مراقبت تسکینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مراقبت تسکینی (به انگلیسی: Palliative Care) بنا به تعریف سازمان بهداشت جهانی دربرگیرنده همه اقدامات فعال و کامل برای کاستن از رنج و درد و بهبود کیفیت زندگی در بیمار است. در حالت عمده این روش مختص به بیماران مبتلا به یک بیماری خاص است که به درمان پاسخ نمی‌دهند و نتیجه مستقیم بیماری٬ مرگ است و تنها به آرام نمودن بیمار و کم کردن نشانه‌های بیماری در وی برمی‌گردد. در کنار نام مراقبت پالیاتیو می‌توان به داروهای تسکینی اشاره کرد که دربرگیرنده تجویز دارو برای ازبین بردن درد و یا کاهش یک سمپتوم می‌شود برای مثال به دارودرمانی در رفع تهوع پس از شیمی‌درمانی و یا حتی کاستن سمپتوم‌ها در آنفلوآنزا اشاره نمود.[۱][۲]

اهداف[ویرایش]

هدف عمده در مراقبت تسکینی٬ دادن معناومفهوم زندگی و شأن و منزلت به زندگی بیمار تا پایان آن، در اولین قدم تسکین خود درد، کمک و حمایت بیمار ولی نه فقط در زمینه پزشکی، فهماندن این نکته به بیمار که همیشه مهم بوده و مهم خواهد بود تا پایان زندگی. این روش درمانی نه تنها به مراقبت‌های پزشکی ساده بجای اتاق‌های سی‌سی‌یو نیاز دارد، بلکه می‌تواند یک مسیر آرامش و صلح‌آمیز در طول زندگی بیمار و خانواده بیمار فراهم می‌کند. به‌این‌دلیل با نظر متفق کارشناسان بین‌المللی٬ روش مراقبت تسکینی بهترین پاسخ انسانی به بیماری‌های بدون درمان و سخت مانند برخی سرطان‌ها و نیز پاسخی به طرفداران اتانازی یا کشتن از سر ترحم است. اهداف مراقبت‌های تسکینی به شرح زیر : [۳][۴]

  • بهبود مداخله برای درد و نشانه‌ها
  • رضایت بیمار و خانواده، رضایت شغلی پرستاران
  • کاستن از اشغال تخت‌های بخش مراقبت ویژه
  • کاهش مدت‌زمان بستری و نیز کاهش در هزینه‌های دارویی
  • تخصصی شدن مراقبت‌ها

منابع[ویرایش]

  1. Seymour, J. E; D. Clark, M. Winslow (2004). "(عنوان انگلیسی)Morphine use in cancer pain: from 'last resort' to 'gold standard'. Poster presentation at the Third research Forum of the European Association of Palliative Care". Palliative Medicine: ص 378. 
  2. National Council for Hospice and Palliative Care Services WHO-OMS
  3. دانشگاه شاهد: برنامه استراتژیک مرکز تحقیقات آموزش و مدیریت مددجو
  4. Cancer Pain Relief and Palliative Care", World Health Organization Technical Report Series, ۱۹۹۰