درمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
درمان
مداخله پزشکی
Polio physical therapy.jpg
MeSHD013812

یک درمان (به انگلیسی: Therapy) یا چاره‌گریِ پزشکی (به انگلیسی: Medical treatment) (اغلب به کوتاهی tx ، Tx یا Tx)، کوششی برای چاره‌سازی یا چاره‌یابی یک مشکلِ تندرستی، معمولاً به دنبال یک شناسایی است.[۱] درمان، از اصلی‌ترین وظیفه‌های یک پزشک است.

به عنوان یک قاعده، هر درمانی علائم و منع مصرف دارد. انواع مختلف درمانی وجود دارد. همه روش‌های درمانی مؤثر نیستند. بسیاری از روش‌های درمانی می‌توانند عوارض جانبی ناخواسته ایجاد کنند.

درمان و تراپی معمولاً مترادف در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، در زمینه سلامت روان، اصطلاح درمان ممکن است به روان درمانی اختصاص یابد.

مسئول درمان[ویرایش]

در مراکز درمانی مسئول درمان بیمار هشیار پزشک معالج به انتخاب خود او یا ولی او (برای بیمار محجور مانند کودک) است. اعضاء تیم درمانی مانند پرستار، بهیار ، ماما، کاردان بیهوشی، کاردان اتاق عمل و... همه برای بهبود بیمار تلاش می‌کنند. کارکنان آزمایشگاهها و مرکز پیراپزشکی و موسسات تصویربرداری پزشکی نیز اعضاء تیم درمان هستند.

روشهای درمان[ویرایش]

روشهای درمان بسته به نوع بیماری یا آسیب و فرد درمانگر بسیار متنوعند مانند : تجویز دارو، انجام جراحی، پانسمان زخم، رژیم درمانی، روان درمانی، گروه درمانی، هومئوپاتی، طب سوزنی

محل درمان[ویرایش]

محل درمان در موارد معمول محل کار درمانگر مانند مطب، درمانگاه زخم، مجتمع درمانی و یا بیمارستان است ولی در حوادث و اورژانس‌ها محل آغز درمان محل حضور فرد آسیب دیده‌است.

هدف درمان[ویرایش]

هدف درمان اصولاً بهبود بیماری و رفع آسیب است ولی اگر بیماری ماهیتا قابل درمان نباشد(مانند تالاسمی ماژور) یا به دلیل پیشرفت بیماری قابل درمان نباشد (مانند سرطان پیشرفته) هدف درمان کاهش عوارض و تسکین بیمار می‌باشد.

سایر کاربردها[ویرایش]

واژه درمان در کاربردهای دیگر مانند گیاه درمانی، دامپزشکی، درمان اقتصاد و درمان دردهای روحی و درمان در منزل نیز به کار رفته‌است.

منابع[ویرایش]

  1. "Therapy - Wikipedia". en.m.wikipedia.org. Retrieved 2020-07-26.
  • لغتنامه دهخدا