلامت،[۵۳] از جمله خطرات قابل توجه نفوذ دود سیگار دست دوم برای ساکنان خانه‌های چند واحدی.[۵۴]
  • افزایش قیمت محصولات دخانی، برای مثال از طریق مالیات. کارگروه خدمات پیشگیرانه اجتماعی ایالات متحده، «شواهد علمی قوی» یافت که نشان می‌دهد این روش در افزایش ترک مصرف دخانیات مؤثر است:[۵۵] ۲۸–۳۰ تخمین زده می‌شود که افزایش ۱۰ درصدی قیمت، میزان ترک سیگار را ۳ تا ۵ درصد افزایش می‌دهد.[۵۰]
  • کمپین‌های رسانه‌های جمعی. شواهدی وجود دارد حاکی از اینکه کمپین‌های رسانه‌های جمعی، همراه با دیگر انواع مداخلات، می‌توانند مزایایی داشته باشند:[۵۵] ۳۲–۳۰[۵۶]
  • شواهد ضعیفی نشان می‌دهد که اعمال ممنوعیت استعمال دخانیات در سطح سازمانی در بیمارستان‌ها و زندان‌ها ممکن است میزان استعمال دخانیات و قرار گرفتن در معرض دود دست دوم سیگار را کاهش دهد.[۵۷]
  • پژوهشگران به بررسی این موضوع پرداختند که یک مداخله فرصت‌طلبانه برای ترک سیگار (شامل مشاوره، شروع استفاده از ویپ و ارجاع به خدمات ترک سیگار) برای افرادی که به بخش اورژانس مراجعه می‌کنند، مؤثر است یا خیر. در عرض ۶ ماه، تعداد بیشتری از افرادی که مداخله را دریافت کرده بودند، در مقایسه با افرادی که فقط مشاوره دریافت کرده بودند، سیگار را ترک کرده بودند.[۵۸][۵۹]

مداخلات داروساز

[ویرایش]

مداخلات تحت هدایت داروسازان در کمک به تلاش‌ها برای ترک سیگار مؤثر بوده‌اند. بسیاری از مرورهای سیستماتیک به بررسی اهمیت مشارکت داروساز پرداخته‌اند. در مالزی، مطالعه آنها به بررسی چگونگی تأثیر مداخله داروساز در مراقبت سلامت کلی بیماران پرداخت و نشان داد که این مداخله باعث بهبود در غربالگری مراحل اولیه بیماری می‌شود.[۶۰] این امر به شروع زودهنگام درمان در بیماری مزمن انسدادی ریه ناشی از مصرف سیگار کمک کرد. علاوه‌بر این، داروسازان در مالزی می‌توانستند محصولات درمان جایگزین نیکوتین را تجویز کنند و هنگامی که آنها یک سرویس ترک سیگار را مدیریت می‌کردند، این سرویس نسبت به دیگر کارآزمایی‌های ترک سیگار در مالزی موفق‌تر بود.[۶۰] همچنین نشان داده شد که مشاوره داروساز و محصولات درمان جایگزین نیکوتین در ترک سیگار موثرتر از استفاده از درمان جایگزین نیکوتین به‌تنهایی است.

در خدمات ترک سیگار تحت هدایت داروساز در اتیوپی، این مطالعه مزایای آماری و بالینی قابل توجهی را به نفع مداخله داروساز نشان داد.[۶۱] آنها دریافتند که مراقبت ساختاریافته و ویزیت‌های منظم، و دسترسی آسان به داروسازان، در مقایسه با زمانی که از این امکانات برخوردار نبودند، به افراد بیشتری در تلاش برای ترک سیگار کمک می‌کند. بااین‌حال، این مطالعه نتیجه گرفت که پژوهش‌های بیشتری باید در این زمینه انجام شود، زیرا آنها خطر ناشناخته‌ای از وجود سوگیری در مطالعات واردشده یافتند[۶۱]

یک مرور سیستماتیک دیگر، مداخله داروساز در ترک سیگار و مداخلات مربوط به الکل و وزن را آنالیز کرد.[۶۲] آنها دریافتند که شواهد نشان می‌دهد هر چه مدت زمان مداخله داروساز طولانی‌تر باشد، تلاش برای ترک سیگار موثرتر است.[۶۲] علاوه‌بر این، آنها دریافتند که داروسازان جامعه در ارائه اطلاعات سلامت عمومی مفید بوده‌اند. داروسازان برای کمک به ترک سیگار در جامعه دسترسی زیادی دارند و ثابت شده است که در اصلاحات سبک زندگی و استفاده صحیح از درمان جایگزین نیکوتین مؤثر هستند.[۶۲]

مداخلات دیجیتال

[ویرایش]
  • برنامه‌های کامپیوتری تعاملی مبتنی بر وب و مستقل و همچنین جوامع آنلاین به شرکت‌کنندگان در ترک سیگار کمک می‌کنند. برای مثال، «دستگاه‌های سنجش ترک» آمارهایی مانند مدت زمانی را که یک فرد پرهیز داشته است، ثبت می‌کنند.[۶۳] مداخلات کامپیوتری و تعاملی متناسب با نیاز می‌توانند امیدوارکننده باشند:[۴۵] ۹۴–۹۳ بااین‌حال، شواهد موجود برای چنین مداخلاتی ضعیف است.[۶۴][۶۵][۶۶]
  • یک مداخله مبتنی بر تلفن همراه که در آن پیام‌های متنی خودکار و حمایتی در کنار دیگر اشکال پشتیبانی ارسال می‌شوند، به افراد بیشتری کمک می‌کند تا سیگار را ترک کنند: «شواهد کنونی از تأثیر مفید مداخلات ترک سیگار مبتنی بر تلفن همراه بر پیامدهای ترک شش‌ماهه پشتیبانی می‌کند.»[۶۷][۶۸][۶۹] یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده در سال ۲۰۱۱ در بریتانیا در مورد پشتیبانی از ترک سیگار با تلفن همراه نشان داد که برنامه ترک سیگار Txt2Stop به‌طور قابل توجهی میزان ترک را در شش ماه بهبود بخشیده است.[۷۰] همچنین یک متاآنالیز در سال ۲۰۱۳ به «مزایای نسبتاً کم» مداخلات سلامت تلفن همراه اشاره کرد.[۷۱]
  • برنامه‌های تعاملی مبتنی بر وب به‌علاوه استفاده از تلفن همراه: دو کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده، تأثیرات طولانی‌مدت درمان با این مداخلات را مستند کردند (میزان پرهیز: ۲۰–۲۲ درصد).[۷۲][۷۳]

رویکردهای روانی‌اجتماعی

[ویرایش]
  • «روز بزرگ ترک سیگار آمریکا» یک رویداد سالانه است که از افراد سیگاری دعوت می‌کند تا برای یک روز سیگار را ترک کنند، به این امید که بتوانند این ترک را برای همیشه ادامه دهند.
  • روز جهانی بدون دخانیات سازمان جهانی بهداشت، هر ساله در تاریخ ۳۱ می برگزار می‌شود.
  • پشتیبانی برای ترک سیگار اغلب از طریق خطوط تلفن مخصوص ترک سیگار[۷۴][۷۵] (مانند شماره رایگان 1-800-QUIT-NOW در ایالات متحده) یا به‌صورت حضوری ارائه می‌گردد. سه متاآنالیز به این نتیجه رسیده‌اند که پشتیبانی تلفنی برای ترک سیگار در مقایسه با مشاوره حداقلی یا عدم مشاوره یا خودیاری، مؤثر است و پشتیبانی تلفنی برای ترک سیگار همراه با دارو، موثرتر از دارو به‌تنهایی است:[۴۵] 92–91:[۵۵] ۴۰–۴۲ و اینکه مشاوره فردی فشرده موثرتر از مداخله مشاوره فردی کوتاه‌مدت است.[۷۶] همچنین در یک متاآنالیز دیگر، تمایل اندکی به سمت نتایج بهتر برای مشاوره فشرده‌تر مشاهده شد. این آنالیز میان مداخلات واکنشی (سیگاری‌هایی که با خطوط ترک تماس می‌گیرند) و مداخلات فعال (سیگاری‌هایی که تماس دریافت می‌کنند) تمایز قائل شد. برای افرادی که خودشان با خطوط ترک سیگار تماس گرفتند، تماس‌های بیشتر به ترک سیگار به مدت شش ماه یا بیشتر کمک کرد. هنگام برقراری تماس فعالانه با یک فرد سیگاری، مشاوره تلفنی احتمال ترک سیگار را ۲ تا ۴ درصد در مقایسه با افرادی که هیچ تماسی دریافت نکردند، افزایش داد.[۷۷] در صورت استفاده از پشتیبانی رفتاری بیشتر، به‌صورت حضوری یا از طریق تلفن و به‌عنوان مکمل دارودرمانی، احتمال موفقیت در ترک سیگار حدود ۱۰ تا ۲۵ درصد افزایش می‌یابد.[۷۸]
  • شبکه‌های اجتماعی آنلاین ترک سیگار تلاش می‌کنند تا مدل‌های گروهی ترک سیگار در دنیای واقعی را با استفاده از برنامه‌های کاربردی تحت وب که برای این هدف ساخته شده‌اند، شبیه‌سازی کنند. این ابزارها برای ترویج حمایت اجتماعی و تشویق آنلاین برای افراد سیگاری، در زمانی که به نقاط عطف (که معمولاً به‌صورت خودکار محاسبه می‌شوند) می‌رسند، طراحی شده‌اند. مطالعات اولیه نشان داده‌اند که ترک گروهی سیگار به‌ویژه برای افراد سیگاری ۱۹ تا ۲۹ ساله، مؤثر است.[۷۹]
  • حمایت روان‌شناختی گروهی یا فردی می‌تواند به افرادی که می‌خواهند سیگار را ترک کنند، کمک نماید. اخیراً، درمان گروهی مفیدتر از خودیاری و برخی مداخلات فردی دیگر بوده است.[۸۰] مشاوره حمایتی روان‌شناختی به‌تنهایی می‌تواند مؤثر باشد؛ ترکیب آن با دارو موثرتر است و تعداد جلسات حمایتی همراه با دارو با اثربخشی آن همبستگی دارد.[۴۵] ۸۹–۹۰، 101-103[۸۰][۷۶] سبک‌های مشاوره‌ای که در فعالیت‌های ترک سیگار مؤثر بوده‌اند شامل مصاحبه انگیزشی،[۸۱][۸۲][۸۳] درمان شناختی رفتاری[۸۴] و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد،[۸۵] و روش‌های مبتنی بر درمان شناختی رفتاری هستند.
  • کلینیک گروهی رهایی از سیگار شامل هشت جلسه است و یک برنامه گام‌به‌گام برای ترک سیگار ارائه می‌دهد. هر جلسه به گونه‌ای طراحی شده است که به افراد سیگاری کمک کند تا کنترل رفتار خود را به دست بگیرند. ساختار کلینیک، شرکت‌کنندگان را تشویق می‌کند تا روی فرایند و مشکلات ترک، چه به‌صورت فردی و چه به‌عنوان عضوی از یک گروه، کار کنند.[۸۶]
  • اشکال مختلف مداخلات روانی‌اجتماعی، نرخ ترک سیگار را افزایش می‌دهد: %۱۰٫۸ برای عدم انجام مداخله، ۱۵٫۱٪ برای یک قالب مداخله، ۱۸٫۵٪ برای ۲ قالب مداخله، و ۲۳٫۲٪ برای سه یا چهار قالب مداخله.[۴۵]: 91 
  • مدل فرانظری، شامل «مراحل تغییر»، برای تطبیق روش‌های ترک سیگار برای افراد استفاده شده است،[۸۷][۸۸][۸۹][۹۰] بااین‌حال، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد «مداخلات خودیاری مبتنی بر مرحله (سیستم‌های تخصصی و/یا مطالب سفارشی‌شده) و مشاوره فردی، نه بیشتر و نه کمتر از معادل‌های غیر مبتنی بر مرحله خود مؤثر هستند.»[۹۱]

نحوه تعیین یک تاریخ برای ترک سیگار

[ویرایش]

بیشتر منابع ترک سیگار مانند مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها[ر][۹۲] و کلینیک مایو[ز][۹۳] افراد سیگاری را تشویق می‌کنند تا یک برنامه ترک، از جمله تعیین تاریخ ترک، ایجاد کنند که به آنها کمک می‌کند چالش‌های سیگار کشیدن را پیش‌بینی کرده و برای آنها برنامه‌ریزی کنند. یک برنامه ترک سیگار می‌تواند شانس موفقیت سیگاری‌ها را برای ترک افزایش دهد،[۹۴][۹۵][۹۶] همان‌طور که تعیین روز دوشنبه به‌عنوان تاریخ ترک می‌تواند این شانس را بیشتر کند، زیرا پژوهش‌ها نشان داده است که دوشنبه بیش از هر روز دیگری، زمانی است که سیگاری‌ها برای ترک به دنبال اطلاعات آنلاین می‌گردند[۹۷] و با خطوط مشاوره ترک ایالتی تماس می‌گیرند.[۹۸] در نپال، سیگاری‌ها خودخواه نیستند، یک کمپین سلامت دو هفته‌ای به مناسبت روز ولنتاین و واسانت پانچامی آغاز می‌شود تا افراد را به ترک سیگار به‌عنوان فداکاری برای عزیزانشان و تبدیل آن به یک تصمیم معنادار در زندگی ترغیب کند. این کمپین توجه عموم را به خود جلب کرده است.[۹۹]

خودیاری

[ویرایش]
برخی از سازمان‌های سلامت، خدمات پیامکی را برای کمک به افراد در ترک سیگار مدیریت می‌کنند.

مطالب خودیاری ممکن است افزایش اندکی در میزان ترک سیگار ایجاد کنند، به‌خصوص زمانی که هیچ نوع مداخله حمایتی دیگری وجود ندارد.[۱۰۰] «تأثیر خودیاری ضعیف بود» و تعداد انواع خودیاری، میزان پرهیز بالاتری ایجاد نکرد.[۴۵] ۸۹–۹۱ با این وجود، روش‌های خودیاری برای ترک سیگار شامل موارد زیر است:

  • گروه‌های خودیاری حضوری مانند انجمن نیکوتینی‌های گمنام[ژ][۱۰۱][۱۰۲] یا منابع ترک سیگار مبتنی بر وب مانند وب‌سایت اسموک‌فری دات گاورنوکه انواع مختلفی از کمک‌ها از جمله مطالب خودیاری را ارائه می‌دهند.[۱۰۳]
  • WebMD: منبعی که اطلاعات سلامت، ابزارهایی برای مدیریت سلامت و پشتیبانی ارائه می‌دهد.[۱۰۴]
  • کتاب‌های خودیاری مانند «راه آسان برای ترک سیگار» نوشته آلن کار.[۱۰۵]
  • معنویت در یک نظرسنجی از بزرگسالان سیگاری، ۸۸٪ به داشتن سابقه اعمال یا باورهای معنوی اذعان داشتند، از این تعداد، بیش از سه‌چهارم معتقد بودند که استفاده از منابع معنوی ممکن است به آنها در ترک سیگار کمک کند.[۱۰۶]
  • مروری بر آموزش ذهن‌آگاهی به‌عنوان درمانی برای اعتیاد، کاهش میل به سیگار و مصرف آن را پس‌از آموزش نشان داد.[۱۰۷]
  • انجام فعالیت‌های بدنی حتی اگر شواهد قطعی در مورد مناسب‌ترین شدت ورزش وجود نداشته باشد، به حفظ ترک سیگار کمک می‌کنند.[۱۰۸]

بازخورد بیوشیمیایی

[ویرایش]

روش‌های گوناگونی به فرد سیگاری این امکان را می‌دهد که تأثیر مصرف دخانیات و تأثیرات فوری ترک آن را مشاهده کنند. استفاده از روش‌های بازخورد بیوشیمیایی می‌تواند به شناسایی و ارزیابی مصرف‌کنندگان دخانیات کمک کند و پایش در طول تلاش برای ترک می‌تواند انگیزه ترک را افزایش دهد.[۱۰۹][۱۱۰] شواهد نشان می‌دهد که اطلاعات کمی در خصوص تأثیرات استفاده از تست‌های بیومکانیکی برای تعیین خطر مرتبط با ترک سیگار در فرد وجود دارد.[۱۱۱]

  • پایش مونوکسید کربن[س] در هوای بازدم: مونوکسید کربن یکی از اجزای قابل توجه دود سیگار است و می‌توان از دستگاه پایش مونوکسید کربن در هوای بازدم برای تشخیص مصرف فعلی سیگار استفاده کرد. غلظت مونوکسید کربن در تنفس با غلظت CO در خون که به‌صورت درصد کربوکسی هموگلوبین شناخته می‌شود، ارتباط مستقیم دارد. ارزش نمایش مقدار غلظت CO خون به یک فرد سیگاری از طریق نمونه تنفس غیرتهاجمی این است که عادت سیگار کشیدن را با آسیب‌های فیزیولوژیکی مرتبط با آن پیوند می‌دهد.[۱۱۲] غلظت CO طی چند ساعت پس‌از ترک سیگار کاهش قابل توجهی را نشان می‌دهد، که می‌تواند فرد را به تلاش برای ترک سیگار تشویق کند. پایش CO در بازدم به‌عنوان ابزاری برای ارائه بازخورد بیومارکر به بیماران در فرایند ترک سیگار مورد استفاده قرار گرفته است، این ابزارها عملکردی مشابه دیگر ابزارهای تشخیصی مانند گوشی پزشکی، دستگاه سنجش فشار خون و تست کلسترول دارند و توسط متخصصان برای درمان به‌کار می‌روند.[۱۰۹]
  • کوتینین[ش]: کوتینین، متابولیت نیکوتین، در افراد سیگاری وجود دارد. مانند مونوکسید کربن، تست کوتینین می‌تواند یک بیومارکر قابل اعتماد برای تعیین وضعیت سیگار کشیدن باشد.[۱۱۳] سطح کوتینین را می‌توان از طریق نمونه‌های ادرار، بزاق، خون یا مو تست کرد. یکی از نگرانی‌های اصلی تست کوتینین، تهاجمی بودن روش‌های نمونه‌برداری تیپیکال است.

اگرچه هر دو معیار حساسیت[ص] و اختصاصیت[ض] بالایی دارند، اما در روش استفاده و هزینه متفاوت هستند. برای مثال، پایش CO در بازدم غیرتهاجمی است، در حالی که تست کوتینین متکی به مایعات بدن است. برای مثال، این دو روش می‌توانند به‌تنهایی یا در کنار هم، زمانی که تأیید پرهیز از مصرف، نیاز به تأیید بیشتری دارد، استفاده شوند.[۱۱۴]

رقابت‌ها و مشوق‌ها

[ویرایش]

مشوق‌های مالی یا مادی برای ترغیب افراد به ترک سیگار، تا زمانی که انگیزه وجود دارد، ترک سیگار را بهبود می‌بخشند.[۱۱۵] رقابت‌هایی که شرکت‌کنندگان را ملزم به واریز پول می‌کنند تا «شرط‌بندی» کنند که در ترک سیگار موفق خواهند شد، به نظر می‌رسد انگیزه مؤثری باشند.[۱۱۵] بااین‌حال، وارد کردن شرکت‌کنندگان به این نوع رقابت در مقایسه‌های پایاپای[ط] با دیگر مدل‌های تشویقی، مانند دادن درمان جایگزین نیکوتین به شرکت‌کنندگان یا قرار دادن آنها در یک برنامه پاداش معمول‌تر، دشوارتر است.[۱۱۶] همچنین شواهد نشان می‌دهد که برنامه‌های تشویقی برای مادران بارداری که هم در دوران بارداری و هم پس‌از زایمان سیگار می‌کشند، مؤثر است.[۱۱۵] تا سال ۲۰۱۹، تعداد مطالعات در مورد «ترک کن و برنده شو» کافی نیست و دیگر مداخلات مبتنی بر رقابت و نتایج حاصل از مطالعات موجود بی‌نتیجه بوده‌اند.[۱۱۷]

مشوق‌های محل کار
[ویرایش]

یک مرور کاکرین در سال ۲۰۰۸ در مورد فعالیت‌های ترک سیگار در محیط‌های کاری به این نتیجه رسید که «مداخلات معطوف به افراد سیگاری، احتمال ترک سیگار را افزایش می‌دهند».[۱۱۸] یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۱۰ مشخص کرد که برای افزایش قابل توجه نرخ ترک سیگار، باید مشوق‌ها و رقابت‌ها در محل کار با مداخلات دیگری ترکیب شوند.[۱۱۹]

سیستم‌های مراقبت سلامت

[ویرایش]

نشان داده شده است که مداخلات ارائه‌شده از طریق ارائه دهندگان مراقبت سلامت و سیستم‌های مراقبت سلامت، ترک سیگار را بین افرادی که به این خدمات مراجعه می‌کنند، بهبود می‌بخشد.

  • یک سیستم غربالگری کلینیکی (برای مثال پیام‌های کامپیوتری) برای شناسایی اینکه فرد سیگار می‌کشد یا نه، میزان پرهیز را دو برابر کرد و از ۳٫۱٪ به ۶٫۴٪ رساند:[۴۵] ۷۸–۷۹ به همین ترتیب، کارگروه خدمات پیشگیرانه اجتماعی مشخص کرد که یادآورهای ارائه‌دهنده خدمات به‌تنهایی یا همراه با آموزش ارائه‌دهنده خدمات، به‌طور مؤثری به ترک سیگار کمک می‌کند:[۵۵] ۳۸–۳۳
  • یک متاآنالیز از دستورالعمل بالینی سال ۲۰۰۸ تخمین زد که توصیه پزشک برای ترک سیگار منجر به نرخ ترک ۱۰٫۲٪ می‌شود، در حالی که این میزان بین بیمارانی که توصیه پزشک برای ترک سیگار دریافت نکرده‌اند، ۷٫۹٪ است.[۴۵]۸۲–۸۳ حتی توصیه‌های کوتاه از سوی پزشکان ممکن است «تأثیر کمی بر میزان ترک سیگار» داشته باشد،[۱۲۰] شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد احتمال ارائه توصیه‌های ترک سیگار توسط پزشکان با افزایش سن فرد سیگاری کاهش می‌یابد.[۱۲۱] شواهدی در دست است مبنی بر اینکه تنها ۸۱٪ از افراد سیگاری در سنین ۵۰ سال یا بیشتر در سال گذشته از پزشکان خود توصیه‌هایی برای ترک سیگار دریافت کرده‌اند.[۱۲۲]
  • برای جلسات مشاوره فردی یا حضوری، مدت زمان هر جلسه، کل زمان تماس و تعداد جلسات، همگی با میزان اثربخشی ترک سیگار همبستگی دارند. برای مثال، نرخ ترک سیگار با استفاده از مداخلات «با شدت بالاتر» (بیش از ۱۰ دقیقه)، ۲۲٫۱٪ در مقایسه با ۱۰٫۹٪ برای روش «بدون تماس» بود، این رقم با بیش از ۳۰۰ دقیقه زمان تماس، ۲۵٫۵٪ در مقایسه با ۱۱٫۰٪ برای «صفر دقیقه» بود، برای بیش از ۸ جلسه، ۲۴٫۷٪ در مقایسه با ۱۲٫۴٪ برای ۰ تا ۱ جلسه بود:[۴۵] ۸۶–۸۳
  • هم پزشکان و هم غیرپزشکان، میزان ترک سیگار را در مقایسه با خودیاری یا عدم حضور متخصصان بالینی افزایش دادند.[۴۵]۸۷–۸۸ برای مثال، یک مرور کاکرین از ۵۸ مطالعه نشان داد که مداخلات پرستاری، احتمال ترک سیگار را افزایش می‌دهند.[۱۲۳] مرور دیگری نشان داد که وقتی داروسازان آموزش‌دیده محلی از بیماران در کارآزمایی‌های ترک سیگار حمایت می‌کنند، تأثیرات مثبتی مشاهده می‌شود.[۱۲۴]
  • متخصصان دندانپزشکی همچنین از طریق مشاوره به بیماران در مورد تأثیرات دخانیات بر سلامت دهان و دندان همراه با معاینه دهان و دندان، نقش کلیدی در افزایش میزان ترک دخانیات در جامعه ایفا می‌کنند.[۱۲۵]
  • طبق دستورالعمل بالینی سال ۲۰۰۸، بر اساس دو مطالعه، آموزش پزشکان در خصوص روش‌های ترک سیگار ممکن است میزان پرهیز را افزایش دهد؛:[۴۵] ۱۳۰ بااین‌حال، یک مرور کاکرین نشان داد و اندازه‌گیری کرد که چنین آموزش‌هایی باعث کاهش مصرف سیگار در بیماران می‌شود.[۱۲۶]
  • کاهش یا حذف هزینه‌های درمان ترک سیگار برای افراد سیگاری، میزان ترک را در سه متاآنالیز افزایش داده است.[۴۵] 140–139:[۵۵] 40–38[۱۲۷]
  • در یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز، مداخلات چندجزئی میزان ترک سیگار را در مراکز مراقبت‌های اولیه افزایش دادند.[۱۲۸] مداخلات «چندجزئی» به مداخلاتی گفته می‌شود که دو یا چند مورد از استراتژی‌های زیر را که به‌عنوان «A 5» شناخته می‌شوند، ترکیب می‌کنند:[۴۵]: 38–43 
    • پرسش: شناسایی سیستماتیک کلیه مصرف‌کنندگان دخانیات در هر مراجعه
    • مشاوره - درخواست قاطع از همه مصرف‌کنندگان دخانیات برای ترک سیگار
      مانیتور CO2 تنفسی که غلظت مونوکسید کربن نمونه بازدم (بر حسبppm) را به همراه درصد غلظت کربوکسی‌هموگلوبین مربوطه نمایش می‌دهد.
    • ارزیابی - تعیین تمایل به تلاش برای ترک
    • کمک - کمک به بیمار در ترک سیگار (ارائه پشتیبانی به سبک مشاوره و دارو)
    • هماهنگی - اطمینان از تماس و پیگیری بعدی

جایگزین‌های سیگار

[ویرایش]
مقاله‌های اصلی: درمان جایگزینی نیکوتین و سیگار الکترونیکی
  • درمان جایگزینی نیکوتین[ظ] یک اصطلاح عمومی برای استفاده از محصولاتی است که حاوی نیکوتین هستند اما تنباکو ندارند و به ترک سیگار کمک می‌کنند. این موارد عبارتند از قرص‌های مکیدنی نیکوتین‌دار، آدامس و اسپری‌های استنشاقی حاوی نیکوتین، پچ‌های نیکوتین و سیگارهای الکترونیکی. در مروری از ۱۳۶ مطالعه گروه اعتیاد به دخانیات در کاکرین در مورد درمان جایگزین نیکوتین، شواهد قابل توجهی حاکی از افزایش شانس ترک موفقیت‌آمیز سیگار با استفاده از درمان جایگزین نیکوتین به میزان ۵۰ تا ۶۰ درصد در مقایسه با دارونما یا گروه کنترل بدون درمان جایگزین نیکوتین پشتیبانی کرد.[۱۲۹]
  • سیگارهای الکترونیکی[ع]: شواهد با قطعیت بالا نشان می‌دهد که ECهای حاوی نیکوتین در مقایسه با درمان جایگزین نیکوتین، میزان ترک را افزایش می‌دهند، شواهد با قطعیت متوسط نشان می‌دهد که این سیگارها در مقایسه با ECهای بدون نیکوتین نیز میزان ترک را افزایش می‌دهند.[۱۳۰][نیازمند به‌روزرسانی است] اطلاعات کمی در مورد آسیب‌های طولانی‌مدت مربوط به استفاده از ویپ وجود دارد.[۱۳۱] گزارش کالج سلطنتی پزشکان بریتانیا در سال ۲۰۱۶ از استفاده از سیگارهای الکترونیکی به‌عنوان ابزاری برای ترک سیگار پشتیبانی می‌کند.[۱۳۲] بر اساس گزارش سازمان سلامت عمومی انگلستان در سال ۲۰۱۵ «سیگاری‌هایی که روش‌های دیگر ترک را بدون موفقیت امتحان کرده‌اند، می‌توانند تشویق شوند که سیگارهای الکترونیکی[غ] را برای ترک سیگار امتحان کنند و مراکز خدمات ترک سیگار باید با ارائه پشتیبانی رفتاری از سیگاری‌هایی که از سیگارهای الکترونیکی استفاده می‌کنند، حمایت کنند.»[۱۳۳] بااین‌حال، از آنجایی که اطلاعات کمی در مورد تأثیرات طولانی‌مدت آن وجود دارد، دیگر گزینه‌های تنظیم‌شده مانند درمان جایگزینی نیکوتین، وارنیکلین یا بوپروپیون باید در درجه اول مورد بحث قرار گیرند.

رویکردهای جایگزین

[ویرایش]
دستگاه فروش خودکار Pez. Pez در سال ۱۹۲۷ به عنوان وسیله‌ای برای ترک سیگار اختراع شد و به عنوان جایگزینی برای تنباکو عمل می‌کرد.[۱۳۴]

مهم است بدانید که شواهد کمی برای تأیید کاربرد اکثر رویکردهای جایگزین زیر وجود دارند و اثربخشی و بی‌خطری آنها باید پیش‌از شروع با یک متخصص مراقبت سلامت در میان گذاشته شود.

  • طب سوزنی[ف]: طب سوزنی به‌عنوان یک روش درمانی کمکی برای ترک سیگار مورد بررسی قرار گرفته است.[۱۳۵] یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۴ به دلیل ضعیف بودن شواهد، نتوانست در خصوص استفاده از طب سوزنی نتیجه‌گیری کند.[۱۳۶] یک دستورالعمل بالینی در سال ۲۰۰۸ هیچ تفاوتی میان طب سوزنی و دارونما پیدا نکرد، هیچ مطالعه علمی مبنی بر حمایت از لیزر درمانی بر اساس اصول طب سوزنی اما بدون استفاده از سوزن یافت نشد:[۴۵] ۹۹
  • هیپنوتیزم[ق]: هیپنوتیزم اغلب شامل القای پیامدهای ناخوشایند سیگار کشیدن به بیمار توسط متخصص هیپنوتیزم است.[۱۳۷] کارآزمایی‌های بالینی که هیپنوتیزم و هیپنوتراپی را به‌عنوان روشی برای ترک سیگار مطالعه کرده‌اند، نتایج قاطعی نداشته‌اند.[۴۵]: 100 [۱۳۸][۱۳۹][۱۴۰] یک مرور کاکرین نتوانست شواهدی مبنی بر مزیت هیپنوتیزم در ترک سیگار پیدا کند و پیشنهاد داد که اگر تأثیر مفیدی وجود داشته باشد، در بهترین حالت اندک است.[۱۳۸] بااین‌حال، یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، نشان داد که هیپنوتیزم و پچ‌های نیکوتین در میزان ترک ۱۲ ماهه «به شکل مطلوبی» با مشاوره رفتاری استاندارد و پچ‌های نیکوتین مقایسه می‌شوند.[۱۴۱]
  • داروی گیاهی: بسیاری از گیاهان دارویی به‌عنوان روشی برای ترک سیگار مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، از جمله لوبلیا[ک] و گل راعی.[۱۴۲][۱۴۳] نتایج قطعی نیستند، اما گل راعی عوارض جانبی کمی نشان داده، بااین‌حال، مصرف آن با بسیاری از داروها تداخل دارد. لوبلیا برای درمان بیماری‌های تنفسی مانند آسم و برونشیت استفاده شده است و به دلیل شباهت‌های شیمیایی با تنباکو، برای ترک سیگار نیز مورد استفاده قرار گرفته است؛ لوبلیا اکنون در بانک اطلاعاتی گیاهان سمی سازمان غذا و دارو آمریکا فهرست شده است.[۱۴۴] لوبلیا هنوز هم در بسیاری از محصولاتی که برای ترک سیگار فروخته می‌شوند، یافت می‌شود و باید با احتیاط مصرف شود. پیش‌از مصرف محصولات گیاهی، برای اطمینان از عدم تداخل با دیگر داروها و بی‌خطری آنها، باید با متخصصان مراقبت‌های سلامت مشورت شود.
  • تنباکوی بدون دود: در کشور سوئد نرخ سیگار کشیدن پائین است، این موضوع در میزان بسیار پائین ابتلا به سرطان در مردان سوئدی منعکس شده است. استفاده از اسنوس[گ] (نوعی تنباکوی بدون دود که به جای حرارت دادن، بخارپز شده و در هوا خشک می‌شود) به‌عنوان روشی برای ترک سیگار بین مردان سوئدی مشاهده شده و حتی توسط برخی از پزشکان سوئدی نیز توصیه می‌شود.[۱۴۵] بااین‌حال، گزارش کمیته علمی خطرات سلامتی نوظهور و تازه شناسایی‌شده[ل] نتیجه می‌گیرد که «محصولات تنباکوی بدون دود اعتیادآور هستند و مصرف آنها برای سلامت خطرناک است. شواهد مربوط به اثربخشی آنها به‌عنوان یک روش کمکی برای ترک سیگار کافی نیست.»[۱۴۶] بر اساس یک مطالعه ملی که اخیراً بر روی استفاده از محصولات جایگزین تنباکو، از جمله اسنوس انجام شد، این محصولات باعث ترک سیگار نمی‌شوند.[۱۴۷]
  • بیزاری درمانی[م]: این یک روش درمانی است که با جفت کردن محرک لذت‌بخش سیگار کشیدن با دیگر محرک‌های ناخوشایند عمل می‌کند. یک مرور کاکرین گزارش داد که شواهد کافی در مورد اثربخشی این روش وجود ندارد.[۱۴۸]
  • واکسن نیکوتین: واکسن‌های نیکوتین (برای مثال NicVAX و TA-NIC) با کاهش میزان نیکوتینی که به مغز می‌رسد، عمل می‌کنند؛ بااین‌حال، این روش درمانی برای اثبات نقش و تعیین عوارض جانبی آن نیاز به تحقیقات بیشتری دارد.[۱۴۹]
  • فناوری و یادگیری ماشینی: مطالعات پژوهشی با استفاده از ابزارهای یادگیری ماشینی یا هوش مصنوعی برای ارائه بازخورد و ارتباط با کسانی که سعی در ترک سیگار دارند، رو به افزایش است، اما یافته‌ها تاکنون قطعی نبوده‌اند.[۱۵۰][۱۵۱][۱۵۲]
  • سیلوسایبین[ن] چندین سال است که به‌عنوان یک داروی بالقوه برای ترک سیگار مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۱، دانشگاه جانز هاپکینز مدیسین از سوی مؤسسه ملی سلامت، کمک هزینه‌ای برای بررسی تأثیرات احتمالی سیلوسایبین و گفتاردرمانی بر اعتیاد به دخانیات دریافت کرد.[۱۵۳]

جمعیت‌های ویژه

[ویرایش]

کودکان و نوجوانان

[ویرایش]

روش‌های مورد استفاده در مورد کودکان و نوجوانان عبارتند از:

مرورهای کاکرین، عمدتاً از مطالعاتی که تقویت انگیزشی و حمایت روان‌شناختی را با هم ترکیب می‌کنند، به این نتیجه رسیدند که «رویکردهای پیچیده» برای ترک سیگار بین جوانان امیدوارکننده است.[۱۵۴][۱۵۸] دستورالعمل بالینی ایالات متحده در سال ۲۰۰۸، بر اساس متاآنالیز هفت مطالعه، حمایت به سبک مشاوره را برای نوجوانان سیگاری توصیه می‌کند.[۴۵] ۱۵۹–۱۶۱ نه مرور کاکرین و نه دستورالعمل بالینی سال ۲۰۰۸، مصرف دارو را برای نوجوانان سیگاری توصیه نمی‌کنند.

زنان باردار

[ویرایش]

سیگار کشیدن در دوران بارداری می‌تواند تأثیرات جانبی نامطلوبی برای سلامت مادر و جنین ایجاد کند. دستورالعمل بالینی ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ مشخص کرد که «مداخلات روانی‌اجتماعی فرد به فرد» (که معمولاً شامل «مشاوره فشرده» می‌شود) میزان پرهیز از مصرف سیگار را در زنان بارداری که سیگار می‌کشند به ۱۳٫۳٪ افزایش می‌دهد، در حالی که این میزان در مراقبت‌های معمول ۷٫۶٪ است:[۴۵] ۱۶۷–۱۶۵ احتمال زایمان نارس در مادرانی که در دوران بارداری سیگار می‌کشند، بیشتر است. نوزادان آنها اغلب رشد کافی ندارند، اندام‌های کوچک‌تری دارند و وزن آنها بسیار کمتر از میانگین وزن یک نوزاد است. این نوزادان سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند که آنها را مستعد ابتلا به بسیاری از بیماری‌ها مانند التهاب گوش میانی و برونشیت آسم و همچنین بیماری‌های متابولیک مانند دیابت و هیپرتانسیون می‌کند، که همه اینها می‌توانند موربیدیتی قابل توجهی به همراه داشته باشند.[۱۵۹] علاوه‌بر این، مطالعه‌ای که توسط آکادمی اطفال آمریکا منتشر شده است، نشان می‌دهد که سیگار کشیدن در دوران بارداری احتمال مرگ‌ومیر ناگهانی و غیرمنتظره نوزاد[و] یا (SIDS)) را افزایش می‌دهد.[۱۶۰] همچنین احتمال سیگاری شدن کودک در دوران بزرگسالی افزایش می‌یابد. یک مرور سیستماتیک نشان داد که مداخلات روانی‌اجتماعی به زنان کمک می‌کند تا سیگار را در اواخر بارداری ترک کنند، این امر می‌تواند بروز نوزادان کم‌وزن هنگام تولد را کاهش دهد.[۱۶۱]

اینکه یک زن سیگاری می‌تواند با ترک سیگار به محض اطلاع از بارداری‌اش به جنین آسیب برساند، یک باور غلط است. این ایده مبتنی بر هیچ مطالعه یا واقعیت پزشکی نیست.[۱۶۲]

در یک مطالعه در بریتانیا که شامل ۱۱۴۰ زن باردار بود، مشخص شد که سیگارهای الکترونیکی به اندازه پچ‌های نیکوتین در کمک به زنان باردار برای ترک سیگار مؤثر هستند. همچنین بی‌خطری این دو محصول مشابه بود.[۱۶۳][۱۶۴] بااین‌حال، اصلاح سبک زندگی روش ترجیحی برای زنان باردار است و آنها باید در مورد تکنیک‌های ترک سیگار با یک متخصص مراقبت سلامت صحبت کنند.

اسکیزوفرنی[ه]

[ویرایش]

مطالعات انجام‌شده در ۲۰ کشور، ارتباط قوی میان بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی و سیگار کشیدن را نشان می‌دهند. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بسیار بیشتر از افراد بدون این بیماری سیگار می‌کشند.[۱۶۵] برای مثال، در ایالات متحده، ۸۰٪ یا بیشتر از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی سیگاری هستند، در حالی که این رقم در سال ۲۰۰۶، بین جمعیت عمومی ۲۰٪ بود.[۱۶۶]

افراد سیگاری بستری‌شده در بیمارستان

[ویرایش]
Simple bar chart says "Varenicline + support" about 16, "NRT/bupropion + support" about 12.5, "NRT alone" about 7, "Telephone support" about 6, "Group support" about 5, "One-to-one support" about 4 and "Tailored online support" about 2.5.
افزایش درصد موفقیت به مدت شش ماه نسبت به تلاش‌های بدون کمک برای هر نوع ترک (نمودار از وست و شیفمن بر اساس داده‌های بررسی کاکرین[۱۶۷]: 59 )

افراد سیگاری که در بیمارستان بستری می‌شوند، ممکن است انگیزه ویژه‌ای برای ترک سیگار داشته باشند.[۴۵]۱۴۹–۱۵۰ یک مرور کاکرین در سال ۲۰۱۲ نشان داد که مداخلاتی که در طول دوره بستری در بیمارستان آغاز می‌شوند و به مدت یک ماه یا بیشتر پس‌از ترخیص نیز ادامه می‌یابند، در ایجاد پرهیز مؤثر بوده‌اند.[۱۶۸]

بیمارانی که تحت جراحی الکتیو قرار می‌گیرند، می‌توانند از مزایای مداخلات ترک سیگار پیش‌از جراحی بهره‌مند شوند، این مداخلات شامل مشاوره هفتگی برای حمایت رفتاری و استفاده از درمان جایگزینی نیکوتین است و باید ۴ تا ۸ هفته پیش‌از جراحی آغاز شود.[۱۶۹] مشخص شده است که این روش باعث کاهش عوارض و همچنین کاهش تعداد موربیدیتی‌های پس‌از جراحی می‌گردد.[۱۶۹]

اختلالات خلق‌وخو

[ویرایش]

افراد مبتلا به اختلالات خلق‌وخو یا اختلال نقص‌توجه-بیش‌فعالی، شانس بیشتری برای شروع سیگار کشیدن و شانس کمتری برای ترک سیگار دارند.[۱۷۰] همچنین همبستگی بالاتری با سیگار کشیدن در افرادی که در هر زمانی از طول عمرشان به اختلال افسردگی اساسی مبتلا بوده‌اند، در مقایسه با افرادی که به آن مبتلا نیستند، مشاهده شده است. میزان موفقیت در ترک سیگار برای افرادی که تشخیص اختلال افسردگی اساسی داشتند در مقایسه با افرادی که این تشخیص را نداشتند، کمتر بود.[۱۷۱] قرار گرفتن در معرض دود سیگار در اوایل زندگی، در دوران بارداری، نوزادی یا نوجوانی، ممکن است بر رشد عصبی کودک تأثیر منفی بگذارد و خطر ابتلا به اختلالات اضطرابی را در آینده افزایش دهد.[۱۷۰]

بی‌خانمانی و فقر

[ویرایش]

بی‌خانمانی، احتمال سیگاری بودن فرد را دو برابر می‌کند. بی‌خانمانی مستقل از دیگر عوامل اجتماعی‌اقتصادی و شرایط سلامت رفتاری است. نرخ تمایل به ترک سیگار در افراد بی‌خانمان نیز مانند سایر افراد است. با این وجود، احتمال موفقیت آنها در تلاش برای ترک، کمتر از جمعیت عمومی است.[۱۷۱][۱۷۲]

در ایالات متحده، ۶۰ تا ۸۰ درصد از بزرگسالان بی‌خانمان سیگاری هستند. این نرخ به‌طور قابل توجهی بالاتر از نرخ ۱۹ درصدی در جمعیت عمومی بزرگسال است.[۱۷۱] بسیاری از سیگاری‌های بی‌خانمان، سیگار کشیدن را به‌عنوان ابزاری برای کنار آمدن با «تمام فشارهای بی‌خانمانی» گزارش می‌دهند.[۱۷۱] این تصور که سیگار کشیدن افراد بی‌خانمان «از نظر اجتماعی قابل قبول» است، می‌تواند این روندها را تقویت کند.[۱۷۱]

آمریکایی‌های زیر خط فقر، نسبت به افراد بالای خط فقر، نرخ سیگار کشیدن بالاتری و نرخ ترک سیگار پائین‌تری دارند.[۱۷۲][۱۷۳][۱۷۴] در حالی که جمعیت بی‌خانمان‌ها نگران تأثیرات کوتاه‌مدت سیگار کشیدن، مانند تنگی نفس یا برونشیت مکرر هستند، به عواقب طولانی‌مدت آن اهمیت زیادی نمی‌دهند.[۱۷۳] جمعیت بی‌خانمان‌ها با موانع منحصربه‌فردی برای ترک سیگار مواجه هستند، مانند روزهای بدون برنامه، استرس ناشی از پیدا کردن شغل، و نیازهای فوری برای بقا[ی] که بر تمایل به ترک سیگار اولویت دارند.[۱۷۳]

این موانع منحصربه‌فرد را می‌توان از طریق دارودرمانی و مشاوره رفتاری برای سطوح بالای وابستگی به نیکوتین از میان برداشت. تأکید بر مزایای مالی فوری برای کسانی که به منافع کوتاه‌مدت به جای منافع طولانی‌مدت اهمیت می‌دهند، همکاری با پناهگاه‌ها برای کاهش قابلیت پذیرش اجتماعی سیگار کشیدن در این قشر، و افزایش مالیات بر سیگار و محصولات دخانی جایگزین برای دشوارتر کردن تأمین مالی اعتیاد[۱۷۵]

اختلالات هم‌زمان مصرف مواد

[ویرایش]

بیش از سه‌چهارم افرادی که در حال درمان یا بهبودی از مشکلات سوءمصرف مواد هستند، سیگاری‌های فعلی هستند.[۱۷۶][۱۷۷] ارائه مداخلات رفتاری (مانند مشاوره و راهنمایی) و دارودرمانی از جمله درمان جایگزینی نیکوتین (مانند استفاده از پچ یا آدامس، وارنیکلین و/یا بوپروپیون) باعث افزایش پرهیز پایدار از مصرف دخانیات می‌شود و همچنین خطر بازگشت به مصرف دیگر مواد را کاهش می‌دهد.[۱۷۶][۱۷۸][۱۷۹][۱۸۰]

مقایسه میزان موفقیت

[ویرایش]

مقایسه میزان موفقیت در مداخلات مختلف می‌تواند دشوار باشد زیرا تعاریف مختلفی از «موفقیت» توسط مطالعات مختلف استفاده می‌شود.[۱۸۱][نیازمند به‌روزرسانی است] رابرت وست[اا] و سائول شیفمن[اب]، که از صاحب‌نظران این حوزه و مورد تأیید وزارتخانه‌های سلامت در چندین کشور هستند:[۱۶۷] ۷۳، ۷۶، ۸۰ به این نتیجه رسیده‌اند که استفاده هم‌زمان از «حمایت رفتاری» و «دارو» می‌تواند شانس موفقیت در ترک را تا چهار برابر افزایش دهد.

یک مرور سیستماتیک در سال ۲۰۰۸ در مجله اروپایی پیشگیری از سرطان نشان داد که رفتاردرمانی گروهی موثرترین استراتژی مداخله برای ترک سیگار است، پس‌از آن بوپروپیون، مشاوره فشرده با پزشک، درمان جایگزینی نیکوتین، مشاوره فردی، مشاوره تلفنی، مداخلات پرستاری و مداخلات خودیاری متناسب با شرایط قرار دارند؛ این مطالعه در مورد وارنیکلین بحثی نکرده است.[۱۸۲]

عوامل مؤثر بر موفقیت

[ویرایش]
افرادی که آسیب به insula را متحمل شدند، راحت‌تر می‌توانستند از سیگار کشیدن خودداری کنند[۱۸۳]

یک مولفه اجتماعی مهم در سیگار کشیدن وجود دارد. ترک سیگار از فردی به فرد دیگر گسترش می‌یابد و به کاهش سیگار کشیدن میان جمعیت‌ها یا گروه‌های مختلف کمک می‌کند.[۱۸۴] مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ بر روی شبکه‌ای با اتصال متراکم شامل بیش از ۱۲٬۰۰۰ نفر نشان داد که ترک سیگار توسط هر فرد، احتمال سیگار کشیدن اطرافیان او را به مقادیر زیر کاهش می‌دهد: همسر ۶۷٪، خواهر یا برادر ۲۵٪، دوست ۳۶٪، و همکار 34%.[۱۸۴] با این وجود، یک مرور کاکرین مشخص کرد که مداخلات برای افزایش حمایت اجتماعی از تلاش فرد سیگاری برای ترک، میزان ترک طولانی‌مدت را بهبود نمی‌بخشد.[۱۸۵]

سیگاری‌هایی که سعی در ترک دارند با تأثیرات اجتماعی روبرو هستند که ممکن است آنها را متقاعد کند تا با شرایط سازگار شوند و به سیگار کشیدن ادامه دهند. وقتی محیط اطراف فرد این عادت را تحریک نکند، مهار هوس‌ها آسان‌تر است. فرض کنید فردی که سیگار را ترک کرده است، روابط نزدیکی با افراد سیگاری فعال دارد. در این صورت، آنها اغلب در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که تمایل به همرنگ شدن با جماعت را وسوسه‌انگیزتر می‌کند. بااین‌حال، در یک گروه کوچک با حضور حداقل یک فرد غیرسیگاری دیگر، احتمال همرنگی کاهش می‌یابد. ثابت شده است که تأثیر اجتماعی سیگار کشیدن به متغیرهای ساده‌ای وابسته است. یکی از متغیرهای مورد بررسی به این بستگی دارد که تأثیر از جانب یک دوست است یا غیر دوست.[۱۸۶] این پژوهش نشان می‌دهد که افراد ۷۷٪ بیشتر احتمال دارد که در برابر غیر دوستان همرنگی نشان دهند، در حالی که دوستی‌های نزدیک، همرنگی را کاهش می‌دهد؛ بنابراین، اگر یکی از آشنایان به‌عنوان یک حرکت مودبانه سیگار تعارف کند، فردی که سیگار را ترک کرده، نسبت به زمانی که یک دوست این پیشنهاد را داده باشد، احتمال بیشتری دارد که تعهد خود را زیر پا بگذارد. بر اساس پژوهش‌های اخیر بررسی چهار کشوری کنترل بین‌المللی دخانیات[اپ] روی بیش از ۶٬۰۰۰ فرد سیگاری نشان داد که افراد سیگاری که دوستان سیگاری کمتری دارند، احتمال بیشتری دارد که قصد ترک سیگار داشته باشند و در تلاش خود برای ترک موفق‌تر هستند.[۱۸۶]

انتظارات و نگرش نیز عوامل قابل توجهی به‌شمار می‌آیند. یک دور باطل زمانی اتفاق می‌افتد که فرد به‌خاطر سیگار کشیدن احساس بدی دارد، اما برای تسکین این احساس بد، سیگار می‌کشد. شکستن این دور، می‌تواند کلیدی برای تغییر نگرش مخرب باشد.[۱۸۷]

افراد سیگاری مبتلا به اختلال افسردگی اساسی ممکن است در ترک سیگار نسبت به افراد سیگاری غیرافسرده، موفقیت کمتری داشته باشند.[۴۵] 81:[۱۸۸]

عود (از سرگیری سیگار کشیدن پس‌از ترک) با مسائل روان‌شناختی مانند خود-کارآمدی پائینتر،[۱۸۹][۱۹۰] یا پاسخ‌های مقابله‌ای غیرمطلوب مرتبط دانسته شده است؛[۱۹۱] بااین‌حال، رویکردهای روان‌شناختی برای پیشگیری از عود موفقیت‌آمیز نبوده‌اند.[۱۹۲] در مقابل، پیشنهاد می‌شود که وارنیکلین دارای تأثیراتی است و درمان جایگزینی نیکوتین ممکن است برای افرادی که بدون کمک ترک کرده‌اند، مفید باشد.[۱۹۲][۱۹۳]

هرچند برخی مطالعات نشان داده‌اند که افزایش سطح ملانین با کاهش میزان ترک سیگار مرتبط است، اما مطالعات دیگر چنین نتیجه‌ای را به دست نیاورده‌اند و به‌طور کلی، متون علمی در این زمینه قطعی نیست. این پیشنهاد که ممکن است علت این امر بیولوژیکی باشد (سطح ملانین بر متابولیسم نیکوتین تأثیر می‌گذارد) مورد تردید قرار گرفته است، و مطرح شده است که اگر چنین تأثیری وجود دارد، ممکن است بیشتر به تبعیض اجتماعی در نتیجه رنگ پوست نسبت داده شود، و پژوهش‌های بیشتری برای منتفی دانستن عوامل جامعه‌شناختی مورد نیاز است.[۱۹۴]

عوارض جانبی

[ویرایش]
مدت زمان علائم ترک نیکوتین
میل شدید به دخانیات ۳ تا ۸ هفته[۱۹۵]
سرگیجه چند روز[۱۹۵]
بی‌خوابی ۱ تا ۲ هفته[۱۹۵]
سردرد ۱ تا ۲ هفته[۱۹۵]
ناراحتی در قفسه سینه ۱ تا ۲ هفته[۱۹۵]
یبوست ۱ تا ۲ هفته[۱۹۵]
تحریک‌پذیری ۲ تا ۴ هفته[۱۹۵]
خستگی ۲ تا ۴ هفته[۱۹۵]
سرفه یا آبریزش از بینی چند هفته[۱۹۵]
از دست دادن هوشیاری چند هفته[۱۹۵]
گرسنگی تا چندین هفته[۱۹۵]

نشانه‌های ترک سیگار

[ویرایش]

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمریکا، هفت نشانه شایع ترک نیکوتین را که افراد اغلب هنگام ترک سیگار با آن مواجه می‌شوند، به رسمیت می‌شناسد: «میل شدید به سیگار کشیدن، احساس تحریک‌پذیری، بدخلقی یا ناراحتی، احساس بی‌قراری و ناآرامی، مشکل در تمرکز، اختلال خواب، احساس گرسنگی یا افزایش وزن، یا احساس اضطراب، غم یا افسردگی.»[۱۹۶] مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از دارودرمانی، مانند وارنیکلین[۱۹۷][۱۹۸] می‌تواند در کاهش نشانه‌های ترک در طول فرایند ترک مفید باشد.

افزایش وزن

[ویرایش]

ترک سیگار با افزایش میانگین وزن به اندازه ۴ تا ۵ کیلوگرم (۸٫۸ تا ۱۱٫۰ پوند) پس‌از ۱۲ ماه همراه است که بیشترین میزان آن طی سه ماه اول پس‌از ترک رخ می‌دهد.[۱۹۹]

علل احتمالی افزایش وزن عبارتند از:

  • سیگار کشیدن باعث افزایش بیان ژن AZGP1 می‌شود که لیپولیز[ات] را تحریک می‌کند، بنابراین ترک سیگار ممکن است لیپولیز را کاهش دهد.[۲۰۰]
  • سیگار کشیدن اشتها را سرکوب می‌کند، که ممکن است ناشی از تأثیر نیکوتین بر نورون‌های مرکزی خودکار باشد (برای مثال از طریق تنظیم نورون‌های هورمون تغلیظ ملانین در هیپوتالاموس).[۲۰۱] با ترک سیگار اشتهای فرد دوباره افزایش می‌یابد، به‌خصوص به این دلیل که جوانه‌های چشایی می‌توانند به عملکرد طبیعی خود بازگردند.
  • گزارش شده است که افراد سیگاری قهار، روزانه ۲۰۰ کالری بیشتر از افراد غیرسیگاری که رژیم غذایی یکسانی دارند، می‌سوزانند.[۲۰۲] دلایل احتمالی این پدیده شامل توانایی نیکوتین در افزایش متابولیسم انرژی یا تأثیر نیکوتین بر نورون‌های محیطی است.[۲۰۱]

طبق دستورالعمل‌های بالینی وزارت بهداشت، سلامت و خدمات انسانی ایالات متحده برای «به تأخیر انداختن افزایش وزن پس‌از ترک»، می‌توان از بوپروپیون با رهش پایدار، آدامس نیکوتین و قرص مکیدنی نیکوتین استفاده کرد.[۲۰۳] در حال حاضر، شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد یک روش کاهش وزن در پیشگیری از افزایش وزن در طول فرایند ترک سیگار بهتر از روش‌های دیگر عمل می‌کند.[۲۰۴][۲۰۵] مصرف میان‌وعده‌های سالم مانند کرفس و هویج برای کمک به افزایش اشتها و همچنین محدود کردن افزایش وزن می‌تواند مفید باشد. صرف‌نظر از افزایش وزن پس‌از ترک، کاهش قابل توجهی در خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی در افرادی که سیگار را ترک کرده‌اند، مشاهده می‌شود.[۲۰۶] خطرات افزایش وزن مجدد به‌طور قابل توجهی کمتر از خطرات ادامه سیگار کشیدن است.

سلامت روان

[ویرایش]

مانند دیگر داروهای اعتیادآور فیزیکی، اعتیاد به نیکوتین نیز باعث کاهش تولید دوپامین و دیگر انتقال‌دهنده‌های عصبی محرک می‌شود، زیرا مغز تلاش می‌کند تا تحریک مصنوعی ناشی از سیگار کشیدن را جبران کند. برخی مطالعات از دهه ۱۹۹۰ نشان داده‌اند که وقتی افراد سیگار کشیدن را ترک می‌کنند، ممکن است نشانه‌های افسردگی مانند تمایل به خودکشی یا افسردگی واقعی ایجاد شود،[۱۸۸][۲۰۷] بر اساس یک مطالعه بین‌المللی که اخیراً انجام شده و سیگاری‌هایی را که به مدت ۳ ماه سیگار را ترک کرده بودند با سیگاری‌هایی که همچنان به مصرف ادامه می‌دادند، مقایسه کرده، ترک سیگار ظاهراً اضطراب یا افسردگی را افزایش نمی‌دهد.[۲۰۸] یک مرور در سال ۲۰۲۱ نشان داد که ترک سیگار اضطراب و افسردگی را کاهش می‌دهد.[۲۰۹]

یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ توسط مجله روان‌پزشکی بریتانیا نشان داده است که سیگاری‌هایی که با موفقیت سیگار را ترک می‌کنند، پس‌از آن احساس اضطراب کمتری می‌کنند و این تأثیر بین افرادی که اختلالات خلق‌وخو و اضطرابی داشتند، بیشتر از افرادی بود که برای لذت سیگار می‌کشیدند.[۲۱۰]

مزایای سلامت

[ویرایش]
میزان بقای افراد غیرسیگاری، سیگاری و سیگاری‌های سابق که بین ۲۵ و ۲۴ سالگی سیگار را ترک کرده‌اند، از ۳۵ سالگی به بعد.[۲۱۱] خط افراد سیگاری سابق، خط افراد غیرسیگاری را به دقت دنبال می‌کند.

بسیاری از تأثیرات مضر تنباکو بر سلامت را می‌توان با ترک سیگار کاهش داد یا تا حد زیادی از بین برد. مزیت ترک سیگار بر سلامت در طول زمان عبارتند از:[۲۱۲]

  • طی ۲۰ دقیقه پس‌از ترک سیگار، فشار خون و ضربان قلب کاهش می‌یابد
  • طی چند روز، سطح مونوکسید کربن در خون به حالت عادی بازمی‌گردد
  • طی ۴۸ ساعت، پایانه‌های عصبی و حس بویایی و چشایی هر دو شروع به بهبود می‌کنند
  • طی ۳ ماه، گردش خون و عملکرد ریه بهبود می‌یابد
  • طی ۱ سال، سرفه و تنگی نفس کاهش می‌یابد
  • طی ۱ تا ۲ سال، خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب به نصف کاهش می‌یابد
  • طی ۵ تا ۱۰ سال، خطر سکته مغزی به اندازه یک فرد غیرسیگاری کاهش می‌یابد و خطر ابتلا به بسیاری از سرطان‌ها (دهان، گلو، مری، مثانه، دهانه رحم) به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد
  • طی ۱۰ سال، خطر مرگ ناشی از سرطان ریه به نصف کاهش می‌یابد و خطر ابتلا به سرطان‌های حنجره و پانکراس نیز کاهش پیدا می‌کند.
  • طی ۱۵ سال، خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب به سطح یک فرد غیرسیگاری کاهش می‌یابد؛ خطر ابتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه (بیماری مزمن انسدادی ریه) نیز کاهش پیدا می‌کند[۲۱۲]

مطالعه پزشکان بریتانیایی نشان داد کسانی که پیش‌از رسیدن به سن ۳۰ سالگی سیگار را ترک می‌کنند، تقریباً به اندازه کسانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، عمر می‌کنند.[۲۱۱] ترک سیگار در دهه شصت زندگی نیز می‌تواند سه سال به زندگی سالم اضافه کند.[۲۱۱] کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده در ایالات متحده و کانادا نشان داد که یک برنامه ترک سیگار ده هفته‌ای، مورتالیتی به هر علتی را در طول ۱۴ سال بعد کاهش می‌دهد.[۲۱۳] مقاله‌ای اخیر در مورد مورتالیتی در یک گروه کوهورت متشکل از ۸٬۶۴۵ فرد سیگاری که پس‌از ۴۳ سال پیگیری شدند، مشخص کرد که «سیگار کشیدن فعلی و سیگار کشیدن مداوم در طول زندگی با افزایش خطر مورتالیتی به هر علتی، به دلیل CVD [بیماری‌های قلبی‌عروقی]، بیماری مزمن انسدادی ریه [بیماری مزمن انسدادی ریه] و هرگونه سرطان و سرطان ریه مرتبط است.»[۲۱۴]

افزایش قابل توجه خطر مورتالیتی به هر علتی که در افراد سیگاری وجود دارد، با ترک طولانی‌مدت سیگار کاهش می‌یابد.[۲۱۵] ترک سیگار می‌تواند وضعیت سلامت و کیفیت زندگی را در هر سنی بهبود بخشد.[۲۱۶] شواهد نشان می‌دهد که ترک سیگار علاوه بر کاهش خطر ابتلا به سرطان ریه، حنجره، حفره دهان و حلق، مری، لوزالمعده، مثانه، معده، روده بزرگ، دهانه رحم و کلیه، خطر ابتلا به لوکمی میلوئیدی حاد[اث] را نیز کاهش می‌دهد.[۲۱۶]

یک مطالعه منتشرشده دیگر با عنوان «ترک سیگار عوارض پس‌از جراحی را کاهش می‌دهد: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز»، شش کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده و ۱۵ مطالعه مشاهده‌ای را برای بررسی تأثیرات ترک سیگار پیش‌از جراحی بر عوارض پس‌از جراحی ارزیابی کرد. یافته‌ها عبارت بودند از: ۱) روی هم رفته، این مطالعات نشان دادند که احتمال عوارض پس‌از جراحی در بیمارانی که پیش‌از جراحی سیگار را ترک کردند، کاهش یافته است؛ ۲) در مجموع، به ازای هر هفته ترک سیگار پیش‌از جراحی، میزان این تأثیر تا ۱۹٪ افزایش یافت. در کارآزمایی‌هایی که ترک سیگار حداقل چهار هفته پیش‌از جراحی انجام شده بود، تأثیر مثبت قابل توجهی مشاهده شد؛ ۳) برای شش کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده، آنها به‌طور میانگین، کاهش ۴۱٪ نسبت خطر[اج] را برای عوارض پس‌از جراحی نشان دادند.[۲۱۷]

مقرون‌به‌صرفه بودن

[ویرایش]
درصد افراد سیگاری از جمعیت ایالات متحده، هلند، نروژ، ژاپن و فنلاند

ترک سیگار بودن فعالیت‌های ترک سیگار نشان داده است که این فعالیت‌ها، سال‌های زندگی تعدیل‌شده (QALY) بر حسب کیفیت[اچ] را با هزینه‌هایی مشابه با دیگر انواع مداخلات برای درمان و پیشگیری از بیماری افزایش می‌دهند:[۴۵] ۱۳۷–۱۳۴ مطالعات مربوط به مقرون‌به‌صرفه بودن ترک سیگار شامل موارد زیر است:

در یک آنالیز آمریکایی در سال ۱۹۹۷، هزینه تخمینی برای هر QALY بسته به نوع رویکرد ترک متفاوت بود، از مشاوره گروهی فشرده بدون جایگزینی نیکوتین با ۱۱۰۸ دلار برای هر QALY تا مشاوره حداقلی با آدامس نیکوتین با ۴۵۴۲ دلار برای هر QALY;[۲۱۸]

  • یک مطالعه از دانشگاه اراسموس روتردام که محدود به افراد مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه بود، نشان داد که مقرون‌به‌صرفه بودن مشاوره حداقلی، مشاوره فشرده و دارودرمانی به ترتیب ۱۶٬۹۰۰ یورو، ۸٬۲۰۰ یورو و ۲٬۴۰۰ یورو به ازای هر QALY افزایش یافته بود.[۲۱۹]
  • از میان مراجعان ترک سیگار به مرکز خدمات سلامت ملی در گلاسکو، مشاوره حضوری در داروخانه به ازای هر QALY کسب‌شده ۲٬۶۰۰ پوند و پشتیبانی گروهی به ازای هر QALY کسب‌شده ۴٬۸۰۰ پوند هزینه داشته است.[۲۲۰]

روندهای آماری

[ویرایش]

فراوانی ترک سیگار بین افراد سیگاری در کشورهای مختلف، متفاوت است. ترک سیگار در اسپانیا میان سال‌های ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۰،[۲۲۱] در اسکاتلند میان سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷،[۲۲۲] و در ایتالیا پس‌از سال ۲۰۰۰ افزایش یافته است.[۲۲۳] در مقابل، در ایالات متحده میزان ترک سیگار میان سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸ «ثابت (یا همراه با تغییرات کمی)» بوده است،[۲۲۴] و در چین میزان ترک سیگار میان سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ کاهش یافته است.[۲۲۵]

با این وجود، در تعداد زیادی از کشورها، اکنون تعداد افراد سیگاری سابق بیشتر از افراد سیگاری فعلی است.[۳۱] در ایالات متحده، ۶۱٫۷٪ از بزرگسالان سیگاری (۵۵٫۰ میلیون بزرگسال) که تاکنون سیگار کشیده‌اند، تا سال ۲۰۱۸ ترک کرده بودند، که این رقم نسبت به ۵۱٫۷٪ در سال ۲۰۰۹ افزایش یافته است.[۲۲۶] مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمریکا در سال ۲۰۲۰، گزارش داد که تعداد بزرگسالانی که در ایالات متحده سیگار می‌کشند به ۳۰٫۸ میلیون نفر کاهش یافته است.[۲۲۷]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

واژه‌نامه

[ویرایش]
  1. ↑ chronic obstructive pulmonary disease; COPD
  2. ↑ idiopathic pulmonary fibrosis; IPF
  3. ↑ cold turkey
  4. ↑ nicotine replacement therapy
  5. ↑ varenicline
  6. ↑ vape
  7. ↑ nicotine replacement therapy
  8. ↑ placebo
  9. ↑ selective serotonin reuptake inhibitors
  10. ↑ St. John's wort
  11. ↑ FDA
  12. ↑ CDC
  13. ↑ Mayo Clinic
  14. ↑ Nicotine Anonymous
  15. ↑ carbon monoxide; CO
  16. ↑ cotinine
  17. ↑ sensitivity
  18. ↑ specificity
  19. ↑ head-to-head
  20. ↑ NRT
  21. ↑ electronic cigarettes; ECs
  22. ↑ EC
  23. ↑ acupuncture
  24. ↑ hypnosis
  25. ↑ lobelia
  26. ↑ snus
  27. ↑ Scientific Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks; SCENIHR
  28. ↑ aversion therapy
  29. ↑ psilocybin
  30. ↑ sudden unexpected infant death; SUID
  31. ↑ schizophrenia
  32. ↑ survival
  33. ↑ Robert West
  34. ↑ Saul Shiffman
  35. ↑ International Tobacco Control; ITC
  36. ↑ lipolysis
  37. ↑ acute myeloid leukemia
  38. ↑ relative risk
  39. ↑ quality-adjusted life years; QALY

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ "Take steps NOW to stop smoking". www.nhs.uk. لندن: سرویس سلامت ملی. 2022. Archived from the original on 29 May 2022. Retrieved 31 May 2022.
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ "How to Quit Smoking or Smokeless Tobacco". www.cancer.org. آتلانتا: انجمن سرطان آمریکا. 2022. Archived from the original on 25 May 2022. Retrieved 31 May 2022.
  3. ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ Mooney ME, Johnson EO, Breslau N, Bierut LJ, Hatsukami DK (June 2011). Munafò M (ed.). "Cigarette smoking reduction and changes in nicotine dependence". Nicotine & Tobacco Research. انتشارات دانشگاه آکسفورد on behalf of the Society for Research on Nicotine and Tobacco. 13 (6): 426–430. doi:10.1093/ntr/ntr019. LCCN 00244999. PMC 3103717. PMID 21367813. S2CID 29891495.
  4. ↑ Kalkhoran S, Benowitz NL, Rigotti NA (August 2018). "Prevention and Treatment of Tobacco Use: JACC Health Promotion Series". Journal of the American College of Cardiology. الزویر for the American College of Cardiology. 72 (9): 1030–1045. doi:10.1016/j.jacc.2018.06.036. PMC 6261256. PMID 30139432. S2CID 52077567.
  5. ↑ Rodu B, Plurphanswat N (January 2021). "Mortality among male cigar and cigarette smokers in the USA" (PDF). Harm Reduction Journal. بایومد مرکزی. 18 (1). doi:10.1186/s12954-020-00446-4. LCCN 2004243422. PMC 7789747. PMID 33413424. S2CID 230800394. Archived (PDF) from the original on 26 August 2021. Retrieved 28 August 2021. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  6. ↑ Nonnemaker J, Rostron B, Hall P, MacMonegle A, Apelberg B (September 2014). Morabia A (ed.). "Mortality and economic costs from regular cigar use in the United States, 2010". American Journal of Public Health. American Public Health Association. 104 (9): e86–e91. doi:10.2105/AJPH.2014.301991. eISSN 1541-0048. PMC 4151956. PMID 25033140. S2CID 207276270.
  7. ↑ Shah RS, Cole JW (July 2010). "Smoking and stroke: the more you smoke the more you stroke". Expert Review of Cardiovascular Therapy. اینفورما. 8 (7): 917–932. doi:10.1586/erc.10.56. PMC 2928253. PMID 20602553. S2CID 207215548.
  8. ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ Laniado-Laborín R (January 2009). "Smoking and chronic obstructive pulmonary disease (COPD). Parallel epidemics of the 21 century". International Journal of Environmental Research and Public Health. ام دی پی ای. 6 (1): 209–224. doi:10.3390/ijerph6010209. PMC 2672326. PMID 19440278. S2CID 19615031.
  9. ↑ Oh CK, Murray LA, Molfino NA (February 2012). "Smoking and idiopathic pulmonary fibrosis". Pulmonary Medicine. هنداوی. 2012. doi:10.1155/2012/808260. PMC 3289849. PMID 22448328. S2CID 14090263. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  10. ↑ Shapiro JA, Jacobs EJ, Thun MJ (February 2000). Ganz PA N (ed.). "Cigar smoking in men and risk of death from tobacco-related cancers". Journal of the National Cancer Institute. انتشارات دانشگاه آکسفورد. 92 (4): 333–337. doi:10.1093/jnci/92.4.333. eISSN 1460-2105. PMID 10675383. S2CID 7772405. Archived from the original on 21 April 2021. Retrieved 28 August 2021.
  11. ↑ ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ Anjum F, Zohaib J (4 December 2020). "Oropharyngeal Squamous Cell Carcinoma". StatPearls (Updated ed.). Treasure Island (FL): StatPearls Publishing. doi:10.32388/G6TG1L. PMID 33085415. S2CID 229252540. Bookshelf ID: NBK563268. Retrieved 7 February 2021 – via مرکز ملی اطلاعات زیست‌فناوری.[نیازمند شفاف‌سازی]
  12. ↑ Chandrupatla SG, Tavares M, Natto ZS (July 2017). "Tobacco Use and Effects of Professional Advice on Smoking Cessation among Youth in India". Asian Pacific Journal of Cancer Prevention. 18 (7): 1861–1867. doi:10.22034/APJCP.2017.18.7.1861. PMC 5648391. PMID 28749122.
  13. ↑ Temitayo Orisasami I, Ojo O (July 2016). "Evaluating the effectiveness of smoking cessation in the management of COPD". British Journal of Nursing. 25 (14): 786–791. doi:10.12968/bjon.2016.25.14.786. PMID 27467642.
  14. ↑ "WHO Report on the global tobacco epidemic". World Health Organization. 2015. Archived from the original on July 8, 2015.
  15. ↑ "Tobacco". www.who.int (به انگلیسی). Retrieved 2024-02-24.
  16. ↑ ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ "Vaping and quitting smoking". www.canada.ca. اتاوا: دولت کانادا. 31 March 2022. Archived from the original on 8 May 2022. Retrieved 31 May 2022.
  17. ↑ "Using e-cigarettes to stop smoking". www.nhs.uk. لندن: سرویس سلامت ملی. 29 March 2022. Archived from the original on 11 May 2022. Retrieved 31 May 2022.
  18. ↑ Wilson E, ed. (15 November 2019). "Long-term smokers who start vaping see health benefits within a month". نیو ساینتیست. لندن. ISSN 0262-4079. Archived from the original on 5 March 2022. Retrieved 31 May 2022.
  19. ↑ Heiden BT, Baker TB, Smock N, Pham G, Chen J, Bierut LJ, Chen LS (July 2022). "Assessment of formal tobacco treatment and smoking cessation in dual users of cigarettes and e-cigarettes". Thorax. 78 (3): 267–273. doi:10.1136/thorax-2022-218680. PMC 9852353. PMID 35863765.
  20. ↑ Rigotti NA (October 2012). "Strategies to help a smoker who is struggling to quit". JAMA. 308 (15): 1573–1580. doi:10.1001/jama.2012.13043. PMC 4562427. PMID 23073954.
  21. ↑ Stead LF, Koilpillai P, Fanshawe TR, Lancaster T (March 2016). "Combined pharmacotherapy and behavioural interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2016 (3). doi:10.1002/14651858.CD008286.pub3. PMC 10042551. PMID 27009521. S2CID 29033457. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  22. ↑ ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ ۲۲٫۳ ۲۲٫۴ ۲۲٫۵ Rosen LJ, Galili T, Kott J, Goodman M, Freedman LS (May 2018). "Diminishing benefit of smoking cessation medications during the first year: a meta-analysis of randomized controlled trials". Addiction. وایلی-بلک‌ول on behalf of the Society for the Study of Addiction. 113 (5): 805–816. doi:10.1111/add.14134. PMC 5947828. PMID 29377409. S2CID 4764039.
  23. ↑ Benowitz NL (June 2010). "Nicotine addiction". The New England Journal of Medicine. 362 (24): 2295–2303. doi:10.1056/NEJMra0809890. PMC 2928221. PMID 20554984.
  24. ↑ Caraballo RS, Shafer PR, Patel D, Davis KC, McAfee TA (April 2017). "Quit Methods Used by US Adult Cigarette Smokers, 2014-2016". Preventing Chronic Disease. 14: E32. doi:10.5888/pcd14.160600. PMC 5392446. PMID 28409740. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  25. ↑ Chaiton M, Diemert L, Cohen JE, Bondy SJ, Selby P, Philipneri A, Schwartz R (June 2016). "Estimating the number of quit attempts it takes to quit smoking successfully in a longitudinal cohort of smokers". BMJ Open. 6 (6). doi:10.1136/bmjopen-2016-011045. PMC 4908897. PMID 27288378. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  26. ↑ Hughes JR, Keely J, Naud S (January 2004). "Shape of the relapse curve and long-term abstinence among untreated smokers". Addiction. 99 (1): 29–38. doi:10.1111/j.1360-0443.2004.00540.x. PMID 14678060.
  27. ↑ ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ ۲۷٫۲ Edwards SA, Bondy SJ, Callaghan RC, Mann RE (March 2014). "Prevalence of unassisted quit attempts in population-based studies: a systematic review of the literature". Addictive Behaviors. 39 (3): 512–519. doi:10.1016/j.addbeh.2013.10.036. PMID 24333037.
  28. ↑ ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ Lee CW, Kahende J (August 2007). "Factors associated with successful smoking cessation in the United States, 2000". American Journal of Public Health. 97 (8): 1503–1509. doi:10.2105/AJPH.2005.083527. PMC 1931453. PMID 17600268.
  29. ↑ Fiore MC, Novotny TE, Pierce JP, Giovino GA, Hatziandreu EJ, Newcomb PA, Surawicz TS, Davis RM (1990). "Methods used to quit smoking in the United States. Do cessation programs help?". JAMA. 263 (20): 2760–2765. doi:10.1001/jama.1990.03440200064024. PMID 2271019.
  30. ↑ Doran CM, Valenti L, Robinson M, Britt H, Mattick RP (May 2006). "Smoking status of Australian general practice patients and their attempts to quit". Addictive Behaviors. 31 (5): 758–766. doi:10.1016/j.addbeh.2005.05.054. PMID 16137834.
  31. ↑ ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ Chapman S, MacKenzie R (February 2010). "The global research neglect of unassisted smoking cessation: causes and consequences". PLOS Medicine. 7 (2). doi:10.1371/journal.pmed.1000216. PMC 2817714. PMID 20161722. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  32. ↑ Hung WT, Dunlop SM, Perez D, Cotter T (July 2011). "Use and perceived helpfulness of smoking cessation methods: results from a population survey of recent quitters". BMC Public Health. 11. doi:10.1186/1471-2458-11-592. PMC 3160379. PMID 21791111. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  33. ↑ ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ Lindson N, Klemperer E, Hong B, Ordóñez-Mena JM, Aveyard P (September 2019). "Smoking reduction interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (9). doi:10.1002/14651858.CD013183.pub2. PMC 6953262. PMID 31565800. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  34. ↑ ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ "Guide to quitting smoking. What do I need to know about quitting" (PDF). American Cancer Society. 2014. Archived from the original (PDF) on 2016-06-09. Retrieved 2017-01-08.
  35. ↑ ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ ۳۵٫۲ ۳۵٫۳ Hartmann-Boyce J, Chepkin SC, Ye W, Bullen C, Lancaster T (May 2018). "Nicotine replacement therapy versus control for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 5 (5). doi:10.1002/14651858.CD000146.pub5. PMC 6353172. PMID 29852054. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  36. ↑ ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ Zhou HX (November 2008). "The debut of PMC Biophysics". PMC Biophysics. 1 (1). doi:10.1186/1757-5036-1-1. PMC 2605105. PMID 19351423. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  37. ↑ Henningfield JE, Fant RV, Buchhalter AR, Stitzer ML (2005). "Pharmacotherapy for nicotine dependence". CA. 55 (5): 281–99, quiz 322–3, 325. doi:10.3322/canjclin.55.5.281. PMID 16166074. S2CID 25668093.
  38. ↑ Millstone K (2007-02-13). "Nixing the patch: Smokers quit cold turkey". Columbia.edu News Service. Archived from the original on 2018-12-25. Retrieved 2011-02-21.
  39. ↑ Lancaster T, Stead LF (2000). "Mecamylamine (a nicotine antagonist) for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 1998 (2). doi:10.1002/14651858.CD001009. PMC 7271835. PMID 10796584. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  40. ↑ ۴۰٫۰ ۴۰٫۱ Hajizadeh A, Howes S, Theodoulou A, Klemperer E, Hartmann-Boyce J, Livingstone-Banks J, Lindson N (May 2023). "Antidepressants for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2023 (5). doi:10.1002/14651858.CD000031.pub6. PMC 10207863. PMID 37230961. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  41. ↑ "Product monograph Champix" (PDF). Pfizer Canada. April 17, 2015. Archived from the original (PDF) on 2015-11-16.
  42. ↑ ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ ۴۲٫۲ ۴۲٫۳ Livingstone-Banks J, Fanshawe TR, Thomas KH, Theodoulou A, Hajizadeh A, Hartman L, Lindson N (May 2023). "Nicotine receptor partial agonists for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2023 (5). doi:10.1002/14651858.CD006103.pub8. PMC 10169257. PMID 37142273. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  43. ↑ Sterling LH, Windle SB, Filion KB, Touma L, Eisenberg MJ (February 2016). "Varenicline and Adverse Cardiovascular Events: A Systematic Review and Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials". Journal of the American Heart Association. 5 (2). doi:10.1161/JAHA.115.002849. PMC 4802486. PMID 26903004. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  44. ↑ Anthenelli RM, Benowitz NL, West R, St Aubin L, McRae T, Lawrence D, Ascher J, Russ C, Krishen A, Evins AE (June 2016). "Neuropsychiatric safety and efficacy of varenicline, bupropion, and nicotine patch in smokers with and without psychiatric disorders (EAGLES): a double-blind, randomised, placebo-controlled clinical trial". Lancet. 387 (10037): 2507–2520. doi:10.1016/s0140-6736(16)30272-0. PMID 27116918. S2CID 1611308.
  45. ↑ ۴۵٫۰۰ ۴۵٫۰۱ ۴۵٫۰۲ ۴۵٫۰۳ ۴۵٫۰۴ ۴۵٫۰۵ ۴۵٫۰۶ ۴۵٫۰۷ ۴۵٫۰۸ ۴۵٫۰۹ ۴۵٫۱۰ ۴۵٫۱۱ ۴۵٫۱۲ ۴۵٫۱۳ ۴۵٫۱۴ ۴۵٫۱۵ ۴۵٫۱۶ ۴۵٫۱۷ ۴۵٫۱۸ ۴۵٫۱۹ ۴۵٫۲۰ Fiore MC, Jaén CR, Baker TB (2008). Clinical practice guideline: treating tobacco use and dependence: 2008 update (PDF). Rockville, MD: U.S. Department of Health and Human Services, Public Health Service. Archived from the original on 2016-03-27. Retrieved 2016-07-06.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  46. ↑ Gourlay SG, Stead LF, Benowitz NL (2004). "Clonidine for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2004 (3). doi:10.1002/14651858.CD000058.pub2. PMC 7038651. PMID 15266422. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  47. ↑ Hughes JR, Stead LF, Lancaster T (2000). "Anxiolytics for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2000 (4). doi:10.1002/14651858.CD002849. PMC 8407461. PMID 11034774. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  48. ↑ ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ Cahill K, Ussher MH (March 2011). "Cannabinoid type 1 receptor antagonists for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2011 (3). doi:10.1002/14651858.CD005353.pub4. PMC 6486173. PMID 21412887. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  49. ↑ Secker-Walker RH, Gnich W, Platt S, Lancaster T (2002). "Community interventions for reducing smoking among adults". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2002 (3). doi:10.1002/14651858.CD001745. PMC 6464950. PMID 12137631. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  50. ↑ ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ Lemmens V, Oenema A, Knut IK, Brug J (November 2008). "Effectiveness of smoking cessation interventions among adults: a systematic review of reviews" (PDF). European Journal of Cancer Prevention. 17 (6): 535–544. doi:10.1097/CEJ.0b013e3282f75e48. PMID 18941375. S2CID 46131720. Archived from the original (PDF) on 2011-07-06.
  51. ↑ "State-Mandated Tobacco Ban, Integration of Cessation Services, and Other Policies Reduce Smoking Among Patients and Staff at Substance Abuse Treatment Centers". Agency for Healthcare Research and Quality. 2013-02-27. Retrieved 2013-05-13.
  52. ↑ Centers for Disease Control and Prevention (CDC) (May 2007). "State-specific prevalence of smoke-free home rules--United States, 1992-2003". MMWR. Morbidity and Mortality Weekly Report. 56 (20): 501–504. PMID 17522588.
  53. ↑ King BA, Dube SR, Homa DM (May 2013). "Smoke-free rules and secondhand smoke exposure in homes and vehicles among US adults, 2009-2010". Preventing Chronic Disease. 10: E79. doi:10.5888/pcd10.120218. PMC 3666976. PMID 23680508. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  54. ↑ King BA, Babb SD, Tynan MA, Gerzoff RB (July 2013). "National and state estimates of secondhand smoke infiltration among U.S. multiunit housing residents". Nicotine & Tobacco Research. 15 (7): 1316–1321. doi:10.1093/ntr/nts254. PMC 4571449. PMID 23248030.
  55. ↑ ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ ۵۵٫۲ ۵۵٫۳ ۵۵٫۴ Hopkins DP, Briss PA, Ricard CJ, Husten CG, Carande-Kulis VG, Fielding JE, Alao MO, McKenna JW, Sharp DJ, Harris JR, Woollery TA, Harris KW (February 2001). "Reviews of evidence regarding interventions to reduce tobacco use and exposure to environmental tobacco smoke". American Journal of Preventive Medicine. 20 (2 Suppl): 16–66. doi:10.1016/S0749-3797(00)00297-X. PMID 11173215.
  56. ↑ Bala MM, Strzeszynski L, Topor-Madry R (November 2017). "Mass media interventions for smoking cessation in adults". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2017 (11). doi:10.1002/14651858.CD004704.pub4. PMC 6486126. PMID 29159862. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  57. ↑ Frazer K, McHugh J, Callinan JE, Kelleher C (May 2016). "Impact of institutional smoking bans on reducing harms and secondhand smoke exposure". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2016 (5). doi:10.1002/14651858.CD011856.pub2. PMC 10164285. PMID 27230795. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  58. ↑ Pope I, Clark LV, Clark A, Ward E, Belderson P, Stirling S, Parrott S, Li J, Coats T, Bauld L, Holland R, Gentry S, Agrawal S, Bloom BM, Boyle AA, Gray AJ, Morris MG, Livingstone-Banks J, Notley C (April 2024). "Cessation of Smoking Trial in the Emergency Department (COSTED): a multicentre randomised controlled trial". Emergency Medicine Journal. 41 (5): 276–282. doi:10.1136/emermed-2023-213824. PMC 11041600. PMID 38531658.
  59. ↑ "Stop smoking intervention in emergency departments helps people quit". NIHR Evidence. 15 October 2024.
  60. ↑ ۶۰٫۰ ۶۰٫۱ Fai SC, Yen GK, Malik N (September 2016). "Quit rates at 6 months in a pharmacist-led smoking cessation service in Malaysia". Canadian Pharmacists Journal. 149 (5): 303–312. doi:10.1177/1715163516662894. PMC 5032936. PMID 27708676.
  61. ↑ ۶۱٫۰ ۶۱٫۱ Erku DA, Hailemeskel B, Netere AK, Belachew SA (2019-01-09). "Pharmacist-led smoking cessation services in Ethiopia: Knowledge and skills gap analysis". Tobacco Induced Diseases. 17 (January): 01. doi:10.18332/tid/99573. PMC 6751994. PMID 31582913.
  62. ↑ ۶۲٫۰ ۶۲٫۱ ۶۲٫۲ Brown TJ, Todd A, O'Malley C, Moore HJ, Husband AK, Bambra C, Kasim A, Sniehotta FF, Steed L, Smith S, Nield L, Summerbell CD (February 2016). "Community pharmacy-delivered interventions for public health priorities: a systematic review of interventions for alcohol reduction, smoking cessation and weight management, including meta-analysis for smoking cessation". BMJ Open. 6 (2). doi:10.1136/bmjopen-2015-009828. PMC 4780058. PMID 26928025. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  63. ↑ Hendrick B. "Computer is an ally in quit-smoking fight". WebMD.
  64. ↑ Myung SK, McDonnell DD, Kazinets G, Seo HG, Moskowitz JM (May 2009). "Effects of Web- and computer-based smoking cessation programs: meta-analysis of randomized controlled trials". Archives of Internal Medicine. 169 (10): 929–937. doi:10.1001/archinternmed.2009.109. PMID 19468084.
  65. ↑ Taylor GM, Dalili MN, Semwal M, Civljak M, Sheikh A, Car J (September 2017). "Internet-based interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2017 (9). doi:10.1002/14651858.CD007078.pub5. PMC 6703145. PMID 28869775. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  66. ↑ Hutton HE, Wilson LM, Apelberg BJ, Tang EA, Odelola O, Bass EB, Chander G (April 2011). "A systematic review of randomized controlled trials: Web-based interventions for smoking cessation among adolescents, college students, and adults". Nicotine & Tobacco Research. 13 (4): 227–238. doi:10.1093/ntr/ntq252. PMID 21350042.
  67. ↑ Whittaker R, McRobbie H, Bullen C, Rodgers A, Gu Y (April 2016). "Mobile phone-based interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 4 (4). doi:10.1002/14651858.CD006611.pub4. PMC 6485940. PMID 27060875. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  68. ↑ "Text messaging support helps smokers quit, but apps not yet shown to work". NIHR Evidence (Plain English summary). National Institute for Health and Care Research. 2020-02-12. doi:10.3310/signal-000876. S2CID 241974258.
  69. ↑ "What is digital health technology and what can it do for me?". NIHR Evidence. 2022. doi:10.3310/nihrevidence_53447. S2CID 252584020.
  70. ↑ Free C, Knight R, Robertson S, Whittaker R, Edwards P, Zhou W, Rodgers A, Cairns J, Kenward MG, Roberts I (July 2011). "Smoking cessation support delivered via mobile phone text messaging (txt2stop): a single-blind, randomised trial". Lancet. 378 (9785): 49–55. doi:10.1016/s0140-6736(11)60701-0. PMC 3143315. PMID 21722952.
  71. ↑ Free C, Phillips G, Watson L, Galli L, Felix L, Edwards P, Patel V, Haines A (2013). "The effectiveness of mobile-health technologies to improve health care service delivery processes: a systematic review and meta-analysis". PLOS Medicine. 10 (1). doi:10.1371/journal.pmed.1001363. PMC 3566926. PMID 23458994. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  72. ↑ Brendryen H, Kraft P (March 2008). "Happy ending: a randomized controlled trial of a digital multi-media smoking cessation intervention". Addiction. 103 (3): 478–484, discussion 485–486. doi:10.1111/j.1360-0443.2007.02119.x. PMID 18269367. S2CID 4638860.
  73. ↑ Brendryen H, Drozd F, Kraft P (November 2008). "A digital smoking cessation program delivered through internet and cell phone without nicotine replacement (happy ending): randomized controlled trial". Journal of Medical Internet Research. 10 (5): e51. doi:10.2196/jmir.1005. PMC 2630841. PMID 19087949.
  74. ↑ Zhu SH, Anderson CM, Tedeschi GJ, Rosbrook B, Johnson CE, Byrd M, Gutiérrez-Terrell E (October 2002). "Evidence of real-world effectiveness of a telephone quitline for smokers". The New England Journal of Medicine. 347 (14): 1087–1093. doi:10.1056/NEJMsa020660. PMID 12362011.
  75. ↑ Helgason AR, Tomson T, Lund KE, Galanti R, Ahnve S, Gilljam H (September 2004). "Factors related to abstinence in a telephone helpline for smoking cessation". European Journal of Public Health. 14 (3): 306–310. doi:10.1093/eurpub/14.3.306. PMID 15369039.
  76. ↑ ۷۶٫۰ ۷۶٫۱ Lancaster T, Stead LF (March 2017). "Individual behavioural counselling for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2018 (3). doi:10.1002/14651858.CD001292.pub3. PMC 6464359. PMID 28361496. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  77. ↑ Matkin W, Ordóñez-Mena JM, Hartmann-Boyce J, et al. (Cochrane Tobacco Addiction Group) (May 2019). "Telephone counselling for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (5). doi:10.1002/14651858.CD002850.pub4. PMC 6496404. PMID 31045250. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  78. ↑ Hartmann-Boyce J, Hong B, Livingstone-Banks J, Wheat H, Fanshawe TR (June 2019). "Additional behavioural support as an adjunct to pharmacotherapy for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (6). doi:10.1002/14651858.CD009670.pub4. PMC 6549450. PMID 31166007. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  79. ↑ Baskerville NB, Azagba S, Norman C, McKeown K, Brown KS (March 2016). "Effect of a Digital Social Media Campaign on Young Adult Smoking Cessation". Nicotine & Tobacco Research. 18 (3): 351–360. doi:10.1093/ntr/ntv119. PMID 26045252.
  80. ↑ ۸۰٫۰ ۸۰٫۱ Stead LF, Carroll AJ, Lancaster T (March 2017). "Group behaviour therapy programmes for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2017 (3). doi:10.1002/14651858.CD001007.pub3. PMC 6464070. PMID 28361497. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  81. ↑ Lindson-Hawley N, Thompson TP, Begh R (March 2015). "Motivational interviewing for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews (3). doi:10.1002/14651858.CD006936.pub3. PMC 6699669. PMID 25726920. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  82. ↑ Hettema JE, Hendricks PS (December 2010). "Motivational interviewing for smoking cessation: a meta-analytic review". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 78 (6): 868–884. doi:10.1037/a0021498. PMID 21114344.
  83. ↑ Heckman CJ, Egleston BL, Hofmann MT (October 2010). "Efficacy of motivational interviewing for smoking cessation: a systematic review and meta-analysis". Tobacco Control. 19 (5): 410–416. doi:10.1136/tc.2009.033175. PMC 2947553. PMID 20675688.
  84. ↑ Perkins KA, Conklin CA, Levine MD (2008). Cognitive-behavioral therapy for smoking cessation: a practical guidebook to the most effective treatment. New York: Routledge. ISBN 978-0-415-95463-1.
  85. ↑ Ruiz FJ (2010). "A review of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) empirical evidence: Correlational, experimental psychopathology, component and outcome studies". International Journal of Psychology and Psychological Therapy. 10 (1): 125–162.
  86. ↑ "About Freedom From Smoking". American Lung Association.
  87. ↑ Prochaska JO, Velicer WF, DiClemente CC, Fava J (August 1988). "Measuring processes of change: applications to the cessation of smoking". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 56 (4): 520–528. doi:10.1037/0022-006X.56.4.520. PMID 3198809.
  88. ↑ DiClemente CC, Prochaska JO, Fairhurst SK, Velicer WF, Velasquez MM, Rossi JS (April 1991). "The process of smoking cessation: an analysis of precontemplation, contemplation, and preparation stages of change" (PDF). Journal of Consulting and Clinical Psychology. 59 (2): 295–304. doi:10.1037/0022-006X.59.2.295. PMID 2030191. Archived from the original on 2011-06-06.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  89. ↑ Velicer WF, Prochaska JO, Rossi JS, Snow MG (January 1992). "Assessing outcome in smoking cessation studies". Psychological Bulletin. 111 (1): 23–41. doi:10.1037/0033-2909.111.1.23. PMID 1539088.
  90. ↑ Prochaska JO, DiClemente CC, Velicer WF, Rossi JS (September 1993). "Standardized, individualized, interactive, and personalized self-help programs for smoking cessation" (PDF). Health Psychology. 12 (5): 399–405. doi:10.1037/0278-6133.12.5.399. PMID 8223364. Archived from the original on 2011-06-06.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  91. ↑ Cahill K, Lancaster T, Green N (November 2010). Cahill K (ed.). "Stage-based interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews (11). doi:10.1002/14651858.CD004492.pub4. PMID 21069681. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  92. ↑ "Making a Quit Plan". Centers for Disease Control and Prevention. Retrieved 19 October 2015.
  93. ↑ "Preparing for Quit Day". Mayo Clinic. Retrieved 19 October 2015.
  94. ↑ Smit ES, Hoving C, Schelleman-Offermans K, West R, de Vries H (September 2014). "Predictors of successful and unsuccessful quit attempts among smokers motivated to quit". Addictive Behaviors. 39 (9): 1318–1324. doi:10.1016/j.addbeh.2014.04.017. PMID 24837754.
  95. ↑ de Vries H, Eggers SM, Bolman C (April 2013). "The role of action planning and plan enactment for smoking cessation". BMC Public Health. 13. doi:10.1186/1471-2458-13-393. PMC 3644281. PMID 23622256. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  96. ↑ Bolman C, Eggers SM, van Osch L, Te Poel F, Candel M, de Vries H (Oct 2015). "Is Action Planning Helpful for Smoking Cessation? Assessing the Effects of Action Planning in a Web-Based Computer-Tailored Intervention". Substance Use & Misuse. 50 (10): 1249–1260. doi:10.3109/10826084.2014.977397. PMID 26440754. S2CID 20337590.
  97. ↑ Ayers JW, Althouse BM, Johnson M, Cohen JE (January 2014). "Circaseptan (weekly) rhythms in smoking cessation considerations". JAMA Internal Medicine. 174 (1): 146–148. doi:10.1001/jamainternmed.2013.11933. PMC 4670616. PMID 24166181.
  98. ↑ Erbas B, Bui Q, Huggins R, Harper T, White V (February 2006). "Investigating the relation between placement of Quit antismoking advertisements and number of telephone calls to Quitline: a semiparametric modelling approach". Journal of Epidemiology and Community Health. 60 (2): 180–182. doi:10.1136/jech.2005.038109. PMC 2566152. PMID 16415271.
  99. ↑ "Dr Anil Om Murthi Archives". Enewspolar (به انگلیسی). Retrieved 2024-02-05.
  100. ↑ Livingstone-Banks J, Ordóñez-Mena JM, Hartmann-Boyce J (January 2019). "Print-based self-help interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 1 (1). doi:10.1002/14651858.CD001118.pub4. PMC 7112723. PMID 30623970. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  101. ↑ "Nicotine Anonymous offers help for those who desire to live free from nicotine". nicotine-anonymous.org.
  102. ↑ Glasser I (February 2010). "Nicotine anonymous may benefit nicotine-dependent individuals". American Journal of Public Health. 100 (2): 196, author reply 196-196, author reply 197. doi:10.2105/ajph.2009.181545. PMC 2804638. PMID 20019295.
  103. ↑ U.S. Department of Health and Human Services. "MySmokeFree: Your personalized quit experience". Smokefree.gov.
  104. ↑ "Slideshow: 13 Best Quit-Smoking Tips Ever". WebMD.
  105. ↑ Carr A (2004). The easy way to stop smoking. New York: Sterling. ISBN 978-1-4027-7163-7.
  106. ↑ Gonzales D, Redtomahawk D, Pizacani B, Bjornson WG, Spradley J, Allen E, Lees P (February 2007). "Support for spirituality in smoking cessation: results of pilot survey". Nicotine & Tobacco Research. 9 (2): 299–303. doi:10.1080/14622200601078582. PMID 17365761.
  107. ↑ Tang YY, Tang R, Posner MI (June 2016). "Mindfulness meditation improves emotion regulation and reduces drug abuse". Drug and Alcohol Dependence. 163 Suppl 1 (Suppl 1): S13–S18. doi:10.1016/j.drugalcdep.2015.11.041. PMID 27306725.
  108. ↑ Ussher MH, Faulkner GE, Angus K, Hartmann-Boyce J, Taylor AH (October 2019). "Exercise interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (10). doi:10.1002/14651858.CD002295.pub6. PMC 6819982. PMID 31684691.
  109. ↑ ۱۰۹٫۰ ۱۰۹٫۱ Bittoun R (2008). "Carbon monoxide meter: The essential clinical tool- the 'stethoscope"-of smoking cessation". Journal of Smoking Cessation. 3 (2): 69–70. doi:10.1375/jsc.3.2.69.
  110. ↑ Jamrozik K, Vessey M, Fowler G, Wald N, Parker G, Van Vunakis H (May 1984). "Controlled trial of three different antismoking interventions in general practice". British Medical Journal. 288 (6429): 1499–1503. doi:10.1136/bmj.288.6429.1499. PMC 1441184. PMID 6426618.
  111. ↑ Clair C, Mueller Y, Livingstone-Banks J, Burnand B, Camain JY, Cornuz J, Rège-Walther M, Selby K, Bize R (March 2019). "Biomedical risk assessment as an aid for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (3). doi:10.1002/14651858.CD004705.pub5. PMC 6434771. PMID 30912847. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  112. ↑ Irving JM, Clark EC, Crombie IK, Smith WC (January 1988). "Evaluation of a portable measure of expired-air carbon monoxide". Preventive Medicine. 17 (1): 109–115. doi:10.1016/0091-7435(88)90076-x. PMID 3362796.
  113. ↑ Florescu A, Ferrence R, Einarson T, Selby P, Soldin O, Koren G (February 2009). "Methods for quantification of exposure to cigarette smoking and environmental tobacco smoke: focus on developmental toxicology". Therapeutic Drug Monitoring. 31 (1): 14–30. doi:10.1097/FTD.0b013e3181957a3b. PMC 3644554. PMID 19125149.
  114. ↑ McClure JB (2001). "Are biomarkers a useful aid in smoking cessation? A review and analysis of the literature". Behavioral Medicine. 27 (1): 37–47. doi:10.1080/08964280109595770. PMID 11575171. S2CID 25616883.
  115. ↑ ۱۱۵٫۰ ۱۱۵٫۱ ۱۱۵٫۲ Notley C, Gentry S, Livingstone-Banks J, Bauld L, Perera R, Conde M, Hartmann-Boyce J (January 2025). "Incentives for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 1 (1). doi:10.1002/14651858.CD004307.pub7. PMC 11725379. PMID 39799985. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Check |pmid= value (help); Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  116. ↑ Halpern SD, French B, Small DS, Saulsgiver K, Harhay MO, Audrain-McGovern J, Loewenstein G, Brennan TA, Asch DA, Volpp KG (May 2015). "Randomized trial of four financial-incentive programs for smoking cessation". The New England Journal of Medicine. 372 (22): 2108–2117. doi:10.1056/NEJMoa1414293. PMC 4471993. PMID 25970009.
  117. ↑ Fanshawe TR, Hartmann-Boyce J, Perera R, Lindson N (February 2019). "Competitions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (2). doi:10.1002/14651858.CD013272. PMC 6953205. PMID 30784046. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  118. ↑ Cahill K, Lancaster T (February 2014). "Workplace interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2014 (2). doi:10.1002/14651858.CD003440.pub4. PMC 11285308. PMID 24570145. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  119. ↑ Leeks KD, Hopkins DP, Soler RE, Aten A, Chattopadhyay SK (February 2010). "Worksite-based incentives and competitions to reduce tobacco use. A systematic review". American Journal of Preventive Medicine. 38 (2 Suppl): S263–S274. doi:10.1016/j.amepre.2009.10.034. PMID 20117611.
  120. ↑ Stead LF, Buitrago D, Preciado N, Sanchez G, Hartmann-Boyce J, Lancaster T (May 2013). "Physician advice for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2013 (5). doi:10.1002/14651858.CD000165.pub4. PMC 7064045. PMID 23728631. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  121. ↑ Maguire CP, Ryan J, Kelly A, O'Neill D, Coakley D, Walsh JB (May 2000). "Do patient age and medical condition influence medical advice to stop smoking?". Age and Ageing. 29 (3): 264–266. doi:10.1093/ageing/29.3.264. PMID 10855911.
  122. ↑ Ossip-Klein DJ, McIntosh S, Utman C, Burton K, Spada J, Guido J (October 2000). "Smokers ages 50+: who gets physician advice to quit?". Preventive Medicine. 31 (4): 364–369. doi:10.1006/pmed.2000.0721. PMID 11006061.
  123. ↑ Rice VH, Heath L, Livingstone-Banks J, Hartmann-Boyce J (December 2017). "Nursing interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2017 (12). doi:10.1002/14651858.CD001188.pub5. PMC 6486227. PMID 29243221. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  124. ↑ Carson-Chahhoud KV, Livingstone-Banks J, Sharrad KJ, Kopsaftis Z, Brinn MP, To-A-Nan R, Bond CM (October 2019). "Community pharmacy personnel interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (10). doi:10.1002/14651858.CD003698.pub3. PMC 6822095. PMID 31684695.
  125. ↑ Holliday R, Hong B, McColl E, Livingstone-Banks J, Preshaw PM (February 2021). "Interventions for tobacco cessation delivered by dental professionals". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2021 (2). doi:10.1002/14651858.CD005084.pub4. PMC 8095016. PMID 33605440. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  126. ↑ Carson KV, Verbiest ME, Crone MR, Brinn MP, Esterman AJ, Assendelft WJ, Smith BJ (May 2012). Carson KV (ed.). "Training health professionals in smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2012 (5). doi:10.1002/14651858.CD000214.pub2. hdl:2066/110023. PMC 10088066. PMID 22592671. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  127. ↑ van den Brand FA, Nagelhout GE, Reda AA, Winkens B, Evers SM, Kotz D, van Schayck OC (September 2017). "Healthcare financing systems for increasing the use of tobacco dependence treatment". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2017 (9). doi:10.1002/14651858.CD004305.pub5. PMC 6483741. PMID 28898403. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  128. ↑ Papadakis S, McDonald P, Mullen KA, Reid R, Skulsky K, Pipe A (2010). "Strategies to increase the delivery of smoking cessation treatments in primary care settings: a systematic review and meta-analysis". Preventive Medicine. 51 (3–4): 199–213. doi:10.1016/j.ypmed.2010.06.007. PMID 20600264.
  129. ↑ Hartmann-Boyce J, Chepkin SC, Ye W, Bullen C, Lancaster T, et al. (Cochrane Tobacco Addiction Group) (May 2018). "Nicotine replacement therapy versus control for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 5 (5). doi:10.1002/14651858.CD000146.pub5. PMC 6353172. PMID 29852054. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  130. ↑ Hartmann-Boyce J, Lindson N, Butler AR, McRobbie H, Bullen C, Begh R, Theodoulou A, Notley C, Rigotti NA, Turner T, Fanshawe TR, Hajek P (November 2022). "Electronic cigarettes for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 11 (11). doi:10.1002/14651858.CD010216.pub7. PMC 9668543. PMID 36384212. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  131. ↑ Formanek P, Salisbury-Afshar E, Afshar M (August 2018). "Helping Patients With ESRD and Earlier Stages of CKD to Quit Smoking". American Journal of Kidney Diseases. 72 (2): 255–266. doi:10.1053/j.ajkd.2018.01.057. PMC 6057817. PMID 29661542.
  132. ↑ Royal College of Physicians (25 June 2014). "RCP statement on e-cigarettes". RCP London.
  133. ↑ McNeill A, Brose LS, Calder R, Hitchman SC, Hajek P, McRobbie H (August 2015). "E-cigarettes: an evidence update" (PDF). UK: Public Health England. p. 6.
  134. ↑ "The History of PEZ - About Us". PEZ Candy (به انگلیسی). Retrieved 2024-06-01.
  135. ↑ He D, Berg JE, Høstmark AT (March 1997). "Effects of acupuncture on smoking cessation or reduction for motivated smokers". Preventive Medicine. 26 (2): 208–214. doi:10.1006/pmed.1996.0125. PMID 9085389.
  136. ↑ White AR, Rampes H, Liu JP, Stead LF, Campbell J (January 2014). "Acupuncture and related interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2014 (1). doi:10.1002/14651858.CD000009.pub4. PMC 7263424. PMID 24459016. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  137. ↑ "Hypnosis for Quitting Smoking". WebMD. Retrieved 19 May 2012.
  138. ↑ ۱۳۸٫۰ ۱۳۸٫۱ Barnes J, McRobbie H, Dong CY, Walker N, Hartmann-Boyce J (June 2019). "Hypnotherapy for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (6). doi:10.1002/14651858.CD001008.pub3. PMC 6568235. PMID 31198991. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  139. ↑ Johnson DL, Karkut RT (October 1994). "Performance by gender in a stop-smoking program combining hypnosis and aversion". Psychological Reports. 75 (2): 851–857. doi:10.2466/pr0.1994.75.2.851. PMID 7862796. S2CID 39850409.
  140. ↑ Law M, Tang JL (October 1995). "An analysis of the effectiveness of interventions intended to help people stop smoking". Archives of Internal Medicine. 155 (18): 1933–1941. doi:10.1001/archinte.1995.00430180025004. PMID 7575046.
  141. ↑ Carmody TP, Duncan C, Simon JA, Solkowitz S, Huggins J, Lee S, Delucchi K (May 2008). "Hypnosis for smoking cessation: a randomized trial". Nicotine & Tobacco Research. 10 (5): 811–818. doi:10.1080/14622200802023833. PMID 18569754. S2CID 36395279.
  142. ↑ Mayo Clinic. "St. John's wort (Hypericum perforatum) Evidence". Mayo Clinic.
  143. ↑ Sood A, Ebbert JO, Prasad K, Croghan IT, Bauer B, Schroeder DR (July 2010). "A randomized clinical trial of St. John's wort for smoking cessation". Journal of Alternative and Complementary Medicine. 16 (7): 761–767. doi:10.1089/acm.2009.0445. PMC 3110810. PMID 20590478.
  144. ↑ U.S. Food and Drug Administration. "FDA Poisonous Plant Database". www.accessdata.fda.gov. Archived from the original on 2022-01-21. Retrieved 2019-11-11.
  145. ↑ Scientific Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks (SCENIHR). Health Effects of Smokeless Tobacco Products (PDF) (Report). p. 103.
  146. ↑ Scientific Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks (SCENIHR). "Health effects of smokeless tobacco products" (PDF).
  147. ↑ Popova L, Ling PM (May 2013). "Alternative tobacco product use and smoking cessation: a national study". American Journal of Public Health. 103 (5): 923–930. doi:10.2105/ajph.2012.301070. PMC 3661190. PMID 23488521.
  148. ↑ Hajek P, Stead LF (2004). "Aversive smoking for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2001 (3). doi:10.1002/14651858.CD000546.pub2. PMC 7045729. PMID 15266433. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  149. ↑ Hartmann-Boyce J, Cahill K, Hatsukami D, Cornuz J (August 2012). "Nicotine vaccines for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2012 (8). doi:10.1002/14651858.CD007072.pub2. PMC 6486305. PMID 22895958. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  150. ↑ Coughlin LN, Tegge AN, Sheffer CE, Bickel WK (March 2020). "A Machine-Learning Approach to Predicting Smoking Cessation Treatment Outcomes". Nicotine & Tobacco Research. 22 (3): 415–422. doi:10.1093/ntr/nty259. PMC 7297111. PMID 30508122.
  151. ↑ Sadasivam RS, Borglund EM, Adams R, Marlin BM, Houston TK (November 2016). "Impact of a Collective Intelligence Tailored Messaging System on Smoking Cessation: The Perspect Randomized Experiment". Journal of Medical Internet Research. 18 (11): e285. doi:10.2196/jmir.6465. PMC 5120237. PMID 27826134.
  152. ↑ Patrick H, Fujii CA, Glaser DB, Utley DS, Marler JD (December 2018). "A Comprehensive Digital Program for Smoking Cessation: Assessing Feasibility in a Single-Group Cohort Study". JMIR mHealth and uHealth. 6 (12). doi:10.2196/11708. PMC 6315234. PMID 30563807. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  153. ↑ Marisol M (2021-10-20). "Johns Hopkins receives first federal grant for psychedelic treatment research in 50 years". The Hub (به انگلیسی). Retrieved 2022-01-29.
  154. ↑ ۱۵۴٫۰ ۱۵۴٫۱ ۱۵۴٫۲ Fanshawe TR, Halliwell W, Lindson N, Aveyard P, Livingstone-Banks J, Hartmann-Boyce J (November 2017). "Tobacco cessation interventions for young people". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2017 (11). doi:10.1002/14651858.CD003289.pub6. PMC 6486118. PMID 29148565. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  155. ↑ Phert L. "Intensive Counseling of Students by School Nurses Does Not Have Larger Impact on Long-Term Smoking Rates Than Briefer Sessions | AHRQ Health Care Innovations Exchange". innovations.ahrq.gov. Retrieved 19 July 2016.
  156. ↑ Davis KC, Farrelly MC, Messeri P, Duke J (February 2009). "The impact of national smoking prevention campaigns on tobacco-related beliefs, intentions to smoke and smoking initiation: results from a longitudinal survey of youth in the United States". International Journal of Environmental Research and Public Health. 6 (2): 722–740. doi:10.3390/ijerph6020722. PMC 2672353. PMID 19440412.
  157. ↑ Allen JA, Duke JC, Davis KC, Kim AE, Nonnemaker JM, Farrelly MC (Nov–Dec 2015). "Using mass media campaigns to reduce youth tobacco use: a review". American Journal of Health Promotion. 30 (2): e71–e82. doi:10.4278/ajhp.130510-lit-237. PMID 25372236. S2CID 9297116.
  158. ↑ Carson KV, Brinn MP, Labiszewski NA, Esterman AJ, Chang AB, Smith BJ (July 2011). "Community interventions for preventing smoking in young people". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2011 (7). doi:10.1002/14651858.CD001291.pub2. PMC 11384554. PMID 21735383. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  159. ↑ Mund M, Louwen F, Klingelhoefer D, Gerber A (November 2013). "Smoking and pregnancy--a review on the first major environmental risk factor of the unborn". International Journal of Environmental Research and Public Health. 10 (12): 6485–6499. doi:10.3390/ijerph10126485. PMC 3881126. PMID 24351784.
  160. ↑ Anderson TM, Lavista Ferres JM, Ren SY, Moon RY, Goldstein RD, Ramirez JM, Mitchell EA (April 2019). "Maternal Smoking Before and During Pregnancy and the Risk of Sudden Unexpected Infant Death". Pediatrics. 143 (4): e20183325. doi:10.1542/peds.2018-3325. PMC 6564075. PMID 30858347.
  161. ↑ Chamberlain C, O'Mara-Eves A, Porter J, Coleman T, Perlen SM, Thomas J, McKenzie JE (February 2017). "Psychosocial interventions for supporting women to stop smoking in pregnancy". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2 (2). doi:10.1002/14651858.CD001055.pub5. PMC 4022453. PMID 28196405. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  162. ↑ Bowen M (25 February 2013). "Pregnancy and smoking". Netdoctor. Retrieved 19 July 2016.
  163. ↑ "E-cigarettes may be better than nicotine patches in helping pregnant women stop smoking". NIHR Evidence (به انگلیسی). 2022-11-04. doi:10.3310/nihrevidence_54425. S2CID 253360129.
  164. ↑ Hajek P, Przulj D, Pesola F, Griffiths C, Walton R, McRobbie H, Coleman T, Lewis S, Whitemore R, Clark M, Ussher M, Sinclair L, Seager E, Cooper S, Bauld L, Naughton F, Sasieni P, Manyonda I, Myers Smith K (May 2022). "Electronic cigarettes versus nicotine patches for smoking cessation in pregnancy: a randomized controlled trial". Nature Medicine. 28 (5): 958–964. doi:10.1038/s41591-022-01808-0. PMC 9117131. PMID 35577966.
  165. ↑ de Leon J, Diaz FJ (July 2005). "A meta-analysis of worldwide studies demonstrates an association between schizophrenia and tobacco smoking behaviors". Schizophrenia Research. 76 (2–3): 135–157. doi:10.1016/j.schres.2005.02.010. PMID 15949648. S2CID 32975940.
  166. ↑ Keltner NL, Grant JS (November 2006). "Smoke, smoke, smoke that cigarette". Perspectives in Psychiatric Care. 42 (4): 256–261. doi:10.1111/j.1744-6163.2006.00085.x. PMID 17107571.
  167. ↑ ۱۶۷٫۰ ۱۶۷٫۱ West R, Shiffman S (2007). Fast facts: smoking cessation (2nd ed.). Abingdon, England: Health Press Ltd. ISBN 978-1-903734-98-8.
  168. ↑ Streck JM, Rigotti NA, Livingstone-Banks J, Tindle HA, Clair C, Munafò MR, Sterling-Maisel C, Hartmann-Boyce J (May 2024). "Interventions for smoking cessation in hospitalised patients". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2024 (5). doi:10.1002/14651858.CD001837.pub4. PMC 11106804. PMID 38770804. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  169. ↑ ۱۶۹٫۰ ۱۶۹٫۱ Thomsen T, Villebro N, Møller AM (March 2014). "Interventions for preoperative smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2014 (3). doi:10.1002/14651858.CD002294.pub4. PMC 7138216. PMID 24671929. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  170. ↑ ۱۷۰٫۰ ۱۷۰٫۱ Moylan S, Jacka FN, Pasco JA, Berk M (May 2013). "How cigarette smoking may increase the risk of anxiety symptoms and anxiety disorders: a critical review of biological pathways". Brain and Behavior. 3 (3): 302–326. doi:10.1002/brb3.137. PMC 3683289. PMID 23785661.
  171. ↑ ۱۷۱٫۰ ۱۷۱٫۱ ۱۷۱٫۲ ۱۷۱٫۳ ۱۷۱٫۴ Baggett TP, Lebrun-Harris LA, Rigotti NA (November 2013). "Homelessness, cigarette smoking and desire to quit: results from a US national study". Addiction. 108 (11): 2009–2018. doi:10.1111/add.12292. PMC 3797258. PMID 23834157.
  172. ↑ ۱۷۲٫۰ ۱۷۲٫۱ "Other Vulnerable Populations". Smoking Cessation Leadership Center. 8 September 2015. Retrieved 2017-06-29.
  173. ↑ ۱۷۳٫۰ ۱۷۳٫۱ ۱۷۳٫۲ "National Coalition for the Homeless". www.nationalhomeless.org. Retrieved 2017-06-29.
  174. ↑ CDC's Office on Smoking and Health. "CDC – Fact Sheet – Adult Cigarette Smoking in the United States – Smoking & Tobacco Use". Smoking and Tobacco Use (به انگلیسی). Retrieved 2017-06-29.
  175. ↑ Baggett TP, Tobey ML, Rigotti NA (July 2013). "Tobacco use among homeless people--addressing the neglected addiction". The New England Journal of Medicine. 369 (3): 201–204. doi:10.1056/NEJMp1301935. PMID 23863048.
  176. ↑ ۱۷۶٫۰ ۱۷۶٫۱ Iyahen EO, Omoruyi OO, Rowa-Dewar N, Dobbie F (2023-07-13). "Exploring the barriers and facilitators to the uptake of smoking cessation services for people in treatment or recovery from problematic drug or alcohol use: A qualitative systematic review". PLOS ONE. 18 (7). Bibcode:2023PLoSO..1888409I. doi:10.1371/journal.pone.0288409. PMC 10343091. PMID 37440505. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  177. ↑ Campbell BK, Le T, Andrews KB, Pramod S, Guydish J (November 2016). "Smoking among patients in substance use disorders treatment: associations with tobacco advertising, anti-tobacco messages, and perceived health risks". The American Journal of Drug and Alcohol Abuse. 42 (6): 649–656. doi:10.1080/00952990.2016.1183021. PMC 5093078. PMID 27314450.
  178. ↑ Hartmann-Boyce J, Livingstone-Banks J, Ordóñez-Mena JM, Fanshawe TR, Lindson N, Freeman SC, Sutton AJ, Theodoulou A, Aveyard P (January 2021). "Behavioural interventions for smoking cessation: an overview and network meta-analysis". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 1 (1). doi:10.1002/14651858.CD013229.pub2. PMC 11354481. PMID 33411338. S2CID 230814023. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help); Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  179. ↑ Apollonio D, Philipps R, Bero L (November 2016). "Interventions for tobacco use cessation in people in treatment for or recovery from substance use disorders". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 11 (11). doi:10.1002/14651858.CD010274.pub2. PMC 6464324. PMID 27878808. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  180. ↑ Prochaska JJ, Delucchi K, Hall SM (December 2004). "A meta-analysis of smoking cessation interventions with individuals in substance abuse treatment or recovery". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 72 (6): 1144–1156. doi:10.1037/0022-006X.72.6.1144. PMID 15612860.
  181. ↑ Rigotti NA, Clair C, Munafò MR, Stead LF (May 2012). "Interventions for smoking cessation in hospitalised patients". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 5 (5). doi:10.1002/14651858.CD001837.pub3. PMC 4498489. PMID 22592676. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  182. ↑ Lemmens V, Oenema A, Knut IK, Brug J (November 2008). "Effectiveness of smoking cessation interventions among adults: a systematic review of reviews". European Journal of Cancer Prevention. 17 (6): 535–544. doi:10.1097/cej.0b013e3282f75e48. PMID 18941375. S2CID 46131720.
  183. ↑ Naqvi NH, Rudrauf D, Damasio H, Bechara A (January 2007). "Damage to the insula disrupts addiction to cigarette smoking". Science. 315 (5811): 531–534. Bibcode:2007Sci...315..531N. doi:10.1126/science.1135926. PMC 3698854. PMID 17255515.
  184. ↑ ۱۸۴٫۰ ۱۸۴٫۱ Christakis NA, Fowler JH (May 2008). "The collective dynamics of smoking in a large social network". The New England Journal of Medicine. 358 (21): 2249–2258. doi:10.1056/NEJMsa0706154. PMC 2822344. PMID 18499567.
  185. ↑ Faseru B, Richter KP, Scheuermann TS, Park EW (August 2018). "Enhancing partner support to improve smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 8 (8). doi:10.1002/14651858.CD002928.pub4. PMC 6326744. PMID 30101972. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  186. ↑ ۱۸۶٫۰ ۱۸۶٫۱ Hitchman SC, Fong GT, Zanna MP, Thrasher JF, Laux FL (December 2014). "The relation between number of smoking friends, and quit intentions, attempts, and success: findings from the International Tobacco Control (ITC) Four Country Survey". Psychology of Addictive Behaviors. 28 (4): 1144–1152. doi:10.1037/a0036483. PMC 4266625. PMID 24841185.
  187. ↑ American Cancer Society. "Guide to Quitting Smoking". www.cancer.org. Archived from the original on 8 August 2016. Retrieved 6 July 2016.
  188. ↑ ۱۸۸٫۰ ۱۸۸٫۱ Glassman AH, Helzer JE, Covey LS, Cottler LB, Stetner F, Tipp JE, Johnson J (September 1990). "Smoking, smoking cessation, and major depression". JAMA. 264 (12): 1546–1549. doi:10.1001/jama.1990.03450120058029. PMID 2395194.
  189. ↑ Condiotte MM, Lichtenstein E (October 1981). "Self-efficacy and relapse in smoking cessation programs". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 49 (5): 648–658. doi:10.1037/0022-006X.49.5.648. PMID 7287974.
  190. ↑ Elfeddali I, Bolman C, Candel MJ, Wiers RW, De Vries H (February 2012). "The role of self-efficacy, recovery self-efficacy, and preparatory planning in predicting short-term smoking relapse". British Journal of Health Psychology. 17 (1): 185–201. doi:10.1111/j.2044-8287.2011.02032.x. PMID 22107073. S2CID 32854923.
  191. ↑ Shiffman S (February 1982). "Relapse following smoking cessation: a situational analysis". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 50 (1): 71–86. doi:10.1037/0022-006X.50.1.71. PMID 7056922.
  192. ↑ ۱۹۲٫۰ ۱۹۲٫۱ Livingstone-Banks J, Norris E, Hartmann-Boyce J, West R, Jarvis M, Chubb E, Hajek P (October 2019). "Relapse prevention interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (10). doi:10.1002/14651858.CD003999.pub6. PMC 6816175. PMID 31684681.
  193. ↑ Agboola SA, Coleman T, McNeill A, Leonardi-Bee J (July 2015). "Abstinence and relapse among smokers who use varenicline in a quit attempt-a pooled analysis of randomized controlled trials". Addiction. 110 (7): 1182–1193. doi:10.1111/add.12941. PMID 25846123.
  194. ↑ King, Lindsey M.; Barnett, Tracey E.; Allen, Acquel C.; Maizel, Jennifer L.; Wilson, Roneé E. (August 2024). "Tobacco-related health inequalities among Black Americans: A narrative review of structural and historical influences". Journal of Ethnicity in Substance Abuse (به انگلیسی). 23 (3): 381–411. doi:10.1080/15332640.2022.2093812. ISSN 1533-2640. PMID 35839212.
  195. ↑ ۱۹۵٫۰۰ ۱۹۵٫۰۱ ۱۹۵٫۰۲ ۱۹۵٫۰۳ ۱۹۵٫۰۴ ۱۹۵٫۰۵ ۱۹۵٫۰۶ ۱۹۵٫۰۷ ۱۹۵٫۰۸ ۱۹۵٫۰۹ ۱۹۵٫۱۰ Kaiser Foundation Health Plan of the Northwest (2008). Cultivating Health: Freedom From Tobacco Kit. Kaiser Permanente. ISBN 978-0-9744864-8-2.[کدام صفحه؟]
  196. ↑ "7 Common Withdrawal Symptoms | Quit Smoking | Tips From Former Smokers | CDC". www.cdc.gov (به انگلیسی). 2022-09-12. Retrieved 2022-12-06.
  197. ↑ Lopes LC, Zhang Y, Ross S, Fulone I, Zhu M, O'Brien KK, Pavalagantharajah S, Leone FT, Sachs DP, Kathuria H, Murray RL, Zhang YQ (December 2022). "Varenicline for Tobacco-Dependent Adults Who Are Not Ready to Discontinue Use: A Systematic Review and Meta-Analysis". Annals of the American Thoracic Society. 19 (12): 2077–2086. doi:10.1513/AnnalsATS.202110-1122OC. PMID 36129426. S2CID 252406073.
  198. ↑ Zaso MJ, Hendershot CS (September 2022). "Effects of varenicline and bupropion on laboratory smoking outcomes: Meta-analysis of randomized, placebo-controlled human laboratory studies". Addiction Biology. 27 (5). doi:10.1111/adb.13218. PMC 9413474. PMID 36001439. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  199. ↑ Aubin HJ, Farley A, Lycett D, Lahmek P, Aveyard P (July 2012). "Weight gain in smokers after quitting cigarettes: meta-analysis". BMJ. 345 (345). doi:10.1136/bmj.e4439. PMC 3393785. PMID 22782848. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  200. ↑ Vanni H, Kazeros A, Wang R, Harvey BG, Ferris B, De BP, Carolan BJ, Hübner RH, O'Connor TP, Crystal RG (May 2009). "Cigarette smoking induces overexpression of a fat-depleting gene AZGP1 in the human". Chest. 135 (5): 1197–1208. doi:10.1378/chest.08-1024. PMC 2679098. PMID 19188554.
  201. ↑ ۲۰۱٫۰ ۲۰۱٫۱ Jo YH, Talmage DA, Role LW (December 2002). "Nicotinic receptor-mediated effects on appetite and food intake". Journal of Neurobiology. 53 (4): 618–632. doi:10.1002/neu.10147. PMC 2367209. PMID 12436425.
  202. ↑ Klag MJ (1999). Johns Hopkins family health book. New York: HarperCollins. p. 86. ISBN 978-0-06-270149-7.
  203. ↑ Fiore MC, Jaén CR, Baker TB, et al. Treating Tobacco Use and Dependence: 2008 Update. Clinical Practice Guideline. Rockville, MD: U.S. Department of Health and Human Services. Public Health Service. May 2008.
  204. ↑ Hartmann-Boyce J, Theodoulou A, Farley A, Hajek P, Lycett D, Jones LL, Kudlek L, Heath L, Hajizadeh A, Schenkels M, Aveyard P (October 2021). "Interventions for preventing weight gain after smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2021 (10). doi:10.1002/14651858.CD006219.pub4. PMC 8493442. PMID 34611902. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  205. ↑ Ussher MH, Faulkner GE, Angus K, Hartmann-Boyce J, Taylor AH (October 2019). "Exercise interventions for smoking cessation". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2019 (10). doi:10.1002/14651858.CD002295.pub6. PMC 6819982. PMID 31684691. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  206. ↑ Wang X, Qin LQ, Arafa A, Eshak ES, Hu Y, Dong JY (November 2021). "Smoking Cessation, Weight Gain, Cardiovascular Risk, and All-Cause Mortality: A Meta-analysis". Nicotine & Tobacco Research. 23 (12): 1987–1994. doi:10.1093/ntr/ntab076. PMID 33876246.
  207. ↑ Covey LS, Glassman AH, Stetner F (February 1997). "Major depression following smoking cessation". The American Journal of Psychiatry. 154 (2): 263–265. doi:10.1176/ajp.154.2.263. PMID 9016279.
  208. ↑ Shahab L, Andrew S, West R (January 2014). "Changes in prevalence of depression and anxiety following smoking cessation: results from an international cohort study (ATTEMPT)" (PDF). Psychological Medicine. 44 (1): 127–141. doi:10.1017/s0033291713000391. PMID 23507203. S2CID 36478156.
  209. ↑ Taylor GM, Lindson N, Farley A, Leinberger-Jabari A, Sawyer K, Te Water Naudé R, Theodoulou A, King N, Burke C, Aveyard P (March 2021). "Smoking cessation for improving mental health". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2021 (3). doi:10.1002/14651858.CD013522.pub2. PMC 8121093. PMID 33687070. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  210. ↑ McDermott MS, Marteau TM, Hollands GJ, Hankins M, Aveyard P (January 2013). "Change in anxiety following successful and unsuccessful attempts at smoking cessation: cohort study". The British Journal of Psychiatry. 202 (1): 62–67. doi:10.1192/bjp.bp.112.114389. PMID 23284151.
  211. ↑ ۲۱۱٫۰ ۲۱۱٫۱ ۲۱۱٫۲ Doll R, Peto R, Boreham J, Sutherland I (June 2004). "Mortality in relation to smoking: 50 years' observations on male British doctors". BMJ. 328 (7455): 1519. doi:10.1136/bmj.38142.554479.AE. PMC 437139. PMID 15213107.
  212. ↑ ۲۱۲٫۰ ۲۱۲٫۱ "Health Benefits of Quitting Smoking Over Time". www.cancer.org (به انگلیسی). Retrieved 2022-12-06.
  213. ↑ Anthonisen NR, Skeans MA, Wise RA, Manfreda J, Kanner RE, Connett JE (February 2005). "The effects of a smoking cessation intervention on 14.5-year mortality: a randomized clinical trial". Annals of Internal Medicine. 142 (4): 233–239. doi:10.7326/0003-4819-142-4-200502150-00005. PMID 15710956. S2CID 20252771.
  214. ↑ Taghizadeh N, Vonk JM, Boezen HM (7 April 2016). "Lifetime Smoking History and Cause-Specific Mortality in a Cohort Study with 43 Years of Follow-Up". PLOS ONE. 11 (4). Bibcode:2016PLoSO..1153310T. doi:10.1371/journal.pone.0153310. PMC 4824471. PMID 27055053. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  215. ↑ Zhu D, Zhao G, Wang X (April 2021). "Association of Smoking and Smoking Cessation With Overall and Cause-Specific Mortality". American Journal of Preventive Medicine. 60 (4): 504–512. doi:10.1016/j.amepre.2020.11.003. PMID 33745522. S2CID 232311701.
  216. ↑ ۲۱۶٫۰ ۲۱۶٫۱ Smoking cessation: A report of the surgeon general—executive summary. US Public Health Service; US Department of Health and Human Services, Rockville, MD 2020.
  217. ↑ Mills E, Eyawo O, Lockhart I, Kelly S, Wu P, Ebbert JO (February 2011). "Smoking cessation reduces postoperative complications: a systematic review and meta-analysis". The American Journal of Medicine. 124 (2): 144–154.e8. doi:10.1016/j.amjmed.2010.09.013. PMID 21295194.
  218. ↑ Cromwell J, Bartosch WJ, Fiore MC, Hasselblad V, Baker T (December 1997). "Cost-effectiveness of the clinical practice recommendations in the AHCPR guideline for smoking cessation. Agency for Health Care Policy and Research". JAMA. 278 (21): 1759–1766. doi:10.1001/jama.278.21.1759. PMID 9388153.
  219. ↑ Hoogendoorn M, Feenstra TL, Hoogenveen RT, Rutten-van Mölken MP (August 2010). "Long-term effectiveness and cost-effectiveness of smoking cessation interventions in patients with COPD". Thorax. 65 (8): 711–718. doi:10.1136/thx.2009.131631. hdl:1765/60639. PMID 20685746.
  220. ↑ Bauld L, Boyd KA, Briggs AH, Chesterman J, Ferguson J, Judge K, Hiscock R (February 2011). "One-year outcomes and a cost-effectiveness analysis for smokers accessing group-based and pharmacy-led cessation services". Nicotine & Tobacco Research. 13 (2): 135–145. doi:10.1093/ntr/ntq222. PMID 21196451.
  221. ↑ Schiaffino A, Fernández E, Kunst A, Borrell C, García M, Borràs JM, Mackenbach JP (2007). "Time trends and educational differences in the incidence of quitting smoking in Spain (1965-2000)". Preventive Medicine. 45 (2–3): 226–232. doi:10.1016/j.ypmed.2007.05.009. PMID 17604832.
  222. ↑ Fowkes FJ, Stewart MC, Fowkes FG, Amos A, Price JF (November 2008). "Scottish smoke-free legislation and trends in smoking cessation". Addiction. 103 (11): 1888–1895. doi:10.1111/j.1360-0443.2008.02350.x. PMID 19032538.
  223. ↑ Federico B, Costa G, Ricciardi W, Kunst AE (October 2009). "Educational inequalities in smoking cessation trends in Italy, 1982-2002". Tobacco Control. 18 (5): 393–398. doi:10.1136/tc.2008.029280. PMID 19617220. S2CID 9911187.
  224. ↑ Centers for Disease Control and Prevention (CDC) (November 2009). "Cigarette smoking among adults and trends in smoking cessation - United States, 2008". MMWR. Morbidity and Mortality Weekly Report. 58 (44): 1227–1232. PMID 19910909.
  225. ↑ Qian J, Cai M, Gao J, Tang S, Xu L, Critchley JA (October 2010). "Trends in smoking and quitting in China from 1993 to 2003: National Health Service Survey data". Bulletin of the World Health Organization. 88 (10): 769–776. doi:10.2471/BLT.09.064709. PMC 2947036. PMID 20931062.
  226. ↑ Creamer MR, Wang TW, Babb S, Cullen KA, Day H, Willis G, Jamal A, Neff L (November 2019). "Tobacco Product Use and Cessation Indicators Among Adults - United States, 2018". MMWR. Morbidity and Mortality Weekly Report (به انگلیسی). 68 (45): 1013–1019. doi:10.15585/mmwr.mm6845a2. PMC 6855510. PMID 31725711.
  227. ↑ CDCTobaccoFree (2022-08-08). "Burden of Tobacco Use in the U.S." Centers for Disease Control and Prevention (به انگلیسی). Retrieved 2022-12-06.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ترک سیگار موجود است.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=ترک_سیگار&oldid=43129656»